Wersja do druku
Nad Outremer wstał nowy dzień, promienie słońca przebiły się przez poranną mgłę i chmury, oświetlając trawiaste równiny, wzgórza, oraz pustynie. Jest to ostatni czas na załatwienie wszelakich spraw, jeśli ktoś takowe ma, bowiem wymarsz obydwu armii wprost na siebie zbliża się coraz bardziej i bardziej...
Bertrand
Przebudziwszy się ziewnął. Przywdział zaraz zbroję i wyszedł z karczmy. Udał się do cytadeli, gdzie przyszedł pod komnatę księdza i zapukał w jego drzwi.
Charles de Tournemire
Kapłan stał akurat przy okiennicy, wpatrując się na panoramę miasta, gdy usłyszał pukanie do drzwi. Odwrócił się i głośno zapytał - Kto tam?
Bertrand
To ja ojcze, Bertrand de Toulouse. odpowiedział głosowi zza drzwi.
Charles de Tournemire
Podszedł do drzwi i otworzył mu je - Ah, to ty, panie. Wejdziesz?
Bertrand po francusku
Tak, dziękuję. Wszedł do komnaty. Wybacz, że tak wczesno Cię niepokoję ojcze, pewnoś dopiero się zbudził, lecz obawiałem się, że później Cię już nie najdę... Chciałbym porozmawiać.
Charles de Tournemire
Zamknął od razu za nimi drzwi, po czym usiadł na krześle i odpowiedział mu - Nie, już dawno nie śpię. O czym chcesz porozmawiać? I usiądź proszę - odparł mu i wskazał na drugie krzesło, stojące w drugim końcu komnaty - Czyżby chciał porozmawiać o tym, co Godwyn wygadywał? Czy może o coś innego chodzi?
Bertrand
Usiadł na wskazanym krześle. Westchnął ciężko Od czego by zacząć... Byłeś wczoraj w mojej komnacie razem z konstablem, widziałeś wszystko i wysłuchałeś tłumaczenia pani Agnes, lecz zauważyłem zwątpienie w jej słowa w Twym obliczu...
Charles de Tournemire
Tak... Tematu nie miałem co ciągnąć przy konstablu, bo jeżeliby mnie wysłuchał to albo i by mnie rozniósł za me słowa, albo i on by zwątpił. Choć zapewne to pierwsze widząc jak bardzo jest oddany swej lubej. A zwątpiłem bo nie zareagowaliście po kichnięciu pani Agnes tylko siedzieliście cicho, a skoro miała mieć zmieniane bandaże to i do tego nie potrzeba było być cicho - odparł mu wpatrując się w niego.
Bertrand
Proszę Cię ojcze, byś me słowa uznał za spowiedź świętą i objął je jej tajemnicą, a szczególnie przed konstablem... Niestety, Twoje podejrzenia są słuszne. Nie było żadnego zmieniania bandaży. Agnes zasnęła na mym łożu. Czuwałem nad nią jakiś czas, lecz w końcu i mnie zmęczenie wzięło, więc położyłem się na podłodze. Wtem ona przebudziła się i powiedziała że to w końcu moja komnata i żebym nie bał się spać w swoim łóżku... Położyłem się zatem obok niej, porozmawialiśmy chwilę i rzekłem, że muszę wypocząć przed bitwą. A ona... Położyła mi głowę na ramieniu i zaczęła mówić jak to jej okropnie nie móc przytulić ukochanej osoby, gdyż jest chora na trąd i że brakuje jej czułości... Objęła mnie potem mocno... Przytuliłem ją... I wtedy zapukałeś po raz pierwszy... Byliśmy cicho bo uznaliśmy, że w końcu pójdziesz, gdyż pomyślisz że już śpię... No a za chwilę kichnęła... rzekł wszystko nie mogąc spojrzeć duchownemu w oczy i wpatrując się w podłogę.