Wersja do druku
Catherine:
Królowa mruknęła cicho i odchyliła głowę do tyłu zadowolona z pieszczot. Twoje siostry natychmiast zaczęły Ci pomagać w dawaniu ukojenia mamie poprzez masaż. Betty wzięła się za włosy Lothiriel, myjąc je i masując jedno z jej ramion, a Adela wzięła się za jej stopy. Ale na razie obejrzała tylko, obmywając delikatnie. Nie wiem, jak to dobrze zrobić... Powiedziała zastanawiając się, widocznie nigdy nikogo na poważnie nie masowała.
Catherine
To trzeba Cię nauczyć żebyś potem mogła za nasz się brać hihi - odparła z uśmiechem,ucałowała królową w kark i przeszła do jej stóp biorąc jedną do rąk,zaczynając ją masować i mówiąc - Patrz i ucz się Adele,zaraz w praktyce na moich i Betty potrenujesz hihi
Catherine:
No ucz się córeczko od siostry, bo zna się na tym - królowa zwróciła się do Adeli z uśmiechem. dziewczynka z uwagą zaczęła obserwować ruchy Twoich dłoni. W sumie to chyba nic trudnego? Spytała, a Betty odpowiedziała jej - nic trudnego, ale trzeba uważać by nie za mocno i nie za delikatnie, bo zaczniesz tym łaskotać hihi.
Catherine
Połaskotać też czasem można hihi - powiedziała i delikatnie połaskotała stopy Lothiriel,dawno nie miała tak dobrego humoru jak teraz i pomimo nadchodzącego rozstania wręcz promieniała - Nareszcie jesteśmy same! Tylko ja,siostry i....Lothiriel....Och jakie to cudowne,musimy częściej tak robić!
Catherine:
Lothiriel zaśmiała się głośno i mimowolnie zabrała szybko nogę. Ajj głupia, wiesz że my Noldorki mamy czulszą i delikatniejszą skórę? Spytała z uśmiechem.
Catherine
Ojejku no,już dobrze.... - odparła znów sięgając po jej stopę - To teraz będzie coś innego skoro na łaskotki narzekasz hihi - dodała i zaczęła ją znów masować dokładając do tego czułe pocałunki
Catherine:
Królowa znów mruknęła i zaczęła cicho wzdychać wraz z każdym pocałunkiem, teraz już całkowicie rozluźniona. Zamknęła oczy, opierając głowę o krawędź balii. Adela wzięła się za masowanie drugiej stopy Lothiriel, a Betty za jej dłonie. Widać, że wszystkie potrzebowałyście takiej chwili...
Catherine
Kochana,dobrze Ci idzie,jeszcze tylko pocałunki dołóż.... - powiedziała do Adele zachęcająco i sama nie ustawała w pieszczotach stóp królowej,czuła że nareszcie może choć trochę się odwdzięczyć za jej dobre serce i to jak dziś jej pomogła
Catherine:
Adela poszła za Twoją radą, a królowa z tego co widzisz mimo swej woli, zaczyna się nieco podniecać. Jej pierścień zalśnił, a Ty usłyszałaś w swej głowie jej głos - córeczko błagam... To cudowne ale...
Catherine
Och....,przepraszam,ja chciałam dobrze,nie myślałam że....,no wiesz.... - odpowiedziała zakłopotana,jednak uszanowała jej prośbę i zaczęła całować ją coraz rzadziej i masować coraz mniej intensywnie,aż wreszcie przestała i rzekła - No,to teraz moja kolej hihi - odwracając się do nich plecami w wyczekiwaniu na pieszczoty
Catherine:
Lothiriel usiadła za Tobą przytulając Cię mocno i szepcąc do ucha - dziękuję ci skarbie, kocham cię. Zaczęła po tym myć Twe włosy, głaszcząc je i okręcając czasem wokół palca kosmyki. Beatrice chyba już nie ma siły, położyła się przy Tobie opierając głowę o Twą pierś, a Adela zaczęła masować Ci stopy.
