Wersja do druku
Charles:
Nagle z bocznego korytarza wyszedł konstabl, zmierzając w Twoją stronę. Jak zwykle w pełnym rynsztunku poza hełmem, rękę ma opartą na rękojeści swego miecza. Czemu stoisz pod komnatą pana de Toulouse... Kle... Księdzu? Spytał.
Bertrand:
Niech puka, udajmy że jesteś sam w komnacie i śpisz... Odszepnęła Agnes, widocznie zadowolona z uścisku.
Bertrand
Usłyszy nas, otwórzmy lepiej... szepnął jej do ucha.
Charles de Tournemire
Cóż, postanowiłem go odwiedzić skoro i tak nie mam nic teraz do roboty... Dopiero co zapukałem do jego drzwi. A ty panie skąd wracasz, o ile wolno wiedzieć?
Charles:
Od króla, Agnes została w tej komnacie zapewne, bo w jej nie zastałem mej miłej. Zatem tu przybyłem - odparł Boemund, po czym kilka razy energicznie zapukał do drzwi.
Bertrand:
Agnes westchnęła rozkosznie, gdy szepnąłeś do jej ucha, mocniej się zarazem wtulając. Wtem usłyszeliście jednak podejrzanie znajomy głos, oraz znacznie mocniejsze pukanie do drzwi. O Boże, Boemund... Rzekła cicho pani de Montmirail, rozpoznając ów głos.
Bertrand po francusku
Cii, bądźmy cicho to odejdzie. szepnął jej znów do ucha.
Charles:
Nagle usłyszeliście kobiece kichnięcie z wnętrza komnaty... Agnes! Krzyknął Boemund wyglądając na bardziej wystraszonego niźli rozgniewanego, dobył też swego brzeszczota.
Bertrand:
Gdy Agnes miała już Ci odpowiedzieć, kichnęła przypadkowo. Usłyszeliście, jak konstabl wykrzykuje imię swej ukochanej, a także syk ostrza wysuwającego się z pochwy. Wybacz Bertrandzie... Szepnęła bardzo zasmucona kobieta, puszczając Cię. Widać, iż na pewno nie uczyniła tego celowo...
Bertrand po francusku, szeptem
Cóż mam Ci wybaczać, to nie Twoja wina. rzekł uśmiechając się. Leż zatem i udawaj że ledwie się przebudziłaś a ja otworzę... Powstał zaraz z łoża i otworzył drzwi konstablowi.
Bertrand, Charles:
Rycerz nie zdążył otworzyć drzwi, bowiem przedtem konstabl z troską o ukochaną solidnym kopniakiem je wyważył . Widać, iż to człowiek o wielkiej sile, bowiem drzwi wydawały się dość mocne. Uderzyły one też Bertranda, odpychając go. Boemund wpadł wtem z mieczem do komnaty i od razu podbiegł do Agnes, chwytając ją za dłoń.
Bertrand
Powiedział łapiąc się za bolące czoło Co się dzieje panie, czemuż z takim impetem do komnaty wpadasz?
Charles de Tournemire
Nie odzywają się i siedzą cicho w komnacie razem? No ładnie... Czuję, iż konstabl zaraz tu zrobi masakrę, bo czyżby panna Agnes zdradzała konstabla z tymże człowiekiem? - kapłan zaintrygowany obserwuje całą sytuację przed wejściem od czasu do czasu spoglądając na Bertranda i Boemunda, choć z zachowaniem ostrożności, bom nie chce po raz kolejny stanąć przed wściekłym konstablem... Zwłaszcza, gdy tu już chodzi o sprawę z jego ukochaną.