PBF Trędowaty rycerz

Bertrand, Charles:

Konstabl nie zwrócił uwagi na Bertranda, tylko zaczął rozmawiać po francusku ze swoją ukochaną, trzymając ją cały czas za dłoń:

- Co się dzieje moja miła, czemuście drzwi nie otwierali, nie mów mi że...
- Nie! Boemundzie, nigdy bym tego nie uczyniła...
- Wybacz mi... Jak mogłem zwątpić...
- Och nic się nie stało najmilszy, doskwierają mi rany, to zasnęłam w łożu Bertranda, dopiero co się zbudziłam, gdy miał mi bandaż na stopie zmieniać...

Agnes zawinęła koc i pokazała mężowi przesiąknięty krwią bandaż. Rycerz spoglądał przez chwilę na poranione stopy wybranki, po tym zatonął w jej oczach...

Charles de Tournemire

Obudziłaś się, ale żadne z was nie odzywało się mimo tego wcześniejszego kichnięcia i po tym krzyku konstabla? Może i rzeczywiście nie zareagowaliście w porę i Bertrand dostał w twarz drzwiami... Ach, nie będę się tu spierać i domniemywać, bo tylko po łbie dostanę za to... -kapłan przyglądał się tak wszystkiemu jeszcze chwilę, po czym dodał krótko - To ja zostawię was samych z sobą... - i odszedł do swego pokoju.

Adriano

Wrócił do swojej komnaty po pożegnaniu księdza. Po krótkich modłach postanowił wyjść na korytarz by sprawdzić co się dzieje.

Robert

Pokazać że się zmieniłem? Cóż......,kilka razy to jej udowodniłem między innymi życie i cnotę ratując ale nie wiem czy tego na drugi plan nie zrzuciła po tym wyznaniu..... - odparł coraz bardziej przygnębiony tą rozmową - tak czy inaczej dziękuję ojcze,jutro wrócę przed jej oblicze lecz tej nocy chcę dać jej nieco spokoju więc po za cytadelą przenocuję

Bertrand po francusku

Aj, no i na cóż zamek panie wyłamałeś, skoro właśnie zmierzałem otworzyć... Chyba się teraz nie zamkną. Idę zatem karczmy jakowejś szukać... rzekł po czym zaczął przyodziewać kolczugę i zbierać resztę swoich rzeczy.

Charles, Adriano:

Spotkaliście się na korytarzu, obok komnaty księdza.

Bertrand:

Twoja wola panie de Toulouse, ja udaję się do leprozorium spocząć. Żegnaj, moja miła - rzekł konstabl, po czym z wyraźnym trudem odrywając wzrok od swej wybranki, wyszedł z komnaty. Agnes po tym wstała i spojrzała na Ciebie, nie mogąc powstrzymać śmiechu.

Robert:

Zatem idź z Bogiem synu, pamiętaj me słowa - odparł kapłan.

Robert

Dziękuję ojcze,będę o nich pamiętał - powiedział z wyraźną wdzięcznością w głosie po czym pojechał do jednej z karczm na głównej ulicy miasta.

Bertrand po francusku

Rzekł znów złapawszy się za czoło Ależ mi przyrżnął... A ksiądz chyba miał wątpliwości co do Twojej historii, widać to było po jego minie.

Charles de Tournemire

Chyba się trochę panie spóźniłeś, wszak już po wszystkim... o ile zmierzałeś to pokoju pana de Toulouse. Cóż, ja nie będę zgłębiać tematu, bo wszak nie chce mieczem w głowę dostać... - otworzył drzwi do swej komnaty i zamknął się w niej na klucz, po czym zaczął przygotowywać się do snu z racji braku czegoś lepszego do roboty...

Adriano

Co ten Bertrand nawyrabiał znowu... Wraca do komnaty i kładzie się by przemyśleć minione wydarzenia czekając na sen.

Bertrand:

Wiem, że miał wątpliwości... Ale co ja mogłam powiedzieć... Rzekła Agnes, jej śmiech nagle się urwał, zastąpił go smutek na twarzy. Usiadła na łożu, patrząc się w jakiś niewiadomy punkt na podłodze.

Robert:

Wynająłeś pokój za 1 złotą monetę...

Techniczny

Dzień dobiega końca, lecimy z następnym, gdy Bertrand skończy rozmawiać z Agnes.

Bertrand po francusku

Usiadł obok i ujął ją za ręce Przecież i tak nie wymyśliłabyś nic sensowniejszego. Ważne, że Boemunda Twe słowa przekonały, a z księdzem porozmawiam później. Rozchmurz się. Chodź, odprowadzę Cię do Twojej komnaty.

