Wersja do druku
Catherine:
Tak... Miejmy nadzieję... Ealdred również się nieco zmartwił, tak jak wszyscy tu obecni poza Adelą która... Zasnęła smacznie, z nogami na Twych kolanach.
Kersijana:
Dobrze Kersi... Poprzestańmy zatem na delikatnym pieszczeniu swoich stóp... Choć i ty mnie teraz kusisz - odparła Anna patrząc na Twą kobiecość. Po tym zaczęła delikatnie całować palce u Twej stopy.
Catherine
Siedziała tak jeszcze przez chwilę z początku nie zauważając że mała zasnęła,dopiero jej ciche posapywanie wyrwało ją z zadumy - Wszyscy się martwimy a ona śpi jak zabita hihi. Czy jest jakaś wolna komnata gdzie mogła bym ułożyć mojego małego śpiocha do snu? - rzekła delikatnie biorąc Adele na ręce by nie spadła z krzesła podczas snu
Catherine:
Niech się prześpi w mojej, to twierdza zakonu, większość łóżek nie jest zbyt wygodnych a u mnie będzie miała jakksiężniczka, chodź zaprowadzę cię - rzekła Rita.
Kersijana
Przecie jesteśmy kobietami.. Równie pięknymi i nie musimy sztucznie się ograniczać... Chcesz się wykąpać? Kersi nagle się uśmiechnęła.... No proszę daj się namówić...
Catherine
Naprawdę?Jesteś za dobra.... - odparła z wdzięcznością patrząc na nią ze szczerym uśmiechem,od razu wstała z siostrą na rękach od stołu i rzekła przed wyjściem do Ealdreda - Dziękuję za gościnę i wysłuchanie mnie panie....
Kersijana:
Tak... Chętnie... Odparła Anna z uśmiechem wstając. Położyła dłoń na Twej szyi, a raczej same palce i obeszła powoli wokół Ciebie delikatnie Cię nimi gładząc. Jeszcze jeden but został ci do zdjęcia, że o sukience nie wspomnę - szepnęła.
Catherine:
Ealdred skinął Ci głową z uśmiechem a Rita zaprowadziła Cię do swej komnaty. Ta jest naprawdę przytulna, na łożu jest zielona pościel, bardzo mięciutka i miła. No, niech się prześpi, ty też się połóż jak chcesz.
Catherine
A Ty gdzie będziesz spała? Sama powinnaś odpoczywać.... - odparła przygryzając wargę,zaraz też westchnęła cieżko i dodała - No i miałam jeszcze zajrzeć do Tristan,obiecałam mu....A gdzie Margaret?Nie poszła z nami?
Catherine:
Tutaj byśmy się we cztery nawet zmieściły, chyba że nie chcesz spać od razu obok mnie, to wtedy prześpię się u ojca... A Margaret została z nim - odparła Rita.
Catherine
Nie wygłupiaj się,mam Cię wygonić z własnego pokoju?Wykluczone.... - odparła z uśmiechem - Zostaniesz z nią na chwilę? Ja w tym czasie wrócę po Margaret i zajrzę do Tristana....
Catherine:
Pewnie że zostanę, mogę pogładzić jej włosy? Spytała Rita z uśmiechem, siadając obok dziewczynki.
Catherine
Oczywiście hihi,potem miałam jej wymasować stopy ale równie dobrze możemy to zrobić w czwórkę jeśli Ty i Margaret będziecie miały ochotę by się przyłączyć.... - powiedziała na odchodne i udała się w stronę drzwi bowiem niepokoiła ją Margaret sama w jednym pokoju z mężczyzną.... - Kto wie co tej wariatce do głowy strzeli....
Catherine:
Rita zaśmiała się cicho, a Ty dotarłaś do komnaty Ealdreda. Usłyszałaś ciekawy dialog:
- Przestań się mądrzyć, spójrz lepiej na siebie niewykastrowany łajdaku!
- Na szczęście to Laria a nie twoja chora Veccavia hehe.
- Chora!? Gdzie jest brzytwa, zaraz będziesz inaczej gadał!
- E! Uważaj damulko, bo nie pozwolę ci się tknąć, pomyśl o mojej żonie, hah! Nie ucieszy się że jej mąż stracił przyrodzenie!
- Skoro była na tyle głupia, by wiązać się z niewykastrowanym łachudrą, to niech ma!
