Wersja do druku
Charles de Tournemire
Wstał i odparł Katarinie - Ano należałoby... - zaś na słowa Spytka oburzył się w duchu, złączył ręce, nachylił głowę i zaczął zmawiać do Boga Ojca krótką modlitwę, w języku łacińskim:
Zmiłuj się nad nim nad nim, Boże, w swojej łaskawości
w ogromie swego miłosierdzia wymaż jego nieprawość
obmyj go zupełnie z jego winy
i oczyść go z grzechu swego
...po czym wsiadł na konia i podążył za Katariną. Zgodził się całkowicie z lazarytą w duchu.
Spytko po łacinie
Pytałaś się mnie Katarino za kogo Cię mam. Miałem za urodziwą krajankę, życzliwą mym względom. Wiem, myliłem się, bywa. Powiedz jednak szczerze, za kogo Ty się masz, skoroś takim oburzeniem zareagowała po słowach, które do Suriji rzekłaś, gdy okazało się, że to o Twe wdzięki chodzi. Winnaś Jej przeprosiny, skoroś uważasz się za lepszą.
Surija po łacinie
Nie zależy Mi na przeprosinach, zwłaszcza wymuszonych, chciałam ino uprzedzić o tym co się dzieje coby jedna niewiasta drugą wsparła ostrzeżeniem, może i poradą w tym świecie zdominowanym przez mężczyzn. Ale widać niepotrzebnie się wtrącałam, bo raczej wroga Sobie uczyniłam niźli wdzięczna osobę, bywa; starczy, że w drogę Sobie wchodzić nie będziemy, bo raczej się nie polubimy zakończyła tyradę
Katarina
I tak też najlepiej będzie. Twa szczerość nic nie znaczy ponad to, że fałszywa może być. Znam Cię parę dni a nie raz patrzyłaś z pogardą na mnie. Nie ukrywam że i ja nie darzę cię przyjaźnią Ale wrogiem też nie jestem. Propozycję mam by dać sobie na wstrzymanie i jak prawisz w drogę sobie nie wchodzić.
A Co do przeprosin To Bożogrobiec ma rację, należą Ci się ode mnie.
(polski) Gruchaliście sobie tom myślała ze o jej zad chodzi.... Powiedziała to w trakcie wskakiwania na klacz. Nie bocz się na mnie bo nie czuję winy. Jesli bedziesz chciał jeszcze porozmawiać to bronić nie będę ale jak ochłoniemy bo teraz do niczego dobrego to doprowadzić nie może..
Charles de Tournemire
... jego. Przepraszam Panie za tą pomyłkę, boś tyś najdoskonalszy, a my tylko marnym prochem... - poprawił się w myślach po chwili zauważając, że zrobił błąd przy modlitwie.
Zaaferowani wszelakimi sprawami jakoby zapomnieliście o konstablu i o tym, że czas ucieka. Wtem zagrzmiał róg wojenny, jak się okazało należący do barona, który w niego dmie. Widać jakowyś tuman kurzu chyba! Naprzód, może to konstabl! Wykrzyczał, gdy skończył dąć, po czym puścił swego konia galopem w stronę unoszącego się kurzu, zapewne za sprawą końskich kopyt.
Rzeczywiście widać niewielki obłok w oddali... Ale odległość jest spora.
Surija
Szybko podążyła do Elili i dosiadła klaczy, podrywając ją do szybkiego biegu coby w tyle nie zostać
Charles de Tournemire
...albo co gorsza saraceni - pomyślał mając jednak złe przeczucie co tam mogą i ruszył za baronem trzymając się blisko jego ludzi.
Spytko.
Wydobył włócznię i ruszył cwałem ku spotkaniu. Kurz bowiem większą ilość jeźdźców mógł zwiastować, w tych stronach raczej im wrogich.
Katarina
Usłyszawszy odgłos rogu ruszyła galopem. Gdy zrównała się z księdzem. Pamiętam ojcze prośbę Sir Georga by szarżą na wroga nie iść. Choć nie wiadomo kto z kurzu się wyłoni. Jesli okazję będziesz miał to zamień twego konia na Araba jakiegoś bo czasem ino ucieczka pozostanie a na tych diabłach większe szanse są...Starała się by zobaczył jej uprzejmy i szczery uśmiech.
Charles de Tournemire
Zauważył go, po czym jej odparł - Tak pamiętam i mam zamiar w razie czego trzymać się przy ludziach barona. Co do konia to cóż... Rzeczywiście by się przydało, ale ja się na koniach nawet nie znam, to co mi łapać albo kupować arabskie i nawet, a jeździec ze mnie kiepski, ale dziękuje mimo wszystko za troskę - pochylił jej głową na znak podziękowania i skoncentrował się na dalszej jeździe.
Tomasz po arabsku do Suriyi
Zabiłaś go za szybko Pani, mógł nam coś rzec choćby czy konstabl żyje.
Ruszam ku obłokowi kurzu w oddali, ale trzymam się Lazarytów.
