Wersja do druku
Dan
Ale to bardzo może....,ehh mam dość tego miejsca... - irytował się na głos w międzyczasie starannie przeszukując komnatę w poszukiwaniu nie tylko wartościowych informacji ale i cennych przedmiotów,zachowując jednak przy tym ostrożność co nie przeszkodziło mu w rozmyślaniu o pieniądzach.... - W końcu to zarządca,powinien mieć nieco grosza hehe
Dan:
Diane zachichotała i poszła przeszukiwać komnatę. Po oględzinach pod łóżkiem nadzorcy znalazłeś kufer... Ładny, porządny i ciężki. Wygląda obiecująco... Jest tylko kolejny problem - jest zamknięty.
- Jaki ładny sztylet tutaj trzymał... Z rudy do tego. A wam jak tam idzie? - rzuciła zadowolona najemniczka.
- Wina też tu sporo trzymał i kielichów... Ciekawe ile ma to lat i czy w ogóle to jeszcze można pić... Bo sprzedać na pewno dałoby radę komuś.
Vito:
- Eee... Chodźcie za mną. I nie wchodźcie czasami do lewego skrzydła domu pana Onara. Nie ma humoru... - rzucił nieco zmieszany strażnik. Chyba przestraszył się strażnika, albo i was dwóch...
- A kiedy on ma dobry humor...
Zaprowadził was do jakiegoś dużego pomieszczenia. Przebywa w nim dosyć sporo strażników jak i żołnierzy. Nie wszystkich poznajesz. Podeszliście do dowódcy tego całego oddziału, Ulrich od razu rzucił:
- No no no... To żeście się urządzili. Poznajesz mnie, Terek?
- No na pierwszy rzut oka bym nie poznał, ni chuja. Widzę, że się przybalowało? Tylko coś ci nie wyszło i znalazłeś się w klasztornej piwniczce? - odparł chamskim tonem.
Strażnik spojrzał na niego z gniewną miną. Miałeś wrażenie, że zaraz się rzucą sobie do gardeł, ale po chwili uśmiechnął się i odparł - Nie, nawet lepiej. Do nekromantów.
- No to ładnie... W sumie nie tylko ty widzę. Dobra... Koniec żartów. Chodźmy do medyka i wszystko nam opowiecie...
Dowódca wydał jakieś rozkazy swoim podwładnym i w końcu znaleźliście się u niego. Podczas składania was do kupy strażnik rzucił - No dobra, mówcie co się działo.
Dan
Kurwa,bogowie mnie nie kochają,ale za co,jak im podpadłem?! I jeszcze Ci się mi tu chwalą nad głową! - pienił się w myślach zaczynając gorączkowo rozglądać się za kluczem,poczynając od najbardziej oczywistych miejsc jak pod poduszką aż po stopniowe przetrząsanie całej komnaty
Vito
Zajebaliśmy cieniostwora i poszliśmy dalej, aż nagle za plecami wyskoczył nam ten popierdol w czarnych szatach i zaczął skurwysyn czarować. Walczyliśmy z nim do końca. - tu dyskretnie spojrzał na Ulricha - Ale niestety ogłuszył nas wszystkich. Potem obudziłem się w jakiejś kopalni, za kratami, kurwa bez ekwipunku, osłabiony, głodny, spragniony i dalej taki jestem! Ale do rzeczy. Chyba wtedy byli jeszcze wszyscy. Aż tu nagle przyszedł ten sam chuj, nagadał pierdół, powkurwiał nas, postraszył i poszedł. Byłem zmęczony, więc położyłem się spać, bo co więcej mi pozostawało? Miałem przegryźć kraty? Potem jak się obudziłem to w tej kopalni zostałem już tylko ja z Ulrichem. Znowu przylazła ta menda, z upadłym paladynem. Znowu nas wkurwiał, odgryzłem mu się trochę, trza przyznać, to zaczął przypalać Ulricha, a na mnie nasłał tego wojownika. Rozpierdolił mnie jak szmacianą lalkę, chyba wszystkie żebra połamał, bo ciężko mi się oddycha... Doczłapałem do posłania i usnąłem. Obudziłem się i po nas przyszli i zabrali na zewnątrz, żeby zamienić w zombie. Ale coś dziwnego się stało, usłyszeliśmy jakiś krzyk z nieba i paladyni zaczęli z nimi walczyć. Wykorzystaliśmy sytuację i zbiegliśmy tutaj. Ale jak już spierdalaliśmy to ten nekrofil jebany czarem ich rozjebał wszystkich i kazał nas szukać. To tyle.
