Wersja do druku
Bertrand
Paru rzeczy? Od mości Baldwina? Chybam mu za mocno przyrżnął tym kuflem wtedy i majaczy... No ale wciąż nie wiem czego ode mnie oczekujesz panie, jak już mówiłem nie wiem gdzie przebywa Twa siostra. No i czemuż żmiją ją nazywasz? Przenigdy nie nazwałbym swego rodzonego brata wężem...
Charles, Robert:
Nie obchodzi mnie to, muszę przy tym być, z waszą pomocą czy bez niej - odparła panienka siadając na łożu.
Bertrand:
Bo wydaje mi się, iż kłamiesz... Sam byś ją żmiją nazwał, gdyby to tobie ojca do grobu wpędziła! Zabronił jej ruszać do Jerozolimy, zabronił! Umarł z żalu o nią... Był pewny, że Agnes postrada swój żywot, zwłaszcza że wbrew jego woli, jej mąż zachęcał ją do nauki fechtunku! Ta wariatka i tak się go potajemnie uczyła już jak małą dziewczynką była, a ten jeszcze ją ku temu podjudzał!
Charles de Tournemire
Panienko... Jesteś obłożnie chora. Mimo, iż to ważna chwila to i w tym stanie nie możesz ruszyć się z miejsca, bo tylko Tobie to zaszkodzi. Sprowadzenie tu go odpada, za dużo ludzi. Jeżeli ktoś się wygada to kościół nie zostawi tego obojętnie. Chyba, że byś panie owinął swą lubą w jakieś koce, aby ciepło utrzymać i zanieść ją do kaplicy. Choć musielibyśmy wychodzić pojedyńczo coby nie zwrócić większej uwagi na siebie - odparł Charlotte.
Robert
Ehh,mówiłem już że mi kogoś przypominasz? Dobrze zatem,widzę że nie ustąpisz....., ale najpierw pomogę Ci się odziać nie chcę patrzeć jak Cię męczy chłód - powiedział do niej zrezygnowany
Bertrand
Jak Boga kocham nie kłamię waszmościu, nawet nie śpię w cytadeli a jedynie się w niej stołuję, pytaj strażników to potwierdzą moje słowa, że wychodzę do karczmy na nocleg co wieczór. A ojca i matkę już dawno mam w grobie i braci moich o to jakoś nie osądzam.
Katarina
Widząc chłód w oczach Roberta gdy jej skinął głową uczyniła bardzo podobnie.
Nie będę przeszkadzała. Rzekła sucho i udała sie do swojej komnaty.
Charles, Robert:
Agnes machnęła dłonią kilka razy odganiająco w stronę księdza rzecząc po francusku - wybacz ojcze, Charlotte się przebrać musi. Po tym panienka wraz z pomocą szwagierki oraz Normana, odziała się w piękną, pomarańczową suknię, która wygląda na wschodnią modłę, oraz niebieską pelerynę. Zawinęła nieco rękawy i ułożyła włosy, tak że całość opada jej przy lewym ramieniu, sięgając prawie brzucha. Możemy ruszać - rzekła wyraźnie zmęczona.
Bertrand:
Hugon spojrzał na Ciebie z gniewem w oczach, ale w końcu bez słowa opuścił salę nerwowym krokiem...
Adriano
Wszystko jasne jak słońce panie Spytko.
Spytko po łacinie:
Rad zatem jestem i żywię nadzieję, że podobnego błędu w przyszłości nie popełnisz mości Adriano. Też nie byłbyś rad, gdyby jakiś rycerz wzrok swój wlepiał w biust Twej lubej przytakując Ci wcześniej, że obyczajnie wobec Niej będzie postępował nie uchybiając Jej słowem czy czynem. Następnym razem bowiem bym musiał ostrza użyć, nie pięści. - rzekłszy to skierował swe kroki ku stajni by dosiąść Trzaskawicy i udać się po odbiór rynsztunku.
Bertrand
Zaczekaj, panie! krzyknął jeszcze i wybiegł za rycerzem.