Energicznie konie swoje do biegu prędkiego goniąc, czmychnęliście razem jak burza przez połać oddzielającą was od widzianego z oddali kurzu, zwiastującego krzątaninę jeźdźców. Gdy już się nieco zbliżyliście, nadal nie mogąc dostrzec cóż tam się dzieje, usłyszeliście w dźwięku dudniących o ziemię kopyt, krzyk wydany głosem donośnym, oraz takoż męskim jak i pięknym - "Agnes! Agnes! Agnes!"
Wnet też wjechaliście w tuman opadającego powoli kurzu, który to malał zwłaszcza iż deszcz począł padać coraz gęściej. Waszym oczom ukazał się widok pięciu ciał zbrojnych, okrwionych niesamowicie i pięciu koni pozbawionych jeźdźców. Poza tym dostrzegliście... Konstabla zakonu świętego Łazarza - pana Boemunda de Moulins, któren bez hełmu, z włosami krwią zlepionymi, oraz odkrytą raną od trądu na twarzy pędzi dosiadając swego Fryza o imieniu Amalryk, ku cześci zmarłego króla, na ostatniego przy żywocie pozostałego ludzi księcia Antiochii - Reynalda de Chatillon. W jedną krótką chwilę dopadł go tnąc mieczem i z siodła wyrzucając. Konstabl już szykował się by go dobić, gdy nagle dostrzegł was i wstrzymując swego rumaka, począł spoglądać na wasze zdziwione oblicza...
Charles de Tournemire
...Toś ty przeżył? -pomyślał ze zdziwioną miną nie spodziewając się czegoś takiego... Ani pokonania tylu przeciwników samemu. Zaprawdę jesteś walecznym i silnym rycerzem, Boemundzie de Moulis...
Spytko po łacinie
Przemknął jak burza koło konstabla, pochylił się w siodle i wraził włócznię w pokonanego wroga wypuściwszy ją z dłoni. Po chwili nawrócił uspokoiwszy powoli bieg wiernej klaczy. Cieszem się, że żywego Waści widzę, zdążylim z odsieczą, choć potrzebna nie była! i wybuchnął gromkim śmiechem.
Surija
Och Panie przeżyłeś, nie wiesz nawet jak raduje się me serce
Tomasz
Witaj mości konstablu, zaiste Bóg jest Wielki. Oszczędź Panie zbrojnego księcia Chatillona, pomyślimy co z nim uczynić.
Katarina
Podjechała również do konstabla.
Nie była w stanie wysilić się na uśmiech, bo widok tego rannego i umęczonego człowieka wręcz ją przygnębiał. Mimo że patrzyła na niego jak na jakiegoś gościa z zaświatów cieszyła się w głębi serca, że widzi go żywego.
Panie...wykrztusiła z siebie. Radam żeś wyszedł z tego. Pomyśleć by można, że albo opaczność nad Tobą czuwała, albo sam diabeł miecz Twój trzymał.
Techniczny
Źle zrozumiałeś Aravenie, to nie książę oberwał.
Cytat:
na ostatniego przy żywocie pozostałego ludzi księcia Antiochii - Reynalda de Chatillon.
Chodzi o ostatniego z ludzi de Chatillona wysłanych na konstabla. Dałem posta bo nie tylko Ty się walnąłeś na tym, może rzeczywiście nie bardzo zrozumiale napisałem... Tak czy siak chodzi o zwykłego zbrojnego a nie księcia.
Spytko po polsku
Obawiam się Waści, że już na to za późno. Wątpię by przeżył nadzianie go na włócznię w pełnym cwale.
Techniczny
Zedytowałem
Konstabl pozdrowił was gestem swej opatulonej w białą, zakrwawioną rękawicę dłoni. Mój miecz nie diabeł, a sam Bóg prowadził i prowadzi odkąd pierwszy raz go uniosłem - rzekł po łacinie, patrząc na was, zdaje się że tylko niezłomna wola i siła trzymają go w siodle. Choć ze wszystkich sił skrywa swe cierpienie, to widać iż trapi go ono wielce... Kazałem wam do Blanchegarde ruszać, po obecności pana Rogera wnioskuję iż to spełniliście... Ale juz wykonać powierzone zadanie nie spieszno wam? Spytał hardym głosem, zerkając też w międzyczasie na Suriję, już bez żadnej surowości w oczach.
Surija
Zadanie zamierzaliśmy wykonać po odnalezieniu Ciebie Panie, a teraz pozwól się opatrzyć
Spytko po łacinie
Nie dane mi było od Waści poznać szczegółów powierzonego zadania.
Tomasz po łacinie
Słusznie Spytko prawi mości konstablu rzeknijcie co mamy czynić i czy z nami ruszycie?
Jutro będę po 16 kilka godzin potem dopiero w niedzielę po południu będę.
Katarina
Widząc jak odzyskał spokój na widok Suriji, spuściła wzrok.
To nie pierwszy raz chyba jak ona działa na niego. Widać ma słabość do niej. Ale faktem jest, ze urodziwa.... Ja przy niej jak kocmołuch wyglądam
Odjechała kawałek od grupy by popatrzeć czy nikt przypadkiem jeszcze nie ścigał konstabla.
