Wersja do druku
Surija:
Wyszłaś z namiotu sułtana, otrzymałaś także od niego swój namiot na ten czas. Udajesz się do niego, czy może zamierzasz przespacerować się po obozie?
Robert:
Wraz z Boemundem odjechałeś kawałek od reszty, wówczas rycerz rzekł - widzę, panie, iż ma siostra w oko ci wpadła... Prawda to, czy wzrok mnie zawodzi?
Surija
Udała się do namiotu wypocząć po podróży, która była niezbyt przyjemna
Robert
Zaczerwienił się lekko na tak bezpardonowe stwierdzenie ze strony rycerza, przytaknął mu i odparł - Nie nie zawodzi,prawda to Panie że moje serce zaczyna bić dla Panienki Charlotte - po chwili nieco posmutniał i dodał - ale śmiem wątpić czy z tyle starszym rycerzem zechce swe dalsze życie związać.....
Robert:
Jeśli bronić będziesz ją w stanie, a także traktował ją godnie, to wierz mi że lata twe znaczenia mieć nie będą. Odpowiedział konstabl i dobył miecza, dodając - ale póki nie przekonam się o tym, czyś biegły w walce, nie oddam ci kochanej siostry pod opiekę.
Robert
Cień zwątpienia przemknął przez oblicze Roberta wiedział bowiem że wciąż rany po walce z farysem się nie zasklepiły, jednak szybko wybił sobie złe myśli z głowy, w jego oczach pojawiły się dziwne iskierki, twarz przybrała zacięty wyraz on sam poprawił się w siodle i odparł z przekonaniem - Przyjmuję Twe wyzwanie Panie, chcesz się potykać tu i teraz?
Robert:
Ja nie chce z tobą walczyć, ty winieneś chcieć, jeśli ma siostra ci miła, im milsza, tym większa trwa chęć do walki winna być, by czynem zdobyć to, co być może słowem już zawojowałeś - odrzekł Boemund i odgalopował od ciebie kawałek krzycząc - zrobić nam miejsce! Po chwili jego siostra podbiegła do niego, zamienili kilka słów po francusku ze sobą.
Reszta:
Widzicie całe zajście, dwaj rycerze gotują się do pojedynku, ale nie wiecie dlaczego będą walczyć. Charlotte podbiegła natychmiast do Boemunda, zamieniając z nim kilka słów, zdaje się że po francusku ale nie dosłyszeliście konkretnie co.
Charles de Tournemire
Gdy usłyszał krzyk konstabla odwrócił się i cofnął się od razu do zamku. Ujrzawszy go z mieczem w dłoni domyślił się, iż zaraz zacznie się walka... Odjechał gdzieś na bok i oczekiwał co się dalej stanie - Z kimże on chce walczyć znowu? I dlaczego...?
Katarina
widząc, ze obaj rycerze zamierzają się pojedynkować, postanowiła skorzystać z okazji by odrobić straty które poniosła dając całe złoto dziewczynce z osady....
Stawiam 10 sztuk złota, że Pan Boemund zwycięży....
Robert
Ustawił konia naprzeciwko Boemunda i spojrzał w niebo trzymając ręce jak do modlitwy - Kochanie,odkąd przemówiłaś do mnie zrozumiałem jak powinienem postępować wcześniej.....,żałuję że nie dane mi było dłużej żyć by swe dawne występki naprawić jednak może Bóg zlituje się nade mną i da szansę ponownego spotkania....... - po chwili kontynuował swój monolog wewnętrzny - Panie, wiem że wiele Ci zawiniłem w swym życiu a tych dobrych postępków było niewiele, lecz jeśli polegnę proszę Cię nie tylko o zaszczyt spotkania z Julią ale i byś dał ukojenie Panience Charlotte by nie opłakiwała mej śmierci zanadto....., wrażliwe to dziewczę i źle to zniesie..... - gdy skończył rzucił jeszcze spojrzenie Charlotte siląc się na ciepły uśmiech dla niej po czym dobył broni i oczekiwał na rozpoczęcie pojedynku. Gdy zaś usłyszał słowa polki spojrzał na nią z mieszaniną pogardy i niedowierzania i pokręcił głową z dezaprobatą wiedząc że właśnie dołożyła zmartwień swej rzekomej przyjaciółce miast ją w tej ciężkiej dla niej chwili pocieszać.....
Techniczny
Nie stara się zabić bądź okaleczyć swego przeciwnika,dąży raczej do zrzucenia go z siodła ewentualnie ogłuszenia/wytrącenia broni
Bertrand
Toż to ja tako samo powinienem teraz z panem Baldwinem walczyć, lecz zbiegłem... Jak ja mu w oczy spojrzę, gdy znów się spotkamy... Posmutniał widząc rycerzy gotujących się do boju. Przypomniał sobie nieszczęsny los Filipa i zrozumiał, że Robert tak samo może skończyć.