PBF Trędowaty rycerz

Robert:

Wyjechałeś na koniu konstabla z kaplicy, jest świetny pod wierzch. Jeszcze nigdy nie czułeś takiej wygody w siodle, zdaje się że nic nie jest w stanie Cię z niego zrzucić, nawet nie trzęsie mocno w kłusie, choć ten jest wyjątkowo dostojny a Amalryk wysoko i majestatycznie podnosi nogi w tym chodzie. Charlotte uspokoiła się nieco, wpatrzona w rumaka swego brata.

Bertrand:

Niestety, Twoja kuś opadła całkowicie, a Ty chyba nie jesteś w stanie doprowadzić Aurory do rozkoszy... Może to z powodu zawstydzenia, a może zmęczenia? Ciężko powiedzieć, ale dziewczyna nie wydaje się zadowolona.

Robert

Nienawidzę bezsilności, tak bardzo chcę jej teraz pomóc a wiem że czego bym nie zrobił i tak będzie brata opłakiwać....,dlatego muszę być przy niej cały ten czas,inaczej jeśli nie choroba to rozpacz ją wykończy,za nami oboma, nie dość że się martwić o mnie będzie to jeszcze wie że jej brat nie wróci, ehh,jeszcze się bać zacznie że ja jego los podzielę.... - myślał tak jadąc wciąż w stronę cytadeli

Charles de Tournemire

Kapłan począł starannie i dokładnie spisywać akt ślubu po łacinie, uwzględniając lukę na pełne imię Spytka i Katariny, datę oraz podpis kapłana, który udzielił im go. Gdy skończył podał pióro Spytkowi - Nanieś tylko swoje pełne imię na akt w luce, oraz nad mym podpisem i jesteś wolny. Twa luba również pisać potrafi? Jeśli nie to wpiszemy się za nią.

Robert:

Dojechaliście przed wejście do wnętrza cytadeli. Zsiądź pierwszy Robercie, potem mi pomożesz - rzekła spokojniejsza Charlotte, widocznie przejażdżka na Amalryku dobrze jej zrobiła.

Bertrand

Widząc, że jego starania idą na marne, próbuje zaspokoić kobietę raz jeszcze. Zaczyna od całowania i delikatnego muskania jej szyi ustami i powoli przenosi się z pieszczotami coraz niżej, poprzez piersi i brzuch aż do ud. Stamtąd przechodzi na jej kobiecość, starając się dać jej jak najwięcej rozkoszy językiem i wargami.

Bertrand:

Jak na rycerza przystało, nie ustąpiłeś pola tylko stanąłeś do walki raz jeszcze. Mimo pierwszego niepowodzenia, teraz udało Ci się i Aurora pod wpływem zmysłowych pieszczot zaczęła coraz to głośniej wzdychać, aż w końcu jęczeć. Trwało to dość długo, po pewnym czasie gdy już skończyłeś, córka hrabiego ogarnięta rozkoszą zajęczała głośno raz jeszcze i zadowolona spoczęła na łożu.

Bertrand

Dał chwilę wytchnienia Aurorze po czym uniósł ją za biodra i posadził na swej męskości, która zaczynała nabierać już normalnych rozmiarów.

Robert

Kochanie,przykro mi,wiem co chcesz zrobić ale zrozum że nie mogę do tego dopuścić - powiedział zsadzając ją delikatnie z siodła po czym dołączając do niej i czule ją przytulając.

Robert:

Charlotte pokręciła głową w geście zrezygnowania. Przecież sam wiesz, jak dobrze się na Amalryku jeździ, nigdy bym nie spadła z niego... Próbuje delikatnie wyrwać się z uścisku i opuścić strzemię, by mogła dosięgnąć.

Bertrand:

Aurora zajęczała, ale rzekła zmęczonym głosem - nie tak nie tak... Nie chcę mieć dziecka... Na to po ślubie przyjdzie czas, jak znajdę tego jedynego.

Robert

Wiem,że nie...., ale to nie czas i miejsce byś na nim jeździła - powiedział zdecydowanym głosem całując ją w policzek i biorąc na ręce

Robert:

Daj mi puginał - powiedziała nerwowym tonem, głaszcząc Amalryka po szyi.

Robert

Nie dam Ci broni,proszę daj się zaprowadzić do komnaty,nie chcę siły na Tobie używać.... - powiedział wtulając się w nią mocno,myśląc - Ale zrobię to dla Twojego dobra jeśli nie dasz mi wyboru

Bertrand

Dobrze, dobrze, rozumiem. Rzekł wypuszczając ją.