Panno Katarino! Pragnę byś i ty me słowa słyszała więc wróć, proszę - rzekł konstabl w stronę odjeżdżającej głosem spokojnym oraz w miarę miłym zarazem, po czym dodał - sprawa durnego przyjaciela wielkiego mistrza zeszła na dalszy plan, wobec tego że książę jawnie zdrady się dopuścił i ubić nas chciał. Bez względu na kłamstwo, jakim go uraczyliście to nie są jego ziemie, by mógł sądzić i na śmierć was skazywać. Zatem celem naszym winna Jerozolima być teraz, by królowi wyjaśnić wszystko oraz zdradę de Chatillonowi udowodnić. Jednakoż młody król może nie dać nam wiary... A wtedy wszystko na marne pójdzie. Nie boję się śmierci, ale ścięty katowskim mieczem być nie zamierzam, bo przeklęty Reynald pozbyć się swych wrogów usiłuje by jeszcze większy wpływ na Baldwina mieć. Co zatem proponujecie? Możemy do Jerozolimy ruszać, alibo księciu dać się we znaki tak że popamięta nas aż po grób... Zacisnął zęby ze złości, jego ton znów jednak złagodniał gdy przypomniał sobie o słowach Suriji, chcącej go opatrzyć, odparł wtem - nie pozwolę ci ryzykować, klecha się tym zajmie.
Spytko po lacinie
Wolał bym by popamiętał, tym bardziej iże z mej strony nie był to łeż całkowity. Król wyjaśnił mi co prawda, że to misja Wielkigo Mistrza Zakonu Lazaratów, ale sam mnie na nią wysłał do Waści ku pomocy w jej wypełnieniu. Uczynię zatem co uradzicie, jam z pustymi rękoma przed obliczem króla stawić się nie mogę. Skrzywił się, splunął siarczyście w bok i pochylił się w siodle. Złapał za drzewce włóczni i wyciągnął ją z powalonego, dla pewności najpierw obracając grot w ranie.
Zatem jeden rycerz o wojowniczym nastawieniu już przy mym boku się znajdzie, powiem wprost, zamierzam dorwać de Chatillona jak będzie wracał do Kerak i zarżnąć go niczym psa, każdego kto mi w tym pomoże powitam jak brata! Wykrzyczał wyraźnie podniecony na tą myśl konstabl. Kto z was jeszcze?
Spytko po lacinie
Mości baronie, nie miałbyś może pokrowca na tarczę? Król się wściec może, jak dojdą go słuchy, iże Bożogorbiec ubił mu następnego rycerza rzekł odpinając pelerynę i pieczołowicie ją składając.
Baron podniósł brew i odparł - nie mam panie, swą tarczę przy rumaku trzymam zawsze, a herb dobrze widoczny hehe, a coś mi się widzi kawalerze Grobu Pańskiego, iż my teraz wyjęci spod prawa zostaniemy na czas jaki, a może i do spotkania z Panem.
Spytko po lacinie
Spod prawa wyjęcie przeżyję, ale nie chcę zostać wykluczonym ze swego zakonu.
Katarina
Posłusznie zawróciła konia.
Słysząc ostatnie zdanie Bożogrobca uśmiechnęła się pod nosem. A to akurat nie byłoby takie najgorsze....pomyślała. Natomiast na głos już powiedziała.
Panie Spytko, tego akurat nikt by nie chciał. Starała się by głos jej brzmiał poważnie.
Po chwili zwróciła się w kierunku konstabla.
Jak już mówiłam Panie, macie mój łuk. Bo choć nie przybyłam tu by zdradę demaskować, a pokłon Nad Grobem Pańskim złożyć, to opaczność boska splotła nasze drogi i widać jakiś w tym cel musi być.
I tak do domu wracać nie mam za czym...
Surija
Ja co prawda w walce się nie wykaże, ale wspomóc Was mogę jakbyśmy na ten przykład jakowąś zasadzkę urządzać mieli. Bezbronna niewiasta jak nic innego potrafi uśpić czujność durnego żołdaka.
Katarina
O tak, pewnie mistrzynią jesteś w tym.
Tomasz
Mielim Kielicha Pańskiego ponoć szukać konstablu, jak rozumiem odkładamy to by Chatillona ubić pierwej? I ja z Wami wyruszę.
Spytko po polsku
Nie kielicha zapewne, a durnego przyjaciela wielkiego mistrza Waści zakonu, który tej ułudy szuka.
Zaiste, sprawa de Chatillona ważniejsza jest i więcej naszej uwagi wymaga, oaza jest niedaleko stąd, tam odpoczniemy i szybkim galopem jadąc dopadniemy księcia potem, gdy w nocy obozować będzie. A klecha opatrzy me rany... Odparł konstabl, po czym pognał konia do prędkiego chodu, za nim ruszyli też lazaryci, baron oraz farys.
Katarina
Ruszyła za nimi.....
Spytko po polsku
Zrównał klacz z wierzchowcem Katariny O czym Waćpanna rozmawiać chciała? Jam już ochłonął na tyle by spokojnie móc prawić.