Robert

Walnął się na łóżko i począł wpatrywać w sufit - Ehh,mądry człowiek z tego księdza,zaiste dla miłości warto żyć i wszystko wybacza......,ale czy Charlotte myśli podobnie? Jutro stanę przed jej obliczem,może będzie już gotowa aby dać mi odpowiedź......

Katarina

Słysząc jakiś hałas za drzwiami otwarła oczy... Kochany... pocałowała lubego w policzek.... zbudź się... słyszałeś to?

Spytko po polsku:

Ano coś chyba huknęło, pewno ktoś okiennicy nie domknął i przeciąg ją zatrzasnął po wypowiedzeniu tych słów ziewnął okrutnie.

Katarina

Może i tak...... I nie zieeee...waaajjjjjjjjjj.... taaakkk. Kasia równie ziewnęła po czym uśmiechnęła się zalotnie.... Nawet nie wiesz jak bym chciała to z Tobą przeleżeć cały tydzień....... Usiadła okrakiem na jego pas i zaczęła go delikatnie łaskotać.....

Spytko po polsku:

Zaśmiał się przed południem pewno nie wstanę. Widok siedzącej na nim Katariny szybko obudził pożądanie. Delikatnie powiódł swymi dłońmi od kolan, poprzez uda i biodra Lubej. Złapał Ją za nie i uniósł nieco, by z powrotem posadzić na swej wyprężonej męskości.

Katarina (polski)

+18

Spoiler: 

Gdy poczuła jego pulsującą męskość w sobie wydała cichy jęk rozkoszy. Jej biodra zupełnie mimowolnie zaczęły wykonywać kołyszące ruchy. Bardzo powolne i delikatne na przemian ku górze i dołowi. Pochyliła się by przybliżyć swe usta do jego ust. Nie spieszmy się tak.... musnęła bardzo delikatnie jego wargi. Zamknij oczy i odpręż się. Delikatnie uniosła pupę.... poczuła jak jej intymna wilgoć spływa po jej udach, dając jeszcze dodatkowe doznania. Usiadła swą kobiecością na nabrzmiałej męskości Kochanka i zmysłowo zaczęła go nią masować. Dłonie delikatnie przesuwała po jego ramionach....

Spytko po polsku:

Miałbym tak piękne widoki tracić? wyszeptał. Odprężył się jednak nieco i poddał całkowicie pieszczotom Ukochanej. Mamy dla siebie całą noc Kochanie wymruczał.

Katarina (polski)

+18

Spoiler: 

Oblizała lubieżnie swoje wargi. Dłonie przesuwała nadal bardzo delikatnie wzdłuż jego ciała by w końcu chwycić nimi spragnione rozkoszy przyrodzenie.Soki miłości, które wypłynęły z jej wnętrza już dostatecznie je nawilżyły. Cały czas jednocześnie nadal go masowała najbardziej intymną częścią ciała....
Oczy same zaczęły jej się przymykać....... Tak Ci się podoba? odpowiedziała zmysłowo.... I zaczęła powoli swą kobiecość przesuwać ku twarzy Lubego......

Bertrand:

Agnes spojrzała na swe dłonie, trzymane przez Twe ręce. Zwróciła po tym swój wzrok na Twe oczy i rzekła - chodźmy więc, dziękuję ci za okazane serce, za to że mnie utuliłeś...

Bertrand po francusku

Uśmiechnął się Masz siłę by przejść, czy też mam Cię zanieść na miejsce?

Spytko po polsku:
+18

Spoiler: 

Bardzo podoba wymruczał. Gdy już zbliżyła swą kobiecość do jego ust, bardzo dokładnie zaczął ją całować, spijając przy tym jej soki. Po chwili zaś do pieszczot ustami dołączył swój język.

Katarina

+18

Spoiler: 

Rozkosz jaką doznawała była czymś najpiękniejszym w jej życiu. Wiedziała, że Spytko da jej więcej tej rozkoszy gdy sama nie będzie jej skąpić. Nawet nie zdawała sobie sprawy z jaka łatwością obróciła swe ciało i pochyliła się nad jego przyrodzeniem. Pieszcząc je w dłoni przybliżyła do niego swe usta..... Wiedziała, że daje mu taką samą rozkosz jaką on dawał jej....

Bertrand:

Możesz zanieść - odparła, nieco się rozchmurzając. Wziąłeś więc panią de Montmirail na ręce i udałeś się z nią do jej komnaty. Tam ułożyłeś ją delikatnie na łożu.

Bertrand

Daj, zmienię Ci jeszcze ten opatrunek na stopie, nim pójdę... rzekł siadając na brzegu łoża i ściągając zakrwawiony bandaż.

