PBF Trędowaty rycerz

Surija

To Kasim, wtargnął do mego namiotu bez zapowiedzi, nawet przyodziać nie miałam się kiedy

Katarina

Odziała się jak najszybciej się dało i wybiegła z namiotu..

Surija:

Gdzie ten bydlak!? Wykrzyczał konstabl patrząc w Twe oczy, widzisz szał w jego oczach, który zastąpił troskę sprzed chwili. Jego głośny krzyk i mina nawet w Twym sercu trwogę zasiała, choć wiesz iż to z Twej rzekomej krzywdy wpadł w taki gniew.

Surija

Wybiegł w noc, nie wiem gdzie go szukać, ale skoro wojna z Saladynem pewno pognał do swoich donieść o Naszym oddziale

Surija:

Rycerz utulił Cię na chwilę z wielką czułością, po czym bez słowa wyszedł z Twego namiotu. Na ranach ma bandaże, więc zapewne nie jest to dla Ciebie groźne... Zapewne.

Katarina:

Widzisz rozgniewanego niczym wściekły wilk Boemunda, który podszedł do swego rumaka i począł go siodłać.

Surija

Wyszła otulona kocem przed namiot, czuła że już nie zaśnie, to że Beomund ją utulił i być może naraził na zarażenie trądem niewiele ją obeszło Obyś go Panie szybko dopadł i zadał mu szybką śmierć, bo spytki owego Kasima mi nie wsmak

Charles de Tournemire

Co się dzieje tam znowu... - powstał, po czym wyjrzał z namiotu.

Katarina
Widząc Konstabla, który siodłał w nerwach konia podbiegła do niego....
Co się dzieje Panie? Widziała że jest wściekły i spodziewała się bury, ale zdawała sobie tez sprawę, że może coś od niej chcieć... Coś Suriji się przydarzyło?

Spytko po polsku

Odzieję się ino i sprawdzę rzekł do Katariny, ta jednak, niespodziewanie jak na kobietę, wyprzedziła go w tej czynności. Westchnął, pokręcił głową, wziął swój miecz i wyszedł w ślad za ukochaną.

Wszyscy:

Powychodziliście ze swych namiotów, a jako iż rozstawiliście je blisko siebie to wszyscy jesteście świadkami sceny rozmowy Katariny z siodłającym konia konstablem. Przeklęty saracen, chciał zhańbić Suriję, nie spocznę póki sprawiedliwości mu nie wymierzę! Wykrzyczał z furią w oczach, zabierając się pospiesznie za zakładanie ogłowia.