Wersja do druku
Konstabl rzekł do Katariny - przyda mi się zwiadowczyni, konia pewno rączego masz, a i wzrok dobry skoro z łuku strzelasz. Możesz z nami wyruszać. Naprzód! W imię Boga! Rycerz ruszył ku wyjściu z terenu leprozorium, rękę trzymając dumnie na biodrze. Jedzie powoli, oblicze jego ponure...
Możecie dalej rozmawiać, akcję pchnę niedługo bo spadam na razie.
Spytko do Katariny po polsku
Odwzajemnił uśmiech. Ano zdała by się porządna, w tym palącym słońcu ciężko wytrzymać w kolczudze.
Surija
Słysząc obcy język zastanawiała się czy dała radę by się go nauczyć, po czym przerwała rozmyślania i ruszyła za konstablem i tymi, którzy za nim podążyli
Charles de Tournemire
Kapłan bez wdawania się na razie w rozmowy wsiadł na swego konia i zaczął podążać za konstablem.
Powolnym stępem jedziecie przed ulice Jerozolimy, ludzie ustępują wam ze strachem, zapewne lękając się dwóch lazarytów w waszych szeregach. Niebo się chmurzy, zapowiada się chyba deszcz w tej suchej krainie - zbawienie dla Europejczyków tu będących...
Wjechaliście na główną ulicę prowadzącą do bramy w wewnętrznym murze. Ujrzeliście grupę templariuszy na koniach najwidoczniej też zmierzającą do wyjazdu z miasta. Jeden z nich krzyknął w waszą stronę po łacinie, wskazując palcem - o to ten ptaszek, lubujący się w mordowaniu bezbronnych! Przeklęty bożogrobca!
Konstabl Boemund obejrzał się na was wszystkich ze złością w oczach...
Spytko po łacinie
Cios łaski po pojedynku na śmierć i życie wzruszył ramionami i dobył broni.
Surija
Wyraźnie posmutniała pod spojrzeniem konstabla, przecież niczym nie zawiniła, winny był jak wynikało ze słów Templariusza ten rycerz o dziwnej mowie
Charles de Tournemire
Pięknie... Rozjuszeni templariusze - odparł niezadowolony po tym co powiedzieli templariusze oraz polski rycerz. Nie spodobało mu się jedno ani drugie.
Techniczny:
Charles mówi zawsze po łacinie, jeśli zaś w innym języku to dopisuje w jakim.
Katarina
Zaskoczona widokiem bożogrobcy wyciągającego swą broń i jego słowami odruchowo sięgnęła rękę w stronę łuku.
Tomasz Awdaniec
Kładzie broń na rękojeści miecza, ale go nie wyciąga.
Spokojnie nie możemy dać się im sprowokować, to zagrozi naszej misji. W mieście nie uderzą, ale poza Jerozolimą, kto wie.