Bertrand:

Agnes uśmiechnęła się i ułożyła wygodnie, jedną nogę zgięła też w kolanie. Gdy zdjąłeś jej zakrwawiony bandaż, zobaczyłeś że rana już się praktycznie zagoiła, wokół jest tylko zaschnięta krew. Twą uwagę przyciągnęło też to, co zobaczyłeś pod suknią kobiety, za sprawą tego, że jedną nogę zgięła i odsłoniła Ci przypadkowo nieco...

Bertrand po francusku

Przygryzł wąsa i starał się odwrócić wzrok od pokusy, koncentrując się na przemywaniu stopy. Nie ma co bandaża z powrotem zakładać bo rana się zasklepiła. Mogę jeszcze coś dla Ciebie zrobić, Agnes?

Bertrand:

Już nie... Odpowiedziała, położyła się na boku i zmrużyła lekko oczy.

Bertrand po francusku

Pogłaskał ją jeszcze po włosach, powstał i rzekł na odchodne Zatem śpij spokojnie, ja pójdę szukać noclegu...

Nad Outremer wstał nowy dzień, promienie słońca przebiły się przez poranną mgłę i chmury, oświetlając trawiaste równiny, wzgórza, oraz pustynie. Jest to ostatni czas na załatwienie wszelakich spraw, jeśli ktoś takowe ma, bowiem wymarsz obydwu armii wprost na siebie zbliża się coraz bardziej i bardziej...

Bertrand

Przebudziwszy się ziewnął. Przywdział zaraz zbroję i wyszedł z karczmy. Udał się do cytadeli, gdzie przyszedł pod komnatę księdza i zapukał w jego drzwi.

Charles de Tournemire

Kapłan stał akurat przy okiennicy, wpatrując się na panoramę miasta, gdy usłyszał pukanie do drzwi. Odwrócił się i głośno zapytał - Kto tam?

Bertrand

To ja ojcze, Bertrand de Toulouse. odpowiedział głosowi zza drzwi.

Charles de Tournemire

Podszedł do drzwi i otworzył mu je - ​Ah, to ty, panie. Wejdziesz?

Bertrand po francusku

Tak, dziękuję. Wszedł do komnaty. Wybacz, że tak wczesno Cię niepokoję ojcze, pewnoś dopiero się zbudził, lecz obawiałem się, że później Cię już nie najdę... Chciałbym porozmawiać.

Charles de Tournemire

Zamknął od razu za nimi drzwi, po czym usiadł na krześle i odpowiedział mu - Nie, już dawno nie śpię. O czym chcesz porozmawiać? I usiądź proszę - odparł mu i wskazał na drugie krzesło, stojące w drugim końcu komnaty - Czyżby chciał porozmawiać o tym, co Godwyn wygadywał? Czy może o coś innego chodzi?

Bertrand

Usiadł na wskazanym krześle. Westchnął ciężko Od czego by zacząć... Byłeś wczoraj w mojej komnacie razem z konstablem, widziałeś wszystko i wysłuchałeś tłumaczenia pani Agnes, lecz zauważyłem zwątpienie w jej słowa w Twym obliczu...

Charles de Tournemire

Tak... Tematu nie miałem co ciągnąć przy konstablu, bo jeżeliby mnie wysłuchał to albo i by mnie rozniósł za me słowa, albo i on by zwątpił. Choć zapewne to pierwsze widząc jak bardzo jest oddany swej lubej. A zwątpiłem bo nie zareagowaliście po kichnięciu pani Agnes tylko siedzieliście cicho, a skoro miała mieć zmieniane bandaże to i do tego nie potrzeba było być cicho - ​odparł mu wpatrując się w niego.

Bertrand

Proszę Cię ojcze, byś me słowa uznał za spowiedź świętą i objął je jej tajemnicą, a szczególnie przed konstablem... Niestety, Twoje podejrzenia są słuszne. Nie było żadnego zmieniania bandaży. Agnes zasnęła na mym łożu. Czuwałem nad nią jakiś czas, lecz w końcu i mnie zmęczenie wzięło, więc położyłem się na podłodze. Wtem ona przebudziła się i powiedziała że to w końcu moja komnata i żebym nie bał się spać w swoim łóżku... Położyłem się zatem obok niej, porozmawialiśmy chwilę i rzekłem, że muszę wypocząć przed bitwą. A ona... Położyła mi głowę na ramieniu i zaczęła mówić jak to jej okropnie nie móc przytulić ukochanej osoby, gdyż jest chora na trąd i że brakuje jej czułości... Objęła mnie potem mocno... Przytuliłem ją... I wtedy zapukałeś po raz pierwszy... Byliśmy cicho bo uznaliśmy, że w końcu pójdziesz, gdyż pomyślisz że już śpię... No a za chwilę kichnęła... rzekł wszystko nie mogąc spojrzeć duchownemu w oczy i wpatrując się w podłogę.