Wersja do druku
Robert
Ha!Cywilizacja! Szczęście mielim żeśmy Cię spotkali droga Pani. Niech Ci fortuna sprzyja - rzekł do Agnes po czym dodał do przypadkowych towarzyszy - Tu nasze drogi się rozchodzą,jeśli by kto mnie szukał bądź wciąż chciał towarzyszyć jadę się zapisać na turniej a potem wypocząć w jakiejś karczmie - kończąc popędził Boemunda w stronę miasta pozdrawiając ich gestem ręką na odchodne.
Bertrand
Ja pójdę z Tobą, mości Adriano, a później karczmy przyjdzie szukać, i też na ten turniej zajrzeć, co Norman właśnie tam pognał.
Filip
Jadę z Tobą, Robercie - odrzekł Filip, po czym ruszył za nim zapisać się na turniej.
Robert
Jak chcesz - odparł obojętnym głosem wzruszając przy tym ramionami i nawet nie zadając sobie trudu żeby się obrócić do rozmówcy.
Mitrydates
Pożegnał się z drużyną krzycząc po ormiańsku տեսնել ձեզ !-co znaczy ,,Do zobaczenia " po czym pozdrowił ich gestem ręką i pognał oddać konia do stajni.Po oddaniu swojego wierzchowca pod opiekę zamierzał udać się na kufel piwa i zapłacić za nocleg w karczmie ,która jak to Ormianinowi mówili mieszkańcy miasta,cieszyła się wysoką renomą.Przybysz z północnego zachowywał wszelkie środki ostrożności,ponieważ wiedział ,iż ludzie mogą różnie zareagować na jego orientalną urodę.
Tomasz Awdaniec po łacinie do konstabla
Wiedz Panie, że dołożymy wszelkich starań by odnaleźć przyjaciela Wielkiego Mistrza, by pomóc Ci ten obowiązek wypełnić, bo z pewnością masz ważniejsze sprawy niż ta. Saladyn zbiera siły,a nam chrześcijanom daleko do zgody, nawet wśród zakonów rycerskich o zgodę trudno.
Tomasz Awdaniec
Już wyszliście od konstabla, więc przyjmuję, że Tomasz to mówił jeszcze przed wyjściem. Tak jak i następująca odpowiedź Boemunda:
Ja was poprowadzę panie, dostałem rozkaz od Wielkiego Mistrza i na innych go zrzucić nie mogę, ale rycerze tacy jak wy będą mi nieocenionym wsparciem - odparł konstabl.
Pominąłeś pewno ostatni post o nr 208 ;)
Od Aravena
Dzięki, tak pominąłem. Zedytowałem by miało to sens jakiś.
Katarina
Głos kapłana wyrwał ją z rozmyślań i z cichej modlitwy, w której prosiła Pana by dane jej było kiedyś opuścić to miasto w zdrowiu.
Na wieki Pan nasz. Odpowiedziała kapłanowi.
Rozglądnęła się powoli po dziedzińcu. Nie zawsze prowadziła więźnia a w dodatku związanego jak psa. Wzrok zgromadzonych trochę ja onieśmielał.
Jest to karczmarz, który próbował uchybić mojej godności... powoli mówiła nadal rozglądając się w około.... i tylko dzięki łasce Tej damy jeszcze żyje. Wskazała na Charlottę.
Choć ja przyznaję przed obliczem waszym Ojcze i przed Bogiem, że zgrzeszyłam myślą i czynem bo niechybnie bym go ubiła.
Jeśli wola Boga wypowiedziana słowami Pana Boemunda da mu łaskę.... i ja mu wybaczę.
Nadal czuła wzrok rycerzy na sobie.
Ojcze jeśli można prosić o widzenie z konstablem. -Moja godność nie jest najważniejsza.....Nie dokończyła myśli.
Charles de Tournemire
Kapłan spojrzał bez uczuć na karczmarza po czym odpowiedział nieznajomej - Cieszy mnie to, że nic Ci się nie stało, pani. Co do tej łajzy to i tak nie czeka go nic innego niż więzienie... i być może z wyrokiem śmierci. Osoba, której poszukujesz znajduje się w budynku. Zaprowadzę was do niego. - po czym czekał na odpowiedź.
sir George Srogi
Spokojnie, nie osądzajmy pochopnie. Wytoczymy proces, czy masz pani jakiś świadków na potwierdzenie swoich słów? - rzekł spokojnie.