Viva la Bretonnia! Vive le Roi! (Warhammer 18+ !)

Anna de Loiret

Bo... Bo tak... Po prostu, nie umiem wyjaśnić... Odparła delikatnym głosem, spuszczając wzrok.

Alessio

Ehh,i znów wracamy do punktu wyjścia,bogowie dopomóżcie...... - pomyślał kręcąc głową z dezaprobatą i mówiąc - Musisz spróbować Aniu.....musisz spróbować dla mnie.......

Anna de Loiret

Chciałabym, wszystko chciałabym dla ciebie, ale nie potrafię! Krzyknęła znów zaczynając płakać.

Alessio

Westchnął ciężko,nie wypuszczając jej z objęć - Ehh........,ona naprawdę nie umie mi tego wytłumaczyć.....tego i wszystkiego innego co dziś się wydarzyło,i wierzę,naprawdę wierzę że nie chciała zrobić nic złego.......,ale to nie zmienia faktu że nie mam zielonego pojęcia co ja mam z nią zrobić?

Anna de Loiret

Dalej płakała... Zaczęła też powoli wysuwać swój miecz z pochwy mówiąc do niego - ukochany mi nie wierzy... A ty, Rolandzie?

Alessio

Wierzę Ci Aniu,naprawdę Ci wierzę......,dlatego właśnie tak bardzo się martwię o naszą wspólną przyszłość......- powiedział kładąc swoją rękę na jej dłoni - Dlaczego ona musi być taka.......skomplikowana........?Niby kocha mnie bez pamięci ale jednocześnie ślini się na widok każdego napotkanego rycerza,który nie jest bydlakiem i jeszcze sama sobie wmawia,mało tego,jest święcie przekonana że to zaledwie szacunek.....ehh......

Anna de Loiret

Schowała swój miecz z powrotem po słowach i geście ukochanego. Otarła swoje łzy i rzekła nieco już uspokojona - gorąco mi...

Alessio

.........ale czuję że jak teraz nie dam jej drugiej szansy to będę sobie to wyrzucał do końca życia a i ona długo jeśli nie na zawsze zraniona pozostanie,w końcu po tym jak mnie odczarowała nasze dusze i serca są już na zawsze związane.....tak przynajmniej mówiła ta ich arcykapłanka.... - mimo to patrzył tak na nią jeszcze przez chwilę bijąc się z myślami,po czym w jednej chwili odgarnął jej włosy za ucho i złączył swe usta z jej w namiętnym pocałunku....,w głębi duszy już dawno chciał to zrobić ale teraz już miał absolutną pewność że i tak bez niej jego życie by nie było takie jak dawniej..... - Pewnie jeszcze się zranimy nie raz,przed i po ślubie ale widzę że oboje jesteśmy gotowi zaryzykować.....,niech i zatem tak będzie.......

Anna de Loiret

Odwzajemniła czuły pocałunek, obejmując go jedną ręką za szyję. Gdy ten się zakończył, spojrzała znów na niego błyszczącymi oczkami, wyczekując... ​Ile mych łez potrzeba, byś wreszcie mnie zrozumiał, a także swoją winę... Alessio kocham cię ale musisz mnie kiedyś zrozumieć...

Alessio

Pocałował ją raz jeszcze po czym wyszeptał - Chyba wiem jak temu zaradzić.... - powoli kładąc ręce na jej zbroi i zaczynając ją z niej delikatnie zdejmować w międzyczasie co jakiś czas całując ją w szyję i usta....