Wreszcie zobaczyłaś na własne oczy jak się kłócą...
Catherine
Westchnęła ciężko - Ehh,czemu wiedziałam że tak będzie? - weszła jak burza do komnaty i stanęła między nimi tak że Margaret miała jej oblicze przed sobą,wiedziała że to ją najlepiej uspokoi i powiedziała łagodnie - Proszę,wystarczy....I tak nie dojdziecie do porozumienia a zaraz komuś stanie się niepotrzebna krzywda....Możecie zakończyć ten bezsensowny spór?
Catherine:
Owszem, ale i tak uważam że te jaja mu niepotrzebne - odparła Margaret, obróciła się na pięcie i wyszła z komnaty. Ealdred roześmiał się tylko, mówiąc po tym - wybacz, pani za kłótnię z twą przyjaciółką, ale sama zaczęła opowiadać o tym, że w Veccavii wszystkich kastrują.
Catherine
Nie szkodzi,prawdę mówiąc sama uważam to za okrutne i barbarzyńskie ale za bardzo ją kocham by jej to powiedzieć....Wiem że bym ją jedynie zraniła a i tak dalej by obstawała przy swoim.... - rzekła szeptem tak by tylko on mógł ją usłyszeć - A teraz wybacz panie,idę po nią zanim znowu zacznie się z kimś kłócić....
Hejcia. Nie wyrobię na 17.... bezpieczna godzina to 20.... przepraszam za klopot
Catherine:
Margaret czeka na Ciebie na zewnątrz komnaty, trzyma ręce skrzyżowane na piersiach i tupie nogą w podłogę.
Techniczny do Werki
Nie ma problemu, i tak wam praktycznie osobno prowadzę, więc jak nie o 17 czy 18 to o 20 się pogra bezproblemowo.
Catherine
Skarbie,mogę Cię o coś prosić? - podeszła do niej i delikatnie wzięła ją za ręce wpatrując się w jej oczy
Catherine:
Veccavianka odwzajemniła spojrzenie w oczy mówiąc miłym głosem - możesz Cathy...
Catherine
Pojechała byś dla mnie do nich aby je poinformować o wszystkim? Pewnie strasznie się denerwują,zwłaszcza Lothiriel....
Catherine:
Tak, chętnie... Szepnęła Margaret i delikatnie cmoknęła Cię w usta, po czym uśmiechnęła się i szybkim krokiem zaczęła podążać do wyjścia.
Catherine
Spojrzała na nią zaskoczona i westchnęła cicho,mówiąc zanim wyszła - Tylko wróć szybko bo i ja się będę martwić.... - po czym odprowadziła ją wzrokiem a gdy jej przyjaciółka zniknęła w drzwiach dotknęła dłonią swoich ust - To było całkiem miłe....Ale Lothiriel mówiła że to normalne....,bo to jest normalne,prawda? - stała tak jeszcze kilkadziesiąt sekund aż w pewnym momencie otrząsnęła się z letargu i udała się do komnaty Tristana zgodnie ze swoją obietnicą
Catherine:
Zastałaś Tristana leżącego na plecach obok poduszki, prześcieradło jest nieco pościągane, chyba nieźle się szamotał. Na Twój widok wyraźnie się ucieszył, mówiąc słabym głosem - to piękny sen, czy naprawdę jestem najszczęśliwszym pośród rycerzy?
Catherine
Zaśmiała się cicho,usiadła na skraju łoża i zasypała go pytaniami - Jadłeś coś? I czemu leżysz obok poduszki a prześcieradło wygląda tak jak wygląda? Miałeś jakiś koszmar?
Catherine:
Nie, nic nie jadłem, a prześcieradło tak wygląda bo nieco się szamotałem... Jakoś ciężko mi spokojnie uleżeć, a jednocześnie nie mam na nic siły... Medyk mówi, że dużo krwi straciłem - odparł rycerz, patrząc na Twe dłonie.
Catherine
Ehh,jak nie będziesz spokojnie leżał to nigdy nie wyzdrowiejesz,mam poprosić by przywiązano Cię do łóżka? - powiedziała z kwaśną miną jednak zaraz uniosła delikatnie jego głowę i podłożyła pod nią poduszkę kontynuując po krótkiej pauzie - Skoro nic nie jadłeś to pewnie jesteś głodny,spragniony też?
