Wersja do druku
Arathena
Jeśli zajdzie taka potrzeba to mam zamiar strzelić w niedźwiedzia... Wiem że go nie zabiję i nawet to dobrze.... Rozwścieczony niedźwiedź w ich obozie narobi więcej szkód i problemów niżli cała armia zbrojnych... Nie widzę go ino to domyślam się że w wozie siedzi...
Żeby nie móc rozpoznać porywacza, gdy okup zapłacony będzie i swą wolność odzyska. odrzekł w tym samym języku obcy.
Anna de Loiret
A to łup wojenny? No dobrze, Roland mi opowiadał że czasem i takie rzeczy się robi... No nic, nie moja to sprawa, jesteśmy podróżnikami, a widząc jakąś karawanę postanowiliśmy przywitać się, porozmawiać...
Nie, żaden łup wojenny, to tylko porwanie przyszłej Panny Młodej. Narzeczony winien zapłacić za Nią okup, jeśli chce Ją za żonę pojąć odparł w staroświatowym mężczyzna ruszając dalej w swą drogę.
Christophe Leroy
Cóż... Zobaczymy, Aratheno.
Anna de Loiret
Och jakie to romantyczne, Alessio, zapłaciłbyś za mnie okup?
Alessio
Hę? Oczywiście że tak,co to za pytanie....,albo spróbował bym Cię odbić.... - odparł kładąc jej głowę na ramieniu i obejmując w pasie - A tak w ogóle to czemu pytasz? I co Ci powiedział ten człowiek? Miałem rację z tym zwyczajem?
Anna de Loiret
No jak to, nie słyszałeś co mówił? Alessio, kochany mój, och co się stało, coś ze słuchem masz? Zaczęła nerwowo wypytywać kładąc obydwie dłonie na policzkach wybranka.
Alessio
Że co? - zdurniał wpatrując się w nią kompletnie zdezorientowany,po chwili wszystko do niego dotarło,uśmiechnął się i powiedział - Nie,wszystko w porządku,zapomniałaś już że nie mówię w tym języku? Ale to miłe że się tak troszczysz - gdy skończył mówić pocałował ją w usta
Anna de Loiret
Ale jak to, przecież... A nie czekaj, to nie z tobą rozmawiałam w staroświatowym. Uśmiechnęła się uroczo. Chodź, jedźmy dalej, a ten człowiek mówił, że jak jedno kocha drugie, to musi zlecić komuś porwanie tej osoby, a potem zaplacić za nią okup! Jakie to romantyczne, prawda? Chciałabym tak...