Robert:

Ale z ciebie uparty człowiek! Chciałam tylko uciąć sobie kilka włosów i wsadzić do sakwy Amalryka, żeby Boemund wiedział, że myślę o nim do końca! Co ty sobie myślałeś, za wariatkę mnie masz!? Wykrzyczała zezłoszczona, pierwszy raz widzisz na jej zazwyczaj anielskim obliczu gniew.

Bertrand:

Chyba że... To ty jesteś tym jedynym? Spytała delikatnie gładząc palcami Twą twarz.

Bertrand

Ujął jej dłoń delikatnie, gdy trzymała ją przy jego twarzy i ucałował w jej wierzch. Tak myślisz? Ja tym jedynym?

Robert

Nie....,ja po prostu......,po prostu martwię się o Ciebie,nie zniosę tego jeśli odejdziesz,nie zniosę tego...., a Ty jesteś taka rozpalona i ledwo się na nogach trzymasz - powiedział roniąc kilka łez,ledwo się przed płaczem powstrzymując i delikatnie kładąc jej dłoń na policzku

Robert:

Zatem czy ciebie choroba by powstrzymała by jechać za mną? Czy martwiłbyś się o swe zdrowie, chcąc być przy mnie? Może teraz mnie zrozumiesz... Mówiła, w międzyczasie powoli opuszczając nisko strzemię.

Bertrand:

Może... Trzeba to sprawdzić - odparła Aurora, znów powoli siadając na Twej męskości i wykonując rytmiczne ruchy niczym jeździec poganiający konia do kłusa.

Robert

Nawet nie wiesz jak dobrze Cię rozumiem....,myślisz że wtedy na pustyni łzy bez przyczyny roniłem? Nie,moja droga,nie było to bez przyczyny i nie chcę drugi raz takich katusz przeżywać...., a Ty zobaczysz jeszcze swego brata,i to zobaczysz go dziś - powiedział cicho po czym odciągnął ją od wierzchowca biorąc na ręce

Bertrand

Pozwolił przejąć inicjatywę kobiecie i oddał się przyjemności.

Robert:

Amalryku! Krzyknęła Charlotte, gdy wbrew jej woli wziałeś ją na ręce. Rumak natychmiast podszedł do siostry swego pana spoglądając w nią swymi bystrymi oczyma. Panienka zdjęła z dłoni bransoletkę zapinając ją na pasie od jego ogłowia. Idź, daj to Boemundowi - rzekła.

Bertrand:

W pewnym momencie, zacząłeś czuć że finał bliski... Znajdujesz się u szczytu, Aurora chyba nie będzie zadowolona jak nie wyjmiesz teraz swej męskości...

Bertrand

Złapał ją za biodra i zdjął ze swej kusi tuż przed zbliżającą się rozkoszą. Czekaj, zaraz koniec...

Robert

Włosy też możemy mu dać teraz jeśli wciąż tego sobie życzysz - powiedział z ciężkim westchnięciem wyjmując sztylet jednak drugą ręką wciąż mocno ją trzymając - Co za uparta kobieta,przecież jeszcze dziś go zobaczy....

Robert:

Charlotte wzięła puginał z Twej dłoni i zręcznie ucięła sobie kilka włosów, po czym podała Ci je ze słowami - wsadź je do sakwy Amalryka. Problem w tym, że do otwarcia zawiązanej na sznur sakwy potrzeba użyć obydwu dłoni, a Ty masz do dyspozycji jedną trzymając ukochaną.

Bertrand:

W porę zdjąłeś Aurorę ze swej kusi, bowiem ta wystrzeliła niczym balista. Córka hrabiego co chwila wzdycha z rozkoszy.

Robert

Sama to zrób kochanie, w końcu to prezent od Ciebie - powiedział całując ją czule w policzek i odbierając od niej sztylet

Robert:

Ale ja nie mogę, Amalryk przecież głowę trzyma przy mnie, sakwa daleko - odparła panienka z niewinnym spojrzeniem, kładąc dłoń na czole rumaka.

Robert

Masz rację kochanie.... - powiedział po czym gdy już pomyślała że odpuścił dodał biorąc ją znów na ręce - Zaniosę Cię więc by Ci to ułatwić...