Dan:
Nie znalazłeś w komnacie klucza. Przeszukałeś wszystkie szafki, biurka, stoły, a nawet przeczołgałeś się pod łóżkiem i sprawdziłeś za obrazem, a po kluczu ani śladu... - Pomóc ci? -
rzuciła Diane. Obydwoje już najwyraźniej tylko na Ciebie czekali...
Vito:
Po kolei... Skąd wyście zbiegli? I co to niby za krzyk was uwolnił? I jak dużo ich tam jest?
Vito
Takie dwie wieże stoją, i obok wejście do kopalni, Ulrich wie lepiej co to za miejsce i gdzie to jest. Znaczy teraz to i ja wiem. W chuj ich tam dużo, pełno zombie i szkieletów, no i ci nieumarli paladyni, cholernie mocni. A ten krzyk... To chyba sam Innos do swych poległych sług przemówił, nie wiem.
Dan
No jeżeli masz jakiś pomysł to się nie krępuj.... - odparł ze zrezygnowaniem siadając na skrzyni - No jasne,oczywiście klucza nigdzie nie ma....,jakże by inaczej,w końcu to ja znalazłem ten kufer....
Dan:
Sprawdź kościotrupa na tym tronie może? Ja go nie przeszukiwałam...
Vito:
- Innos? Heh... Ciekawe. Tylko czemu zainterweniował? Pewnie ma w tym jakiś interes. W każdym razie... Lepiej, żebyście nie przebywali teraz na farmie. Zaraz tu ci nekromanci się pewnie zjawią, o ile już nie schodzą z gór.
Vito
Dajcie nam jakieś ubrania robocze i spieprzamy do miasta, nie ma co zwlekać. A może jakieś zapasowe pancerze macie? To by jeszcze lepiej było.
Dan
To nie taki zły pomysł.... - odparł z uśmiechem po czym udał się pod tron,gdy zobaczył trupa westchnął ciężko,zakasał rękawy i zaczął go niechętnie przeszukiwać....
Dan:
Przeszedł Cię dreszcz, a zarazem obrzydzenie, gdy musiałeś przeszukiwać tego trupa, zwłaszcza po poprzednich doświadczeniach z nekromantą. W końcu jednak znalazłeś klucz, a raczej kęp kluczy w jednej z kieszeni nadzorcy. Twoja pochodnia dopala się i wkrótce już nie będzie się nadawała do czegokolwiek.
Vito:
- Pancerze? Nie... Ubrania robocze co najwyżej moglibyśmy tu wam jakieś dać.
- Do miasta za daleko. Najlepiej jakbyś zebrał ludzi z farmy Sekoba i przeniósł ich tutaj, a tą jego całą rodzinkę i chłopów odesłał do miasta. My byśmy spróbowali dostać się do klasztoru.
- Ano, magowie by się nam ogromnie przydali. Zresztą jeżeli Innos gdzieś zaingerował to może już latają jak pojebani po wyspie...
Vito
To dajcie te ubrania i pójdziemy do klasztoru, powiadomić ich, żeby tu przyszli. Może jednak jeszcze nie wiedzą że Innos zaingerował, zobaczymy.
Dan
Wrócił do skrzyni szybkim krokiem i zaczął gorączkowo sprawdzać różne klucze - Miałaś rację,tylko zaraz mi się pochodnia dopali,nie wiem czy zdążę....
Dan:
Najemniczka rzuciła ci swoją - To masz tą. Zrobiłam sobie zapasy na drogę, tak na wszelki wypadek - po czym z wrednym uśmiechem dodała - Tylko nie złam klucz w zamku, jak już tak sprawdzasz je wszystkie na wariata, hehehe. A tak poza tym to nadzorca cały?