Catherine
Betty a Ty? Niedługo się rozstajemy i nie wiadomo kiedy będzie następny raz a Ty już się zmęczyłaś? - odparła z lekkim smutkiem jednak mimo to położyła jej rękę na głowie delikatnie ją głaszcząc,zaraz też zaczęła cicho mruczeć dzięki Adele i Lothiriel....
Catherine:
Wiem... Dlatego chciałam po prostu poleżeć wtulona w ciebie, by nacieszyć się bliskością... Odparłą niegłośno Betty.
Catherine
Uśmiechnęła się tylko pod nosem nie zabierając ręki z jej głowy i dalej cicho pomrukiwała w reakcji na pieszczoty swoich ukochanych dziewczyn....
Catherine:
Po jakimś czasie wykąpane, wymasowane i rozluźnione, przypomniałyście sobie wreszcie po co przybyłyście do Larii. Królowa acz niechętnie, to wyszła z balii i zaczęła się powoli ubierać. Za nią Betty ciągnąc Cię za rękę a Adela najwidoczniej czeka, aż któraś ją weźmie na ręce.
Catherine
Puściła Betty za rękę i wyniosła małą księżniczkę z balii stawiając ją na ziemi i wycierając starannie,po chwili sama zaczęła się ubierać i zagaiła Lothiriel - A co ja mam właściwie powiedzieć Ealdredowi? Z jaką sprawą oficjalnie się do niego udajemy?
Catherine:
Powiedz mu prawdę, o Betty... A jak to powiesz, to już zostawiam tobie córeczko, wierzę w ciebie - odrzekła Lothiriel uśmiechając się serdecznie. Podeszła po tym do Ciebie i poprawiła Ci koszulę.
Catherine
Jęknęła cicho,denerwowała się swoją misją a do tego sposób w jaki mieli ją wykonać jej za bardzo nie przekonywał.... - I jeszcze jak ja wyglądam? Już za samo to może mnie kazać ściąć,damą to ja nie jestem....
Catherine:
Dasz sobie radę, to honorowy człowiek i nie musisz się obawiać, że ci coś zrobi - rzekła Lothiriel, ale pierścień na jej palcu nie lśni...
Catherine
Westchnęła ciężko i tylko przytuliła się do niej,nie rozumiała jej optymizmu ani tak wielkiej wiary w jej możliwości....
Catherine:
Matka często wie lepiej od swej córki, na co tą stać skarbie... Szepnęła Lothiriel.
Catherine
Kiedy znów się z Wami spotkamy? - zmieniła nagle temat - Niedługo,prawda?
Catherine:
Nie wiem, naprawdę nie wiem, może jutro, może pojutrze a może i za kilka dni...
Catherine
Nagle wyraźnie posmutniała - Zatem do zobaczenia kochane....,znajdźcie najpierw Betty jakąś ładną suknię bo teraz wygląda okropnie....
Catherine:
Wiem, wstąpimy do krawca po drodze - odszepnęła Lothiriel i zaczęła szlochać, przytulając was wszystkie. No idźcie już, ty Betty przygotuj konie, ja muszę chwilę pobyć sama.
Catherine
Chodź Betty,pomożemy Ci - powiedziała biorąc ją i Adele za rękę,pocałowała jeszcze Lothiriel w policzek i szepnęła - Pamiętaj że Cię kochamy,nic nam nie będzie,zatroszczę się o siebie i Adele.... - i zaraz po tym ruszyła w stronę wyjścia z zamiarem udania się do stajni
Kersijana
Pozwoliła się rozebrać i weszła do bali z wodą... A co masz na myśli mówiąc o urozmaiceniu uniesień? Spojrzała na niego z zaciekawieniem ale i ze zdziwieniem.
Kersijana:
Chociażby ogórek między dwoma pomidorami... Odparł Elrohir przykładając głowę między Twe piersi.
Kersi
Zaśmiała się głośno... Ej no... Nordolczyku... Co to za język? Ogórek między dwoma pomidorami? Kersi chwilę głaskała lubego po włosach gdy ten miał głowę na jej piersiach... A nie możemy sobie tylko poleżeć? Wiesz, nie zrozum mnie źle ale nie czuję się najlepiej.. Kersi przyłożyła palce dłoni rozmasowując swe skronie...
