Wersja do druku
Zgodnie ze swym jednogłośnym postanowieniem, nie czekaliście na rozwój wydarzeń w Belvoir tylko pomknęliście dalej do Jerozolimy. Jadąc przez most zwodzony ku otwartej przestrzeni, poczuliście jakoby tęsknotę, pragnienie ciepłego łoża, odpoczynku i beztroski. Po jakimś czasie jadąc galopem, jednak dość spokojnym, Charlotte się ozwała - może panowie rycerze coś opowiecie, by rozweselić alibo i uczynić tą podróż ciekawszą?
Adriano
Raz w Wenecji widziałem jak ktoś kupił skórzane rękawice za 20 złotych monet więc nie jestem taki najgorszy. heh
Robert
Rozweselić Cię Pani w tej chwili nie jestem w stanie ale opowiedzieć coś mogę - powiedział po czym wziął głęboki oddech i zaczął swą historię....
Anno Domini 1166
Był to czas wielce niespokojny na mej rodzimej wyspie, władza królewska była świeża i nie ugruntowana co wywoływało liczne lokalne konflikty pomiędzy miejscowymi możnowładcami którzy zwietrzyli łatwą okazję na poszerzenie swych posiadłości a ambicje mieli większe od możliwości, istny raj dla najemników którzy zatrudniani byli wielce ochoczo a za swe usługi żądali nieziemskich opłat wiedząc że zaślepieni żądzą władzy arystokraci zapłacą każdą cenę jaką usłyszą..... Konflikty były krótkie lecz krwawe i intensywne, wiele istnień na śmierć poszło korzyści tym którzy je na nią wysłali zwykle nie przynosząc. Szybko pojawiły się skutki owych wojen w postaci żądnych łupów zbrojnych band najeżdżających i plądrujących sioła czy rabujących ludzi na drogach.....
I moje ziemie ta zaraza dopadła mimo żem nie brał udziału w owych lokalnych przepychankach, kilkuset najmitów naszło me ziemie paląc i plądrując wieś, mieszkańców wybijając a trzodę uprowadzając. Nie mogłem tej zniewagi płazem puścić nie tylko z powodu że ziemie pod moją ochroną najechali ale i dlatego że innych śmiałków mój brak reakcji by mógł zachęcić i pomyśleć by mogli że młody senior nos z zamku się wyściubić boi....... Dlatego zebrałem swych zbrojnych i postanowiłem uderzyć na uchodzących z łupami grabieżców przy rzecznej przeprawie, nie znali oni tych terenów a i wolno się poruszali, pieszo idąc i łupy dźwigając, rozprężenie wśród nich panowało a i ostrożności nie wykazywali pewnie się czując. Z łatwością dogoniłem ich nieregularną kolumnę tuż przed wejściem na most, widząc ławę konnych w przerażeniu poczęli szyki formować łupy na wozy odrzucając..... Nie dając im chwili na organizację poprowadziłem szarżę ku ich zgubie, teren sprzyjał szarży był bowiem niemal płaski.... Ruszyliśmy najpierw stępa, potem w kłusa przechodząc by następnie w zwarty szyk się uformować i galopem ruszyć, oddali salwę w naszą stronę, kilkunastu mych ludzi z koni się zwaliło a od mojego hełmu strzała się odbiła nie było to jednak w stanie nas powstrzymać, włócznicy wyszli naprzód drzewce swe wystawiając jednak tego dnia nic nie mogło ich uratować. Wpadliśmy na nich z hukiem, przeszywając włóczniami i tratując pierwsze szeregi, po polu bitwy rozległy się przerażone krzyki ranionych i umierających, rozbita tłuszcza poczęła uciekać jak najdalej od naszego oręża prosto w stronę wartkiego strumienia rzeki gdyż inne drogi ucieczki im odcięte zostały, wielu z tych co naszej sprawiedliwości umknęło w wodzie się potopiło, ledwie kilkunastu ludzi z pogromu ocalało wieść o naszym zwycięstwie po okolicznych ziemiach roznosząc.....
Charlotte słuchała opowieści Normana jak zaczarowana, snując sobie w głowie wyobrażenie bitwy, o której mówił. Cóż za piękna chwila to musiała być, gdy zwyciężyliście! I ta szarża, te emocje! Ahhh jak ja bym chciała tego zaznać... Ale ani Agnes, ani Boemund nie chcieli mnie nigdy nauczyć walki, mimo mych próśb...
Robert
Cieszę się że Ci się spodobała Pani,zaiste piękna to była chwila - odparł z lekkim uśmiechem
Bertrand
Ach, gdybym tylko ja mógł serce sobie pokrzepiać pięknymi wspomnieniami... Niestety w moim przypadku tych okropnych jest zdecydowanie więcej...
Każde z nas ma okropne wspomnienia, ale czy piękne chwile nie stają się wtem cudowniejsze, jeśli są pośród tych strasznych? Spytała Charlotte, Agnes uśmiechnęła się, głaszcząc ją po głowie jakoby młodszą siostrę.
Robert
Masz rację Pani, te dobre chwile są niczym promienie światła pośród tych złych i tym bardziej takie wspomnienie się docenia mogąc do niego uciec w złej chwili
Bertrand
Gorzej jeśli pięknych chwil nie ma wcale i człek musi rozdzielać wspomnienia na te bardziej i mniej złe. Na szczęście od jakiegoś czasu u mnie te mniej straszne przodują.
Tak, ja wiem jakie - rzekła Agnes na słowa Bertranda, chichrając po tym znów.