W końcu otworzyłeś kufer. W środku znajdował się spory mieszek ze złotem, jakiś pozłacany i posrebrzany amulet, parę mikstur i dziennik.
Vito:
Otrzymaliście od jednego ze służących Onara robocze ubrania. Są w miarę czyste i porządne - No to dobrze... Ruszajcie. Powodzenia.
Wyszliście przed dom Onara. Urlich rzucił - To co? Nadal przez las?
Techniczny:
Dan: + 250 sztuk złota, 2 esencje lecznicze, 2 esencje many
Vito: +40 punktów życia, czyli w sumie teraz 50
Dan
Dzięki....a nadzorca jest tak cały jak może być trup hehe....,i widzisz jednak nie złamałem klucza,powinnaś być mniej złośliwa bo chyba mam coś ciekawego....poświecisz? - rzekł chowając znaleźne do torby i podchodząc z dziennikiem w ręce do Diane
Vito
Może jednak ścieżką będzie bezpieczniej, czuję się lepiej, ale i tak nie mamy broni, a ścieżką łatwiej biec, niż przez chaszcze się przedzierać i co gorsza przewrócić o jakiś odstający korzeń czy coś. To pójdźmy traktem.
Dan:
No mogłeś go tam zmasakrować podczas przeszukania... W końcu tak gorączkowo tego klucza szukałeś, że o mało co całego pokoju nie zdemolowałeś hehe - wzięła pochodnie i oświetliła ci nią dziennik. Okładka jest skórzana, twarda, a same kartki już zżółkłe. Najwyraźniej wilgoć zrobiła swoje, choć nadal da się z tego czytać. Ostatnie wpisy traktują o zamknięciu kopalni, zarządzeniach, ostatnich więźniach, jak i... ostatnich chwili z życia nadzorcy.
Wpis I:
"Ruda się powoli kończy w tej przeklętej kopalni. I bardzo dobrze. Mam dość siedzenia tutaj pod ziemią przez tyle tygodni, pilnowania więźniów, pieprzonych strażników i wypełniania tysięcy papierów... Z drugiej strony król płaci mi za to. I to sowicie! Szkoda tylko, że nie wydam tego nigdzie przez najbliższy czas... Ale jak już wyjdę to hoho. Całe Khorinis zadrży w posadach od uczty, jaką sobie wyprawię."
Wpis II:
"Zamówienia:
- 100 bochenków chleba,
- 50 butelek piwa (coby chłopaki nie marudzili, że do picia niczego nie mają, ale i tak nie mam zamiaru im popuścić zbyt mocno po ostatniej akcji),
- 150 kawałków wędzonego mięsa,
- 25 esencji leczniczych, wraz z medykamentami (czasami trzeba któregoś z tych idiotów podleczyć... na szczęście kopaczami nie muszę się aż tak przejmować),
- 10 kilofów,
- 10 młotków, z gwoźdźmi i zapasami drewna (rusztowania wymagają naprawy, bo jeszcze trochę i zaraz to wszystko zawal się nam na łeb,
- i masa innych, mniej ważnych rzeczy typu worki, skrzynie i tym podobne...
- przy okazji powinniśmy w końcu wymienić ludzi do pracy, za długo już tu siedzą, czyt. strażnicy"
Wpis III:
"Ja pierdole... Ci więźniowie, których ostatnio mi tu wysłali to straszliwi idioci, wraz z tym magiem. Ściągnęli na jeden z sektorów grupę pieprzonych pełzaczy i to ich żołnierzy. Z 10 moich ludzi padło jak nie lepiej i drugie tyle kopaczów... Posiedzą sobie w klatkach i pozwolę jeszcze chłopakom się z nimi rozliczyć. Będą mieli za swoje... Po jakimś czasie wrócą do pracy, tym razem pod większą obserwacją coby znowu nie zwalili nam na łeb tych robactw."
Wpis IV:
"Sytuacja jest... Tragiczna. Najpierw wybucha mi tu jakaś zaraza, którą ledwo opanowaliśmy, a teraz to... Dokopali się do gniazda pełzaczy, a teraz kopalnia jest zalewana przez nie. Słysze na dole odgłosy walki i krzyki pożeranych. Pierdole to. Zabieram najważniejsze mi rzeczy, biorę swoich najlepszych ludzi i próbujemy się przebijać."
