Wersja do druku
Bertrand, Katarina, Spytko:
Gdy już kończycie spożywanie jadła, do sali jadalnej wszedł pewien rycerz w kolczudze, z mieczem u pasa. Włosy jego czarne i sięgające pleców, wąsy bujne, zapewne gdyby je zawinął do góry to sięgałyby oczu... Bertrand zauważył, że jego błękitne oczy są jakoby znajome... Wyglądają jak u kogoś... Kogo dobrze zna, ale kogo? Powoli przechodzi obok was, zerkając na Francuza zza zasłony swych włosów.
Spytko po łacinie
Bywaj mości Bertrandzie, czas mi udać się w drogę.
po polsku do Katariny:
Idę rynsztunek odebrać i zaraz po tem wracam do naszej komnaty.
Wstał od stołu, beknął potężnie i udał się w kierunku stajni po Traskawicę.
Bertrand
Bywaj, panie, bywaj Zapił jeszcze zamówioną wodą po czym spojrzał w oczy przybyłemu człowiekowi, próbując wyczytać z nich skąd go zna, lecz niestety nie potrafił sobie przypomnieć...
Katarina
Ukłoniwszy się uprzejmie Bertrandowi, Miło było panie poznać, Czas i na mnie już. Gdy była sam na sam z Ukochanym....
Pójdę do Charlotte jeszcze, sprawdzę co z nią....
Spytko po polsku
Dobrze Kochanie.
Katarina:
Ujrzałaś stojącego przed komnatą Charlotte księdza Charlesa de Tournemire, chyba na coś czeka...
Bertrand:
Po kilku chwilach wreszcie przypomniałeś sobie, skąd znasz te oczy... Wszak takie same ma Twoja wielka miłość - Agnes! Te same, piękne, błękitne oczy, które spoglądały na Ciebie z pożądaniem oraz przyjaźnią...
Spytko:
Przed stajnią spotkałeś rycerza Adriano de Silana, który najwyraźniej już się wybudził z nieprzytomności po zadanym ciosie...
Spytko po łacinie
Zrozumiałeś lekcję Waćpan, czy powtórzyć ją trzeba?
Katarina
Ojcze.... wiecie może co z panną Charlotte? Starała się zachowywać cicho... Doszły mnie słuchy, że zaniemogła.
Bertrand
Wzruszył nieznacznie ramionami odwracając tym samym wzrok od nieznajomego. Brat? Kuzyn? Na ojca za młody, na syna za stary. Mniejsza z tym. Wziął kubek z wodą, zakręcił zawartością na dnie i dopił resztę.
Charles de Tournemire
Ma gorączkę i majaczy. Tylko tyle wiem. Jej luby chyba nie chce żadnych wizyt, wszak musi panna Charlotte odpoczywać. Ja na razie czekam, aż pani Agnes wyjdzie z komnaty. Mam jej coś do przekazania i znikam - odparł jej cicho, choć niezbyt ucieszył się w duchu na jej widok, wszak obawiał się komplikacji i przedłużania tego wszystkiego.