Wersja do druku
Robert
Może masz rację - odparł również ocierając jej łzy a słaby uśmiech pojawił się na jego twarzy po chwili jeszcze raz ją przytulił mówiąc - Cieszę się że Was spotkałem, wiedz że kocham Was obie,każdą na swój sposób i już na zawsze masz we mnie przyjaciela...... - pocałował ją jeszcze w czoło i dodał - Idź się odziej,ja z nią posiedzę
Robert:
Dobrze, dziękuję - odparła Agnes i udała się do swej komnaty. Ty zaś wróciłeś do Charlotte, widok jest taki jak poprzednio... Z tą różnicą że panienka leży na boku i dłonią delikatnie gładzi wianek leżący obok niej.
Charles:
Na zewnątrz przez otwarte drzwi widzisz Oswalda, mówiącego coś do swego rumaka. Godwyn zaś ani drgnie, jest tak zachlany że kompletnie stracił przytomność.
Bertrand:
Do komnaty wpadła nerwowo Agnes i zaczęła się ubierać. Po jej twarzy widzisz, że jest bardzo smutna i przed chwilą płakała.
Robert
Charlotte....,widzę że już lepiej się czujesz - zaczął siląc się na spokój,podszedł do niej i głaskał tak przez chwilę jej ramię po czym powiedział uśmiechając się do niej słabo lecz szczerze- czy mógłbym rozczesać Twe piękne włosy a potem umieścić na nich wianek? Są bardzo potargane..... - gdy skończył pogłaskał ją jeszcze bardzo czule i delikatnie po policzku
Bertrand
Co się stało Agnes? Czemu płakałaś? spytał z troską w głosie, widząc ją wchodzącą do komnaty.
Charles de Tournemire
Pięknie... - powiedział marudnie pod nosem, po czym udał się od razu do templariusza. Gdy do niego podszedł i zapytał - Mam do Ciebie prośbę, panie... Mógłbyś mi pomóc wywlec tego upitego rycerza z kaplicy? Wszak wszystko było dobrze i na me krzyczenie i obelgi zareagował, dopóty nie zniosło go na bok i nie wywrócił się na jedną z ław... A teraz tam leży zapity z flachą w ręku i nawet nie reaguje.
Robert:
Charlotte uśmiechnęła się nieco, co jest pokrzepiającym widokiem. Za łożem jest skrzynia, w niej znajdziesz szczotkę do włosów - odparła cicho.
Bertrand:
Charlotte zachorowała na grypę, biedna bała się że umiera, ja też się wystraszyłam... Ale medyk rzekł, że może ozdrowieć, idę jej potowarzyszyć - odpowiedziała Agnes.
Charles:
Oswald wybuchnął śmiechem i odrzekł - Godwyn widzę w formie, jak zwykle. Serwienci! Zabrać stamtąd pana Bjornssona i zanieść go do jego komnaty! Co ojcze, ciężko z nim wytrzymać? Hehe.
Bertrand
Idź zatem, ja rozejrzę się po mieście. Chyba że chcesz, bym Ci towarzyszył?
Robert
Widząc uśmiech na jej twarzy również się uśmiechnął już szerzej po czym wyjął grzebień ze skrzyni siadając za nią na łożu i bardzo delikatnie ustawiając do pionu, jedną ręką ją podtrzymując a drugą starannie i powoli rozczesując jej włosy, gdy skończył ułożył ją na łożu całując w czoło i nakładając wianek zmierzył ją wzrokiem i powiedział - Mój Ty aniele......, chcesz żebym Cię przykrył?
Robert:
Sama nie wiem, czy jest mi zimno, czy ciepło... A tak mi wygodnie na tej kołderce... Mruknęła cicho i się wtuliła w poduszkę, przy okazji kuląc się i dłonią delikatnie gładząc sobie jedną nogę, od łydki do kostki.
Bertrand:
Nie, nie ma potrzeby... Idź więc na miasto, miłego dnia Bertrandzie - odparła Agnes wychodząc z komnaty.
Charles de Tournemire
A daj panie spokój... - skomentował z akcentem, który miał wskazywać na to, iż zgadza się z nim - Cóż, w każdym razie dziękuję za pomoc. Gdyby nie stracił przytomności to znając życie i o ironio losu doznałby oświecenia i rozpoczął poszukiwania wina mszalnego.