Wpis V:
"Takiego chuja... Już prawie było! Ehhh...Musimy spróbować potem. Może te cholerstwa w końcu się cofną?"
Wpis VI:
"Nic z tego... Minęło chyba dobre kilka godzin, a one się nadal nie cofają. Ale co ja zobaczyłem! Ten pierdolony mag nic sobie nie robi z obecności pełzaczy i chodzi sobie jak gdyby nigdy nic. Jak on to robi?"
Wpis VII:
"Chyba minął dzień... Strażnicy powiadomili mnie, iż nadal nie jest bezpiecznie, albo i że nawet gdzieś jeszcze kryją się ocalali. Pełzacze na szczęście nie dobijają się tutaj, chociaż przy odwrocie do tego budynku było ciężko. W każdym razie trzeba...- tu pismo nagle się urywa."
Wpis VIII:
"O cholera jasna. Ta czarna kurwa dobija się mi tu do drzwi z innymi więźniami."
Wpis IX:
"Stało się... Przebili się i zagorzała walka. Mam nadzieję, że dadzą im radę... Oh Isabel. Jakbym teraz pragnął jeszcze raz Ciebie zobaczyć... Dotknąć, pocałować..."
Wpisy na tym się kończą... - Bunt więźniów... Stanąłby przynajmniej do walki ze swoimi, a nie krył się tu na górze. No i chyba nie docenił tego maga hehe... No dobra, długo już tu siedzimy. Powinniśmy się zmywać.
Dan
Hmm,dziwne,chodził między pełzaczami i miał czarną szatę? Brzmi dość znajomo....,myślę że Vatras powinien to zobaczyć,ale racja,i tak się zasiedzieliśmy.... - odparł chowając dziennik i powoli udając się w stronę wyjścia
Dan:
- No trochę brzmi...
- Nadzorcy zazwyczaj mieli listę więźniów. Może też będą tam wyroki, zmiany i tym podobne rzeczy... - wtrącił zwiadowca.
- Dobry pomysł... Chodź, poszukamy Dan. W tym biurku była masa papierów...
- Ja rozejrzę się jeszcze po tamtej komnacie... Zaraz do was wrócę.
Dan
No dobra....- gdy szli nagle zagaił - Nie jesteś stąd....,jak tu właściwie trafiłaś?
Dan:
To długa historia... Parę lat temu opuściłam swój dom na Kontynencie. Nie podobało mi się za bardzo życie, jakie mnie tam mogło czekać, czyli zajmowanie się mężem i siedzeniem w domu, a jako że ojciec przelał na mnie zamiłowanie do wojaczki, nauczył walczyć i tak dalej to pewnego dnia po prostu pożegnałam się, zabrałam swoje graty i odeszłam. Dokładnie to mieszkałam w Nordmarze, w Klanie Młota. I tak podróżowałam, podróżowałam, w końcu odwiedziłam Wyspy Południowe, a na koniec trafiłam tutaj. Długo tu nie siedzę, może ledwo parę dni. Ty jesteś stąd, nie?
Dan
W miarę jak opowiadała swoją historię stawał się coraz bardziej zamyślony - Hmm,to też brzmi dość znajomo....,domu może nie opuściłem całkowicie ale jednak....,no i ona przynajmniej znała swoich prawdziwych rodziców....,dobra,mniejsza,zaczynam mieć coraz bardziej pojebane myśli.... - Co?Ach,tak,stąd....
Dan:
A ty co taki zamyślony, hmmm? - rzuciła, w tym czasie zwiadowca wpadł do pokoju i powiedział z niespokojem - Chyba mamy towarzystwo... Nie muszę chyba mówić o kogo chodzi.
Vito:
Doszliście jakoś bez większych problemów gdzieś na ścieżkę za chatą kupca Erola. Farma Onara zniknęła wam niemalże z widoku - Możemy trochę zwolnić i dać trochę odpoczynku ranom... Do klasztoru mamy może z 10 minut drogi.
