Wersja do druku
Boemund przekazał siostrę w ręce Normana. Po tym on oraz Hugon obmierzyli się nawzajem wzrokiem, niezbyt przyjaznym, w całkowitym milczeniu. Konstabl po chwili spytał - co ten klecha wyprawia z Katariną oraz moim koniem?
Tymczasem Amalryk przystawił głowę do policzka polskiej szlachcianki, jakoby wtulając się do niej.
Katarina
No sam popatrz Ojcze Co za słodkie zwierze... Jest przeuroczy... pocałowała konia... Amalryku... dziękuję Ci za życzenia, ale to dopiero po ślubie... Idź do pana.... ha ha...
Jeszcze raz Ojcze wybacz... Pogłaszcz go... na pewno nic Ci w domu Pana nie grozi
Bertrand
Nie zwracając uwagi na Adriana stojącego przed kapliczką udał się do karczmy, w której spał, i zasiadł przy ladzie.
Charles de Tournemire
Kapłan spojrzał na konia i na Katarinę, po czym odpowiedział jej - Ciekawski jest na pewno... Ale czy on by zechciał ode mnie głaskania to już nie wiem - przystawił rękę nad jego głowę oczekując czy da sie pogłaskać jednak - A czy spowiedzi chce to nie wiem, nie znam mowy koni - słysząc konstabla powiedział mu głośno - Najwyraźniej postanowił wsadzić głowę do konfesjonału akurat gdy spowiadam i nie wychodzić stąd... Więc mógłbyś go przywołać do siebie, coby nie przeszkadzał?
Robert
My też kiedyś razem przed ołtarzem staniemy,obiecuję Ci - wyszeptał do ucha ukochanej po czym bardzo czule ucałował ją w policzek wciąż tuląc ją do siebie
Katarina
Znasz Ojcze... Wszyscy dobrzy ludzie znają mowę zwierząt... Wystarczy słuchać i mówić sercem...
Techniczny
Katarina poszperała w swych fatałaszkach czy nie ma czasem kawałka suchego chleba.. Jeśli takowy znajdzie kładzie go na dłoni i ją podsuwa do pyska konia...
Spytko:
Zatopiony w pokucie zginał następny palec do środka dłoni po zmówieniu w myślach kolejnej z zadanych mu prze księdza modlitw. Skupiony na tej czynności, by nie modlić się więcej niż to konieczne, nawet nie usłyszał słów konstabla.
Rumak Boemunda zjadł podany mu przez Katarinę kawałek chleba, dał też się pogłaskać Charlesowi. Skubnął szlachciankę delikatnie wargami w policzek i odsunął się nieco, gdy jego jeździec mu nakazał po słowach księdza.
To już nie od nas zależy... odszepnęła Charlotte Robertowi.
Bertrand:
Zasiadłszy w tawernie, po chwili usłyszałeś dźwięk rogu wojennego, przytłumiony dość. Większość bywalców tawerny wyszła z zaciekawieniem z budynku na ulicę.
Bertrand
Wyszedł na zewnątrz wraz z pozostałymi, by obadać co się dzieje.
Bertrand:
Po chwili wyczekiwania i rozglądania się, spostrzegłeś nadjeżdżającą w kolumnie chorągiew rycerzy, gnających galopem. Dostrzegasz kilka sztandarów ale rozpoznajesz dwa - jeden z herbem Trypolisu, a drugi Ibelinu. Grzmot kopyt i tuman kurzu robią wrażenie, długo jednak nie popodziwiałeś tego, bo gdy tylko rycerze się zbliżyli, jeden z nich wyjął miecz niespodziewanie oraz trzasnął Cię płazem lekko, wybuchając potem śmiechem. Hełm i kolczy czepiec sporo przysłoniły twarzy, dlatego nie rozpoznałeś sprawcy tego, ale na tunice oraz końskim kropierzu ma herb Ibelinów. Większość wojowników się nie zatrzymała, jadący na czele wszystkich rozkazał po francusku podążać do cytadeli, sam zaś zatoczył koło wraz z niewiastą, którą dopiero dostrzegłeś. Za nimi rycerz Ibelinu również zawrócił, we troje zatrzymali się przed Tobą. Teraz widzisz - są to Rajmund, Aurora i Baldwin.