Wersja do druku
Bertrand wciąż po francusku
Słodka Francja jest pięknym miejscem i taką chciałbym ją zapamiętać, lecz gdy tylko sięgam w głąb mych wspomnień, to miast wzgórz szeroko zarośniętych gronem widzę ziemię zbrukaną krwią moich przodków, pokoleń mordowanych przez najeźdźcę z północy - Anglię.
Wszyscy poza Robertem:
Istotnie, choć jestem przekonana że Francję warto bronić przed Normanami z Anglii... Warto. A co do pana Baldwina... Kobieta podjechała do Bertranda bardzo blisko, tak że prawie się stykali ze sobą - to mój przyjaciel, a ty dziś stanąłeś po mej stronie i wierz mi, że ci się za to odwdzięczę. Rzekła po francusku spoglądając w jego oblicze swymi pełnymi wdzięku i piękna oczyma.
Bertrand
Onieśmielony urokiem pani zaniemówił na chwilę tonąc w jej oczach, lecz po chwili wybudził się z transu i odparł po francusku starając się póki co nie wracać do tematu "odwdzięczania się" Wojna z agresorem wymaga przede wszystkim finansów, oraz doświadczenia w boju, po które tutaj przybyłem. Być może nauczę się planowania potyczki od tutejszych lordów, a i saraceńskiej taktyki wypadałoby liznąć, aby przeciwko przeklętym Brytolom w akcie zemsty ją wykorzystać. O majątek się nie martwię aż tak zanadto, pradziad opowiadał, że nim się obejrzał to miał już kilka kufrów zdobycznego złota bez większego wysiłku... A jeśli chodzi o pana z Ibelinu... Rękawica podniesiona i obawiam się że nic nie da się zrobić, pani...
Bertrand:
Twa rozmówczyni odrzekła - rękawica podniesiona ale obawiam się, że nie doceniasz Bertrandzie kobiecej umiejętności wpływania na mężczyzn. Nie możesz oderwać wzroku od hrabiny, robi Ci się gorąco i czujesz rosnące podniecenie... I nie tylko podniecenie. Przyznać musisz, iż to wielce urokliwa kobieta...
Techniczny
Wykonałem rzut na urok Agnes, ten mimo że słaby dał taki a nie inny efekt, z racji braku SW u Bertranda...
Bertrand
Wziął głęboki wdech po czym odwrócił głowę od pani, tak jakby unikał jej wzroku. Po francusku Zdaje się, że doceniam.... Odsuń się kobieto, proszę...
Bertrand:
Toczysz trudną walkę wewnętrzną by omijać wzrokiem piękną Agnes, ale nigdy nie mogłeś pochwalić się silną wolą i nieznana siła przyciąga Cię do niej... Nie spostrzegłeś się, kiedy Twój rumak pod wpływem delikatnego nakierowania go wodzą przybliżył się do konia Agnes, zaś Wy zetknęliście się nogami. Agnes zaczęła chichrać...
Gunter
Zaśmiał się w duchu po czym zaczął śpiewać radnym i wesołym głosem.
Spoiler:
Bertrand
Odrywając się na chwilę od uroku Agnes zapytał Guntera O czym tam śpiewasz panie?
Gunter
Hahahah Panie kiedyś ci wyjawię. Teraz jedźmy haha.
Bertrand
Eee... Tak Gunterze, śpieszmy, książę zapewne nie ma całego dnia na skazywanie Saracenów... po czym pognał konia przed siebie, jak najdalej od Agnes, nie bacząc na to czy skazaniec nadąża za nim.