Wersja do druku
Christophe Leroy
A pieprzyć to... Zaraz wpadnę koniowi pod kopyta jak się z niego zwalę jak tak będę za nimi gnać. Sami się zaraz zawrócą pewno i tak... - powiedział do siebie marudnym tonem i zwolnił coby znowu nie było zaraz podobnej sytuacji - A przynajmniej mam nadzieję, że zawrócą... Ehh.
Arathena
Szalona... chyba zmienię przydomek,,, starała się zmusić do uśmiechu...
Alessio wyjechał w końcu spomiędzy gór. Po prawej stronie widzi posąg jakiejś kobiety i jezioro za nim. Zbliża się wieczór.
Anna de Loiret
A może być Waleczna? Arathena Waleczna, całkiem ładnie, nie sądzisz? Przynajmniej moglabyś się posługiwać tym w Bretonni, bo Czarna Wdowa może zostać... Niezbyt dobrze odebrana.
Alessio
A co mi tam, i tak nie dogonię Liothannei,nikt jej w umiejętnościach nie dorówna a do tego ma lepszego rumaka..... - pomyślał zwalniając konia do kłusu po czym podjechał do posągu oglądając go z dużą ciekawością.....
Arathena
Anno, boję się zejść z konia... Nie daleko stad jest jezioro.. Jedź do nich niech się nie skuszą i do niego nie zbliżają... ja dojadę wolno do was... znam drogę.. zawróćcie jeśli zbyt długo mnie nie będzie,,, Giermek wie... leć pospiesz się.....
Anna de Loiret
Liothannea zna to jezioro, nie ma potrzeby, bym gnała za nimi. A ciebie nie zostawię - odparła.
Posag przedstawia urodziwą kobietę trzymająca w swych dłoniach kielich. Oblicze jest przedstawione z takimi szczegółami jak cieknące po jej policzkach łzy.
Spoiler:
Po chwili nadjechał Christophe. Ujrzał przyglądającemu się posągowi Alessia.
Arathena
Co to było? Konia niósł na barku jak drwal siekierkę... nigdy czegoś takiego nie widziałam.
Alessio
Ach to Ty - odparł na widok giermka bez sympatii ale i bez gniewu w głosie uprzednio się obracając po usłyszeniu tętentu kopyt, ponownie zwrócił wzrok na posąg dodając - To Twoja bogini,prawda?