Wersja do druku
Spytko
Takoż mam swój honor i wolę więcej nie łgać niż to konieczne. Umyśliłem z żoną poprosić panią Agnes o pozwolenie na podróż lub odłączenie się w Tulonie jeśli będziem przez niego przejeżdżać, jednak musimy podać ku temu dobry powód. Opowiedz mi więc wszystko co wiesz o tym miejscu, a także zdradź w końcu jak owa hrabina ma na imię, byśmy nie zanieśli wieści o Twej śmierci Jej siostrze lub matce.
Spytko:
Tulon to przede wszystkim port, ale sam w sobie z niczego więcej nie słynie. Ciekawsze są ziemie na zachód, hrabstwa Tuluzy, Foix czy Carcassone. Hrabina ma na imię Izabela. Izabela de Foix.
Adalbert
Paw w piórach tutaj? Obawiam się że nie zaznasz tutaj takiego rarytasu... Może chodź ze mną do szynkwasu i osobiście spytaj karczmarza co może Ci zaoferować? Spytał wstając powoli od stołu.
Spytko
Trudno, będziemy musieli zatem coś sami wymyśleć. Ech, żeby chociaż był tam jakiż kościół poświęcony Bogarodzicy. Bywaj zatem, nie będę dłużej wadził, bo i widzę że humor Waści nie dopisuje rzekłszy to zebrał się do powrotu.
Adalbert:
Hm... Zdam się na twój gust, zobaczymy co smacznego mi wybierzesz - odparła Sybilla uśmiechając się na chwilę. Dziewczyna zdjęła swój płaszcz i zawiesiła go na krześle.
Spytko:
Tak, żegnaj - rycerz zamknął za Tobą drzwi.
Adalbert
To i tak lepiej chodź ze mną, bo jeszcze ktoś się Cię uczepi, panienko, kiedy sama będziesz siedzieć.
Spytko po polsku
Wrócił do żony Hrabina ma na imię Izabela. Tulon to port, jednak niestety nie słynie z niczego więcej. Może Tobie się uda wymyśleć co może chcieć kobieta przy nadziei z portu, czego w zamku nie dostanie, ja zbyt zmęczony jestem by nad tym dumać. Ziewnął potężnie i położył zażyć nieco snu.
Adalbert:
Dobrze - panna de Foix poszła razem z Tobą do karczmarza. Jednak gdy tylko chcieliście zamówić coś do jedzenia, dziewczyna spostrzegła, że jakiś łotr ucieka z jej płaszczem. To mój płaszcz! Wrzasnęła.
Spytko:
Wiesz co? Pomyślę nad tym, ale teraz muszę i ja zażyć snu... Odparła Katarina i wkrótce usnęła wtulona w Ciebie.
Wszyscy poza Adalbertem:
Po kolejnych kilku dniach zebraliście się na pokładzie okrętu, obserwując nadciągające, czarne chmury. Płyniecie prosto w nie, wydaje się, że nie unikniecie sztormu. Strach albo chociaż niepokój wypełnił wasze serca...
Robert
Schowajcie się w kajucie na czas sztormu ja zostanę na pokładzie i spróbuję pomóc załodze,przyda się moja siła... - rzekł do Agnes i Charlotte
Spytko
Konie! krzyknął i pobiegł uspokoić wierzchowce, by nie wpadły w panikę podczas zbliżającej się burzy.