Vito
Odpoczniemy w klasztorze, naprawdę nie ma co ryzykować, tym bardziej że nekromanci kręcą się po całej wyspie i zaraz któryś znowu może nam wyskoczyć z krzaków. Chcesz tam wracać? Spytał pokazując ręką miejsce, z którego przyszli.
Dan
Ja zamyślony? Wydawało Ci się....,ja tylko..... - przerwał na chwilę jak by zbierając myśli choć prawdę mówiąc nie bardzo wiedział co powiedzieć....,z opresji wybawił go żołnierz - Co?!Nie mów że ożywieńcy tu są....
Dan:
- Oni... Przyszli tu też nekromanci. Nie przyglądałem im się dokładnie, ale chyba całkiem spora grupka tu przyszła... Mam nadzieję, że mnie nie zauważyli, zwłaszcza że jesteśmy w najwyższym punkcie w tej pieprzonej kopalni...
- No to ładnie... Lepiej poszukajmy kryjówki, albo coś wykombinujmy...
Vito:
Ni chuja... Ale się szykuj na przesłuchanie czy coś w tym stylu jak powiesz, że Innos objawił ci się gdzieś tam.
Vito
Może nie uznają mnie za jakiegoś heretyka, jak po prostu powiem, że objawił mi się we śnie... Zobaczymy.
Dan
Dobra,chowajcie się,walka nie ma sensu.... - odparł szybkim krokiem udając się w stronę szafy - A i niech ostatni zamknie drzwi....
Dan:
Zwiadowca szybko zamknął drzwi, a Diane szybko schowała papiery i oboje weszli pod łóżko, uprzednio gasząc swoje pochodnie... Zapanowała nerwowa cisza. Słyszycie na dole jak wiele istot przemierza i przewala się po kolejnych to piętrach. W końcu dotarli tu, na sam szczyt. Słyszysz jak przeszukują całą, sąsiednią komnatę, a zaraz po tym chyba jakiś mag zaczął rzucać jakieś zaklęcie... Przypominasz sobie, iż nadzorca kopalni siedział właśnie na tamtym tronie.
Vito:
Najwyżej uznają Cię za nienormalnego i wywalą z klasztoru. Dobra, chodźmy. Szkoda czasu - rzucił strażnik. Znaleźliście się niemalże pod klasztorem. Poznajesz tą budowlę ze sporadycznych patroli i opowieści. Jest to centrum nauki o Innosie na tej wyspie. Tworzy się tu wino, kiełbasy, a także przeróżne zwoje i mikstury, w które zaopatruje się miasto. Znajdują się tu również starożytne relikwie, chociażby święty młot czy tarcza ognia Rhobara I. Przed wejściem do klasztoru stoi jakiś nowicjusz i mag ognia. Ani jednego, ani drugiego nie kojarzysz...
Vito
Podszedł do maga i nowicjusza. Jesteśmy strażnikami miejskimi, zbiegłymi z niewoli nekromantów. Mamy wartościowe informacje dla magów i potrzebujemy opieki medycznej... Zaczął rozmowę.
Dan
Nosz ja pierdole,ożywi tego dziada zaraz....,i co jeszcze? Pewnie przyjdzie poprzymierzać ubrania znając mój wielki fart.... - pomyślał z najwyższym trudem powstrzymując się od wiercenia w zatęchłej szafie,cuchnącej kurzem i starocią,każdy oddech stanowił dla niego nieprzyjemne doznanie a wychodzi na to że jeszcze wiele ich było przed nim.....
Dan:
Słyszysz jakieś rozmowy, które trwają kilka dobrych minut. Zaczyna Cię to coraz bardziej denerwować, tym bardziej iż już trochę siedzisz w tej zatęchłej szafie. W końcu jednak słyszysz, iż wszyscy złażą na dół. Postanowili chyba nie kombinować z przyciskami jak ty... A szkoda. Ktoś by pewnie przeżył to samo co ty, albo jeszcze lepiej.
Vito:
Strażnicy i niewola u nekromantów? A macie to jakiś dowód na potwierdzenie tych słów? - rzucił mag, przyglądając się wam podejrzliwie.
