Wersja do druku
Katarina:
Obydwie pognałyście do cytadeli cwałem. Po chwili tam dotarłyście, a Agnes zeskoczyła z konia i podbiegła do zbrojowni, a stojącemu na straży wartownikowi wręczyła mieszek ze słowami - nic nie widziałeś, a co wyniosę to oddam, przysięgam. Katarino, chodź! Wbiegła do wnętrza.
Katarina
Katarina gdy weszły już do środka uchyliła trochę drzwi tak by tylko wystawić za nie głowę.. Tak, tak, nas tu wcale nie było..powiedziała do wartownika... A i najlepiej jak byś w ogóle o nas zapomniał...dodała już zamykając.... A... a najlepiej to,że nas nigdy nie widziałeś... wyszczebiotała szybko...uchylając jeszcze raz drzwi.
Katarina:
Dobrze pani, dobrze, nie znam was! Odrzekł wartownik. Gdy znalazłyście się obydwie z zbrojowni, Agnes wzięła długą normańską kolczugę i zaczęła ją zakładać. Pomóż mi, zaraz dla ciebie coś znajdziemy.
Katarina
Dotykając Agnes gdy jej pomagała się ubierać... Ale ma ciało... ufff...
Oby tylko ruchów nie krępowała ta kolczuga. Ja w łuku obyta jestem a nie w szermierce... Wprawdzie żywego człowieka jeszcze żem nigdy nie ubiła i mam nadzieję że nigdy nie będę musiała.... Ale jeśli potrzeba taka najdzie to nie zawaham się... Gadała by odwrócić swoją uwagę od ciała Agnes...
Katarina:
Po chwili Agnes przywdziała kolczugę z Twoją pomocą. Zaraz też wzięła inną kolczugę z kolczym czepcem, dość lekką i niedługą, oraz pomogła Ci ją zakładać. Ta będzie zatem dla ciebie dobra, na głowę założysz czepiec, jakiś hełm z nosalem co głęboko na głowę opada i cię nie poznają.
Katarina
Ubrawszy się w kolczugę przy pomocy Agnes. Nasze konie. Mój jak widziałam może się odróżniać. Arabka jeszcze nie jest przywykła do mnie zupełnie i ino Spytko ja rozpoznać może... Ale Wasz Pani nie jest nieznany.... Amalryka każdy w Jerozolimie zna.. Pewnie i Waszego znają....
Katarina:
Wiem, dlatego jak możesz osiodłaj go, jest tu w stajni obok, a ja pobiegnę do swojej komnaty po kropierz, mam dwa, mogę wziąć dla twojej arabki też - Agnes położyła Ci dłoń na ramieniu na chwilę i od razu wybiegła ze zbrojowni, uprzednio jeszcze zakładając hełm garnczkowy.
Katarina
Tak zróbmy... Niech mężowie spokojni będą...
Pani,,, zawołała jeszcze zanim Agnes wybiegła... Dziękuję Ci.....
Katarina:
Po chwili przybiegła znów Agnes z kropierzami, które założyłyście na wasze konie. Uzbrojone, niemożliwe praktycznie do rozpoznania przez waszych bliskich, jesteście gotowe do drogi.
Katarina
Mości rycerzu. ukłoniła się w kierunku Agnes... czyń honory... powiedziała dostojnie zabierając jeszcze hełm garnczkowy. w jej głosie było wyczuć zadowolenie..