Kersijana:
Nie pasuje ci to określenie? Hm... Znam się nieco na poezji, ale na biegu niczego lepszego wymyślić nie potrafię. Skoro chcesz tylko poleżeć i wypocząć, niech tak będzie, ale myślę że masaż pomoże ci w rozluźnieniu... Rycerz zaczął masować Twe ramiona, składając na nich co chwila czułe pocałunki.
Kersijana
Położyła głowę na rancie bali dając się masować... Masz bardzo delikatne ręce... Uwielbiam gdy mnie dotykasz. Powiedziała zamykając oczy. Swe ręce przewiesiła przez balię i leżała odprężając się. Byłeś tu już kiedyś... Opowiedz mi o tym miejscu.
Kersijana:
Czasem tu bywałem, owszem. Laria to miasto na pograniczu, strzeże sarleońskich ziem od stron naszych lasów i stepów Jatu. Tutejsi jeźdźcy walczą na modłę koczowników, sprowadzają rumaki z D'Sharu i krzyżują je z sarleońskimi, tworząc rasę szybką oraz silną. Zakon Stanowczego Wezwania zrzesza tutejszych rycerzy, którzy zamienili kopie na łuki by lepiej stawiać czoła szybkim Jatu. Ogólnie Laria opływa w dobrobyt, a większość mieszkańców dobrze obchodzi się z orężem, bo koczownicy często zapuszczają się w pobliże murów.
Kersijana
Ziewnęła... Oj wybacz mój miły... Przy Twych dłoniach tak mi dobrze, że odpływać zaczęłam...Kersi powoli wstawała coby wyjść z bali. Muszę odnaleźć księżną... Ciekawa jestem czy królowa już się wypindraczyła.
Kersijana:
Elrohir wyszedł sam z balii i pomógł Tobie, chwytając Cię za dłoń. Zaczął Cię po tym wycierać ręcznikiem, pytając - mam tylko nadzieję, Kersi, że będziesz uważać? Nie chciałbym, by ta księżna cię zwiodła...
Kersijana
Uff... też mam taką nadzieję. Ale nie przejmuj się,,, Ufasz mi, prawda? Kersi odwróciła się w jego stronę i spojrzała mu w oczy.
Kersijana:
Ufam, ale martwi mnie reputacja księżnej - odparł rycerz, kładąc dłoń na Twym policzku. Zatem chodźmy, do zamku udajemy się razem, potem dopiero się rozdzielimy.
Kersijana
Poprawiła swoje ubranie. Płaszcz założyła na tę stronę w której wyglądała wytworniej. Zależało jej na tym by zrobić dobre pierwsze wrażenie. Wiedziała, że tak jak Cię widzą tok Cię piszą.... Jak wyglądam najdroższy? chwyciła spodnią część spódnicy i zrobiła kółko w okół własnej osi... śmiejąc się kokieteryjnie....
Kersijana:
Urodą naszej królowej nie ustępujesz, jesteś równie śliczna i okazała co ona - odparł Elrohir szczerym głosem, chwytając Cię za dłoń.
Kersijana
Pochlebca...klepnęła go w pierś uśmiechając się usatysfakcjonowana i pozwoliła się poprowadzić za rękę do zamku
A więc udaliście się w swoją stronę, po czułym i wzruszającym pożegnaniu matki ze swymi córkami. Kersijana z królową, Elrohirem i Betty ruszyła o zamku, po drodze jeszcze wstępując do krawcowej po nową suknię dla królewny. Po tym znaleźli się na dziedzińcu lariańskiego zamku... Dostrzegli po tym, jak pewna bogato ubrana, ciemnowłosa, 40-letnia kobieta dosiada konia, a jeden ze sług przytrzymuje jej strzemię. Owa kobieta jest całkiem ładna, zwłaszcza jak na swój wiek. To księżna, idź do niej - szepnęła Lothiriel Kersijanie.
Catherine zaś ruszyła z Adelą, Margaret i Tristanem do siedziby zakonu Stanowczego Wezwania. Oczywiście miała miejsce mała sprzeczka dotycząca założenia przez małą butów, ta jednak po pewnym czasie uległa. W czasie drogi przez miasto, wciąż siedzi wielce obrażona na koniu siostry...