Wersja do druku
Catherine:
Zostaw pani bo opatrunki poluzujesz - rzekła stanowczo kobieta. Margaret jest nieprzytomna, ma 3 opatrunki na ciele i jeszcze dwie nieopatrzone rany kłute poza tym i jedną ranę ciętą na dłoni. Tristan szepnął - wybacz mi, że zawiodłem... Mogłem już tylko chwycić za wodze jej rumaka i odciągnąć za mur, bo była tak ranna że trzymając kobietę nie dawała rady sama jechać...
Catherine
Spojrzała na niego z rozpaczą w oczach i zaraz zwróciła swoją uwagę na uzdrowicielkę i dość mocno nią potrząsając rzekła rozgorączkowana - Ale ona przeżyje?!Przeżyje,prawda?!
Catherine:
Nie-e-e-w-i-e-m! Odkrzyknęła uzdrowicielka gdy nią szarpałaś. Daj mi dziewczyno opatrunki jej robić, wiem że się martwisz! Straciła dużo krwi, ale zrobię wszystko co mogę by ją ocalić, obiecuję!
Catherine
Mogę jakoś pomóc?Bo ja chętnie pomogę!Tylko powiedz jak.... - powiedziała wciąż wyraźnie pobudzona,puściła ją jednak wreszcie by ta mogła wrócić do opatrywania jej przyjaciółki....
Catherine:
Tak, wskakuj pod koc i przytul się do niej tylko uważaj by jej ran nie podrażnić - odparła uzdrowicielka.
Catherine
To przeze mnie to zrobiła,powinnam być przy niej i ją powstrzymać.... - rzekła nagle i rozkleiła się zupełnie głowę chowając w dłoniach....
Catherine:
Nie obwiniaj się księżniczko, zrobiłaś co mogłaś - rzekł Tristan i przytulił Cię mocno, głaszcząc po włosach.
Catherine
Zaczęła tylko płakać jeszcze głośniej jak gdyby nie zwracając na niego uwagi,nie mogła sobie wybaczyć że nie zdołała temu zapobiec i że jej przyjaciółka mogła odejść już na zawsze....
Catherine:
Tristan nie przestał Cię tulić ani głaskać, rzekł w trakcie - Astrea nie pozwoli jej odejść, skrzywdziłaby tym nie tylko ją ale i ciebie, a to bogini życia, dobroci... Rycerz nagle pocałował Cię czule w czoło.
Catherine
A gdzie ta kobieta którą ocaliła? - wypaliła nagle wciąż roniąc wiele łez,jednocześnie czuła się coraz gorzej choć nie zwracała na to uwagi bowiem były przecież ważniejsze rzeczy na głowie niż piekąca rana i potworne zmęczenie....