Catherine:
Nie jestem głodny, ale chętnie bym się napił... I nie, przywiązania nie potrzebuję, ale pięknie śpiewasz moja pani, może bym usnął gdybyś zaszczyciła mnie swym pięknym śpiewem - odparł, wciąż obserwując Twe dłonie, chyba po prostu mu się podobają.
Catherine
Skąd ta pewność?Nigdy go nie słyszałeś a moja siostra mogła kłamać....I co Ty właściwie we mnie widzisz? Cały czas się nad tym zastanawiam i nie mogę tego pojąć,rycerz wydający się być bez pamięci zakochany w plebejuszce,to nie jest powszechne zjawisko....
Catherine:
Nie posądzaj swej siostry pani o kłamstwo, kiedy o tobie rzecze, bowiem tak cię kocha że serce samo jej podpowiada pochwały, jakie ma o tobie powiedzieć i jest to szczera prawda... A co ja widzę? Szlachectwo jest w sercu a nie we krwi, nie jesteś plebejuszką pani, jesteś szlachetną kobietą, piękną, odważną i zdolną, a przy tym troskliwą i kochającą bliskich. To naprawdę tak mało, by się zakochać?
Catherine
Wiem że nie kłamała,zdaję sobie sprawę z tego że mam piękny głos ale Ty nie musiałeś o tym wiedzieć hihi. I odpowiadając na pytanie,to nie....Nie tak mało.... - odparła starając się dojrzeć czy na pewno mówi szczerze lecz nie dostrzegła w jego oczach fałszu,dlatego rzekła - Może nie jest to kołysanka ale lubię tą piosenkę,jest taka żywa i radosna,miło się do niej tańczy.... - i poczęła mu śpiewać znaną tawernianą pieśń....
Techniczny
O właśnie tą :) - https://www.youtube.com/watch?v=t6VMSYIXCCY
Catherine:
Zadziwiające jest to, jak szybko Tristan usnął przy Twej piosence. Od razu niemal zamknął oczy i jakby odpłynął, wsłuchując się w Twój głos, który dał mu ukojenie w bólu...
Catherine
Już?Przecież to była krótka pieśń a on....No nic,nie wnikam,dobrze że zasnął,sen jest teraz jego najlepszym lekarstwem....A ja nawet nie zdążyłam mu powiedzieć że mi się udało hihi. Zapytam Ritę o jakąś pościel dla niego by miał pod czym spać.... - pomyślała i powoli wstała zamykając za sobą cicho drzwi i udając się do pokoju jej nowej koleżanki.
Catherine:
Rita leży obok Adeli, głaszcząc dziewczynkę po włosach...
Catherine
Usiadła obok nich i zapytała szeptem - Przepraszam pani,ale mój towarzysz śpi na łóżku bez niczego,jedynie prześcieradło i poduszkę ma w swym pokoju,nie znalazło by się żadne wolne okrycie?
Catherine:
Rita wstała, wygrzebała ze swojej skrzyni swój płaszcz, otrzepała go i rzekła - jakiś czas w nim nie chodziłam, ale ładny i potulny więc powinno mu być dobrze pod nim... Dziewczyna podała Ci płaszcz.
Catherine
Dziękuję,i przepraszam ale muszę zapytać....Dlaczego jesteś dla nas taka dobra?Nie żeby mi to przeszkadzało ale chciała bym Cię lepiej zrozumieć....
Catherine:
A co ty taka podejrzliwa, to już dziwi cię okazywanie dobroci? Spytała Rita uśmiechając się radośnie.
Catherine
Także się uśmiechnęła i odparła - I tak i nie....Ale ostatnio coraz mniej,bo trafiam na dobrych ludzi,którym nie przeszkadza moje pochodzenie....Zaraz wracam....
Catherine:
Bidulka, wracaj szybko i wskakuj do nas - odparła Rita kładąc się na swym łożu i przytulając do ramienia Adeli.
Catherine
Wróciła do komnaty w której leżał Tristan i delikatnie okryła go płaszczem Rity,gdy wróciła do jej komnaty zdjęła buty i usiadła obok nich mówiąc szeptem - Nie bardzo mam jak Ci się odwdzięczyć ale pomyślałam że mogła bym Cię pomasować jeśli masz ochotę....