Vito
Kurwa dowodów się staremu pacanowi zachciało... Wiemy gdzie więżą porwanych ludzi, których zamieniają w zombie, zresztą... Podniósł koszulę. ...połamane żebra i rany które nam zadali są chyba wystarczającym dowodem. Mojego towarzysza z kolei przypalali bez litości. Może on o tym poświadczyć.
Vito:
- Tak, to prawda co mówi... Mają swoją bazę niedaleko farmy Onara, w starych kopalniach i wieżach strażniczych. Pewnie też chowają się gdzieś w górach. A wydostaliśmy się tam tylko dzięki... interwencji boskiej.
- Hmmm? Interwencji powiadasz... - odparł zaintrygowany - Co się tam stało?
Vito
Nekromanci mieli pod swoją kontrolą nieumarłych paladynów, lecz sam wielki Innos do nich przemówił i obrócili się przeciwko swym złym panom. Dzień wcześniej modliłem się do niego przed snem, a on mi się w nim objawił, i powiedział że pomoże, gdy będą nas brali na przemianę, i że jego dawne sługi z powrotem go posłuchają. I rzeczywiście, gdy wyprowadzili nas dwóch z cel, usłyszeliśmy okrzyk z niebios, a ci paladyni zaczęli walczyć z resztą zombie i szkieletów. Wtedy wykorzystaliśmy sytuację i zbiegliśmy.
Vito:
- Hmmm... Czyli dlatego usłyszeliśmy gniewny krzyk Innosa. Dobrze... Pedro, zaprowadź ich do klasztoru do mistrza Parlana. On się wami zajmie.
- Tak, mistrzu... Chodźmy - odparł nowicjusz i przeszedł przez bramę klasztoru. Gdy znaleźliście chwilę na porozmawianie na osobności zagaił do was - Wybaczcie tą nieufność, ale przez ten krzyk niektórzy magowie stali się podejrzliwi w stosunku do obcych, zwłaszcza po tym, gdy wcześniej dowiedzieli się o tym, że jacyś czarni magowie zaczęli grasować po wyspie. Nie możemy dopuścić, by ich plugawa magia i twory dostały się do świętych murów klasztoru. Widzicie tego siwego starca, stojącego przed naszą główną kaplicą? To jest właśnie mistrz Parlan. Porozmawiajcie z nim o tym wszystkim. Ja muszę wracać do swoich obowiązków... Do zobaczenia - i udał się ponownie przed klasztor.
Vito
Kolejnemu dziadkowi mam to wszystko od początku opowiadać? Witaj magu, przysłał nas twój pobratymiec stojący przed wejściem do klasztoru. Jesteśmy strażnikami miejskimi i byliśmy więzieni przez nekromantów, lecz udało nam się im uciec, dzięki cudowi, który zesłał Innos. Gdy byliśmy w niewoli modliłem się do niego przed zaśnięciem. Bóg ognia objawił mi się przez sen i obiecał pomoc. Powiedział, że gdy będziemy szli na przemianę, to jego dawne sługi znów zaczną mu służyć i pomogą nam w ucieczce. I rzeczywiście, gdy nekromanci wyprowadzili nas z naszych cel usłyszeliśmy krzyk z nieba, a upadli paladyni, ożywieni przez złych magów zaczęli walczyć z innymi pomiotami Beliara. Wykorzystaliśmy to i uciekliśmy.
Dan
Postanowił wciąż się nie ruszać i nie dawać znaków życia - Lepiej się przemęczyć jeszcze chwilę niż wyjść za wcześnie....
Dan:
Minęło kilka, dobrych minut. W tej szafie robi się coraz bardziej duszno, a wszystkie dźwięki ucichły. Na razie chyba macie spokój... Diane już chyba wyszła spod łóżka ze zwiadowcą.
Vito:
Hmmm... To ciekawe. Najwyraźniej Innos zlitował się nad wami i chciał ukarać swych wrogów. Chociaż... Innos nigdy z byle to powodu nie ujawniał się ludziom. Wiecie coś jeszcze poza tym?
Dan
Wyszedł z szafy starając się robić przy tym jak najmniej hałasu - No nareszcie!Ale mam dość tego cholernego miejsca......