Robert:

Gdy tylko wziąłeś Charlotte na ręce i dałeś kilka kroków w stronę siodła a zarazem sakwy Amalryka, ten stanął tak, że jego głowa jest wciąż przy panience. Albo to przypadek, albo oboje rozumieją się lepiej, niż mogłoby się wydawać...

Bertrand

Opanował po chwili nierówny oddech i rzekł powstając z łoża Chodź, pomogę Ci się ubrać.

Robert

Roześmiał się widząc zachowanie wierzchowca mówiąc do niego - Mądre z Ciebie zwierzę, jesteś taki sam jak Boemund - po chwili zaś dodając do ukochanej poważniejszym tonem - Najdroższa proszę Cię, wiem co chcesz uczynić ale porzuć ten zamiar....

Robert:

Ja chcę tylko przejechać się konno, nie wyzdrowieję w łożu rozmyślając o Boemundzie, to mnie tylko dobije. Przecież ja nie chcę galopować, powoli stępa tylko jechać, możesz być obok mnie przecież... Powiedziała wpatrując się w Ciebie słodkimi oczkami.

Bertrand:

Aurora nic nie odpowiedziała, zaczęła się ubierać w czym jej pomogłeś. Po chwili już znów w swej sukni, powiedziała - och... Obiecałam Oswaldowi, że się z nim spotkam gdy zawitamy do Jerozolimy.

Bertrand

Także zaczął się ubierać, usłyszawszy Aurorę uśmiechnął się i spytał Jeszcze Ci nie mało?

Robert

Pocałował ją bardzo czule po czym unikając jej wzroku powiedział - Skarbie....,proszę nie patrz tak mnie - po chwili zaś dodał - Jazda konno w tym stanie tym bardziej Ci nie pomoże....,błagam włóż te włosy do sakwy i daj się w końcu zanieść do łoża by medyk znów Cię obejrzał, gwarantuję że zobaczysz swojego brata przed jego wyjazdem i to nie raz, teraz te kilka chwil wiele nie zmieni a jedynie pogorszy Twój ciężki stan,dotknij swego czoła jakie jest rozpalone

Bertrand:

Co!? Czego nie mało!? To mój przyjaciel durniu! Za kogo mnie uważasz!? Jestem córką hrabiego Trypolisu i nie życzę sobie, byś takie oszczerstwa na mój temat rozpowiadał! Wykrzyczała zezłoszczona Aurora.

Robert:

Charlotte jak na złość nic nie odpowiedziała, tylko tak skierowała dłonią Twą głowę, byś widział jej oczy...

Robert

Po raz pierwszy złączył swe usta z jej w namiętnym pocałunku,trwało to chwilę po czym oderwał swe usta od jej i powiedział ciepło - Kocham Cię mój aniele,i właśnie dlatego nie mogę Ci na to pozwolić, Twój brat też by chciał żebyś teraz wypoczywała

Bertrand

Dobrze, przepraszam Cię, nie to miałem na myśli... Nie rozpowiadam nikomu oszczerstw na Twój temat, nie złość się. Rzekł łapiąc ją za dłonie.

Robert:

Charlotte westchnęła ciężko i po chwili włożyła podarek do sakwy Amalryka. Ten ruszył z powrotem w stronę kaplicy. Panienka zaś zaczęła wpatrywać się w niebo, jakoby nieobecna...

Bertrand:

Wypadałoby to zadośćuczynić jakoś, prawda? Spytała, przygryzając delikatnie dolną wargę...

Robert

Pocałował ją jeszcze raz choć nic już nie powiedział,zadowolony że wreszcie odpuściła, i począł ją nieść w stronę komnaty, po drodze jeśli mijają jakiegoś pachołka każe mu przysłać medyka do jej komnaty

Bertrand

Jakoś wypadałoby... Odparł jej, po czym obsypał jej szyję namiętnymi pocałunkami, popychając ją przy tym delikatnie, by usiadła na brzegu łóżka. Następnie klęka naprzeciw niej, podwija suknię do góry i językiem zajmuje się jej skarbem...

Adriano

Techniczny
Dalej stoję pod kaplicą?

Techniczny

Zależy wyłącznie od Ciebie, teraz jest wątek dla BG, załatwiania ich spraw itp. Dlatego sami musicie sobie zajęcia szukać, chociaż już zaraz kończymy to i wreszcie ślę was na pog... Na chwalebną bitwę.