Wersja do druku
Kersijana
Widząc nienaturalny kolor krwi Adeli wiedziała, że mimo iż mała nie jest na pierwszy rzut oka poważnie ranna to sama sobie może z ta raną nie poradzić. Lothiriel spójrz na ten kolor. Pierwszy raz coś takiego widzę. Powiedziała w języku nordolskim by nie niepokoić małej.
Cathy ja nie wiem... Mamo! Adela! Krzyknęła nagle Betty, podjeżdżając do nich i gorączkowo oglądając ich rany. Lothiriel odparła Kersijanie w tym samym języku - widocznie oręż nieumarłych był zaklęty czarną magią. Królowa zamknęła oczy i wypowiedziała cicho, niesłyszalnie wręcz jakieś słowa. Jej pierścień jednak delikatnie zabłysnął błękitem tylko na chwilę, jest obecnie martwy, jakby bez żadnej mocy. Lothiriel otworzyła oczy i spojrzała zdziwiona na niego...
Siostrzyczko... Jęknęła zapłakana Adela i z trudem wyciągnęła rękę do siostry.
Catherine
Ile razy mam powtarzać byśmy opuścili to miejsce by do Was dotarło! Nie działa tu magia,panoszą się tu trupy i....i dwoje z nas jest ciężko rannych! - krzyknęła coraz bardziej poirytowana bezczynnością towarzyszy - Na co Ci durnie czekają?!Aż znowu trupy zasypią nas strzałami?! - złość jednak była wybiórcza bowiem podjechała do Adele tak że osłaniała ją z jednej strony i delikatnie ujęła ją za rękę mówiąc łamiącym sie głosem - Jestem siostro,jestem....
Artsan
No i skończyło się świecenie, już mi pięknego kaca nie zepsujesz zwrócił się do królowej no niech ktoś ją opatrzy, ja jej nie tknę, bo jak zemrze to mnie winić będziecie
Kersijana
Pani ranna jesteś to i moc twa słabnie. Ja nie pomogę Adeli teraz ale mogę pomóc Ci.... Nie zawsze stosuję magie by wyleczyć, A właściwie nawet bardzo rzadko.... i nie mogę dziewczynce teraz pomóc bo to czarna magia nią włada teraz, a na nią bezsilna jestem... Ty odzyskasz moc gdy sił nabierzesz to jej pomożesz...
Elfka położyła jedną swoją dłoń na ranie po włóczni, którą królowa miała w boku ciała....
Zamknęła oczy... Bardzo powoli skupiała się, oczyszczając swój umysł od jakichkolwiek myśli... Po długiej ciszy która zapadła w jej umyśle zaczęła nucić jakąś pieśń. Jej słowa stopniowo stawały się coraz głośniejsze i wyraźniejsze.
Cztery żywioły władają światem
I cztery żywioły maja swą moc.
Ja jestem wiatrem ziemią i wodą,
Ja ogniem ciepłym rozświetlam noc.
Cząstka mej duszy dla ciebie oddana
z miłości do życia w ofierze Ci dam
Tyle zła z rany z krwią Twą wylana
Zycie i zdrowie dla Ciebie mam....
Elfka śpiewając swoją pieśń skupiała się na cieple które wlewała w Królową, ale z każdą cząstką którą jej oddawała czuła jak słabnie...
Mimo, że Kersijana straciła wiele swych sił, to rana Lothiriel się nie zagoiła... Na nic twój wysiłek Kersi, to przeklęte miejsce tłumi magię - szepnęła królowa. Opatrz ją normalnie, pani, żeby się nie wykrwawiła - rzucił Tristan. Ale co z Adelą!? Dodała rozgorączkowana Betty, patrząc na ciemną krew dziewczynki.
Tymczasem widzicie, jak między drzewami szybko przemykają jakieś czarne sylwetki wojowników na koniach. Słyszycie również stukot kopyt, jakby galopujących.
Artsan
O jeszcze nie odpuścili, ruszcie dupy zamiast się mazgaić i uchodźmy stąd, a jak ktoś niewładny to go zostawiamy i po problemie
Kersijana
Kersi jak najszybciej zrobiła prowizoryczny opatrunek królowej... Catherine zabierz Adele, A ja na Mirilia Lassi Królową wezmę.. On silny to udźwignie.. Popatrzyła na wojowniczkę w geście zapytania... Masz rację, musimy stąd jak najdalej i jak najszybciej pojechać...
Catherine
Nie no,poczekajmy aż nas stratują,przecież nikomu się nigdzie nie spieszy....,ja tylko mówię o tym żebyśmy jechali od dobrych kilku minut ale lepiej jeszcze postójmy w miejscu.... - warknęła do wszystkich i z najwyższym trudem powstrzymała się by nie zdzielić Beatrice w twarz,jednak wzięła głęboki oddech i delikatnie przeniosła Adele na swojego wierzchowca,bacząc by nie podrażnić jej ran
Kersijana wzięła królową na swego rumaka, natomiast Catherine Adelę i ruszyliście naprzód, by przebić się przez to okrutne miejsce. Gnając galopem, dostrzegliście za sobą kilkunastu mrocznych jeźdźców, wyłaniających się z lasu. Dosiadają wierzchowców o przegniłej skórze, z poszarganymi grzywami i ogonami. Sami wojownicy mają na sobie okryte rdzą, ciemne zbroje płytowe, a wymachują długimi mieczami. Gonią was bezustannie...
Elrohir ustrzelił jednego z nich z łuku w pełnym galopie. Margaret nagle krzyknęła - uciekajcie, zatrzymam ich! Nie czekając na odpowiedź zatrzymała się i stanęła bokiem do nieumarłych jeźdźców oraz was, unosząc miecz do góry.