PBF Trędowaty rycerz

Sir George Srogi
Opuść natychmiast ten łuk kobieto - spojrzał a jego wzrok nie znosił sprzeciwu, po czym zwracając się do konstabla - Panie, nie wdawajmy się w bezsensowne potyczki, pamiętaj że sam masz nad sobą króla który wyznaczył Ci zadanie.

Katarina

Słowa Sir Georga ostudziły odrobinę jej zapał i opuściła łuk jednak nie ściąga z niego strzały. Nadal jest zdenerwowana choć już trochę mniej niż przed chwilą.

Dziewek mu się zachciewa,, Jak pies za suką.... (poolski :P)

Charles de Tournemire

Po prostu odejdźmy w pokoju póki jeszcze nie poszło to wszystko nie poszło za daleko - po czym dodał po cichu do brata - Robi się nieciekawie... Coś czuje, że jednak się tłuc zaczniemy z nimi. A jak zabijemy księcia to i pewnie będą przez to kłopoty potem.

Tomasz po łacinie

Decyduj książe, czy zaczniesz walkę z ludźmi królewski rozkaz wykonującymi, czy okażesz łaskawość, a karę Suriyi wymierzy konstabl jako wódz nasz, przystajesz na to Panie?

Książę de Chatillon rzekł spokojnie, jednak głos jego brzmi bardzo srogo - misja królewska powiadacie? Właśnie zmierzam na spotkanie z naszym panem i wypytam o was, mam nadzieję iż nie łżecie. W przeciwnym razie... Chyba mówić nie muszę? A ty dziewko - spojrzał na Katarinę - nie wywiniesz się karze za haniebny czyn. Jam jest Reynald de Chatillon, książę Antiochii i Pan Zajordanii, wasal Jerozolimy i nie pozwolę by śmiercią mi dziewka groziła! Na kolana i o wybaczenie błagaj, możę wtedy łaskę okazę.

Do Tomasza książę zaś ozwał się wskazując na Katarinę - przystanę na to, gdy ta oto niewiasta mnie przeprosi.

Konstabl uważnie przygląda się sytuacji, ręką odsuwając Suriję dalej od księcia, póki nie znajdzie się za jego plecami. Nic nie odpowiedział na słowa Sir George'a, oczy jego wręcz płoną gdy spogląda na księcia.

Sir George Srogi
Do Księcia - czy wszyscy nie jesteśmy w służbie króla? Jako rycerz i lennik króla powinieneś o tym doskonale wiedzieć panie. Rozejdźmy się w pokoju chrześcijanie i zapomnijmy o tym tak jak Chrystus wybacza. Czyż nie jesteś przyjacielem króla?

Katarina

Zsiadła z konia i uklękła na jedno kolano trzymając jednak lejce. W razie czego gotowa jest natychmiast wskoczyć na konia z powrotem.

Wybacz Panie nie miałam pojęcia kim jesteś, ale to Ty gniewem się pierwszy uniosłeś. Ja tu przyjezdna jestem i nie mogę Cie znać Panie. Gdybym tylko wiedziała....nigdy bym nie podniosła ręki.

Ja tylko chciałam bronić towarzyszki..... Panie zrozum. przecie twoi rycerze też są lojalni wobec Ciebie. To i ja jestem takowa wobec i moich....
Jerozolima przywitała pielgrzymkę z dalekiej północy niemiło, co się dziwić zatem że temperament górę bierze?
Nie spuszczała wzroku z księcia.

Reynald z uniesioną głową wysłuchiwał przeprosin Katariny, ozwał się zaś po tym - jako Pan kazał przebaczać, tak ja przebaczam tobie. Idź, i nie narażaj się więcej. A wy... Wiedzcie, że ocaliły was tylko słowa o królewskiej misji, biada wam jeśli się nie potwierdzą. A tą saracenkę sobie zabierajcie i chędożcie do woli - roześmiał się i zakuł ostrogami swego rumaka, gnając w stronę pałacu a za nim udali się jego ludzie.

Gdy zbrojni księcia byli już daleko konstabl warknął na was wściekły - jakaż znowu misja królewska!? Wiecie co zrobi de Chatillon, jak dowie się że to nie misja zlecona przez króla tylko Wielkiego Mistrza mego zakonu!? Mówiłem wam przecież... Ehhh że Bóg mnie skarał taką kompanią.

Sir George Srogi
Powiedzcie mi Panie, lepsze teraz odłożenie w czasie ewentualnej kary czy bycie powieszonym przez waszą pochopność w działaniu. Przelewanie krwi chrześcijańskiej w Jerozolimie to grzech niewybaczalny. Jeżeli przyjdzie nam stanąć przed obliczem króla, to ten w swej mądrości na pewno zrozumie nasze decyzje.

Tomasz

Cóż wolałem kłamstwem życie niewiast ocalić, jako i tych co w walce naszej paść by mieli. Karę na siebie wezmę, jak król każe mnie ściąć to trudno.