Wersja do druku
Kersijana
Margaret... Przestań proszę.... Zabierz mu miecz.... Starała się powstrzymać przyjaciółkę... Gdy dosiadła konia Elfa pokazała swą dłoń i to co trzymała w dłoni Wężowi... Pamiętaj, niewiele czasu zostało....
Elrohirze uważaj na siebie... Gdzieś tu jego koń grasuje.... ruszyła do królowej....
Kersijana:
Margaret w końcu odstąpiła i wsiadła na konia, obejmując Cię od tyłu. Wróciłyście obie do obozu... Ciociu! Co się stało!? Krzyknęła wystraszona Adela.
Catherine
Nie wiem co by się musiało stać by to on dostąpił tego zaszczytu.... - odparła także zupełnie szczerze - No już,nie smuć się,umyła byś mi włosy siostrzyczko?
Catherine:
Betty nic nie odpowiedziała, po prostu umyła Twoja włosy bardzo starannie, całując Cię co jakiś czas w głowę. Dalej nieco łzawi, ale już niewiele.
Catherine
Ucałowała ją bardzo czule w policzek i otarła delikatnie jej łzy,zaraz też zaczęła się ubierać,gdy skończyła pomogła w tej czynności siostrze i z butami w dłoni zaczęła powoli iść w stronę obozu trzymając ją za rękę....
Kersijana
Opowiedziała na szybko królowej co się stało w nordolskim coby Adela nie zrozumiała.. Dziewczynce zaś odpowiedziała... Margaret się przewróciła i w głowę zraniła... Zajmij się nią jak możesz kochanie.. dobrze? Kersi starała się przymilnie uśmiechnęła do dziewczynki. Wskoczyła z powrotem na konia Elfa i nie czekając aż któraś odpowie pognała Do Elfa i węża...
Kersijana:
Zastałaś Saenreda przywiązanego do drzewa i Elrohira przy nim, który z dobytym mieczem na szyi węża coś mu wygraża. Nie usłyszałaś jeszcze słów, Twój ukochany zdaje się Ciebie jeszcze nie dostrzegać.
Catherine:
Gdy wróciłyście, zobaczyłaś że Adela zawiązuje bandaż na głowie Margaret. Obok, oparta o Veccaviankę siedzi Lothiriel... Umyłyście się i boso wracacie? Nie nauczycie się nigdy? Jęknęła do was...
Catherine
Na słowa Lothiriel zrobiła niewinne i słodkie oczka,jednak gdy tylko spostrzegła przyjaciółkę w tym stanie przypadła do niej i zapytała z przejęciem biorąc ją za dłoń - Jak to się stało?
Kersijana
Elrohirze.... Nie...... krzyknęła Elfka i spięła konia by jak najszybciej do nich podjechać.... Obiecałam mu... Elrochirze.... Nie mogę słowa złamać.... Kersi zeskoczyła z konia i spojrzała na ukochanego błagalnie...
Catherine:
Margaret spojrzała w Twe oczy, mówiąc niegłośno - nic, poszłam nazbierać gałęzi i się potknęłam... Lothiriel westchnęła i powolnymi ruchami zaczęła strzepywać piasek z Twoich stóp. Dawaj tu... Ehh, zostawić same na chwilę... Szepnęła.
Kersijana:
Jak mam przebaczyć komuś, kto nastawał na twą godność i twe życie, kocham cię Kersi, to dlatego to robię! Krzyknął Elrohir.