Wersja do druku
Catherine, Erilla, Kersijana:
Dziewczynka zaśmiała się od łaskotek Kersijany, patrząc na chwilę w jej oczy swym rozweselonym obliczem. Królowa tymczasem wyjąkała - dziękuję wam, bardzo wam dziękuję...
Malcolm:
Szkoda było nam ryzykować życiem klaczy, rżnąłby ją póki by nie padła hehe - odparł ojciec Rity. Demoniczny rumak spojrzał na Ciebie swymi czerwonymi oczami, aż przeszył Cię dreszcz. Tymczasem pachołkowie przynieśli wszystko co Ci potrzebne.
Malcolm
Nikt nie próbował go dotychczas oswajać? Rozumiem że wywałaszenie go, żeby się uspokoił nie wchodzi w grę?
Catherine
Nic nie odpowiedziała tylko delikatnie wzięła ją na ręce choć aż sapnęła z wysiłku była bowiem naprawdę zmęczona a i choroba powoli dawała się we znaki....Z trudem zaniosła ją do swojej klaczy i powiedziała - Rosie,pomóż Pani.... - na co klacz zaczęła lizać Lothiriel po twarzy i wtulać w niej swoją głowę - Nie tak! - powiedziała zirytowana widząc co robi jej wierna przyjaciółka,na naganę ze strony Catherine ta zarżała radośnie po czym opadła na kolana co umożliwiło jej Pani posadzenie królowej w siodle.Gdy to zrobiła zaczęła oddychać ciężko i aż oparła się o swoją klacz chcąc zregenerować siły,wciąż jednak przytrzymywała elfkę jedną ręką....
Malcolm:
Nie wchodzi, straci w ten sposób swoje wyjątkowe walory bojowe, a tego chcemy uniknąć. Ach... I zostaw swój oręż tutaj, byś przypadkiem nie próbował zrobić krzywdy Pałogrzmotowi - rzekł Ealdred, wyjmując klucze ze swej sakwy. Rita zachichotała zakrywając usta dłonią.
Catherine:
Poczułaś delikatną dłoń Lothiriel na swym policzku, jej przemiły dotyk... Ta nic nie powiedziała, ale pogładziła Cię lekko.
Malcolm
Pałogrzmot... Zostawił miecz przed klatką, upił trochę wina, wziął kosz z owsem i jabłkami i stanął przed drzwiami. Siodłem na razie nie będę go straszył. Jestem zatem gotowy...
Catherine
Spojrzała na nią szczerze zaskoczona jednak nie skomentowała jej zachowania,zamiast tego delikatnie wzięła jej rękę i zdjęła ją ze swojego policzka....Gdy wyrównała oddech,bez słowa dosiadła Rosie,jedną ręką obejmując królową w pasie aby nie spadła drugą zaś łapiąc za wodze i stanęła na trakcie czekając aż reszta do nich dołączy.... - No i świetnie,wczoraj jeszcze byłam sama a teraz mam siostrę i podróżuję z trzema nieznajomymi kobietami w tym jedną która widzi każdą moją myśl,jak by tego było mało jadę z nią w jednym siodle choć miałam trzymać się od niej z daleka,ehh,za miękka jestem i tyle....
Kersijana
Wzięła małą za rękę i zaprowadziła dziewczynkę do swojego rumaka...Pozwólcie że was sobie przedstawię.... Oto tu stoi przed Tobą królewna Adela. Szuka ogiera godnego by mogła go dosiąść. A tu oto stoi Bojowy rumak Lśniący Liść. O Pani Moja, czy uczynisz nam ten zaszczyt? Kersi w przesadny sposób mówiła dystyngowanie. Chciała rozbawić małą aby choć na chwilę zapomniała o chorobie Catherine i Lothiriel. Jak Ci się podoba?Powiedziała już normalnym głosem całując ją w głowę. Iście królewski koń dla najpiękniejszej księżniczki na świecie... Kersijana wzięła małą pod pachy i posadziła na Rumaku i podała jej wodze w ręce. Odeszła kawałek gdy mała siedziała na nim. Elfka znała ogiera bardzo dobrze ale musiała z boku przyjrzeć się zachowaniu dziewczynki czy czasem nie boi się. Ta chwila w której się przypatruje im obojgu da obraz elfce czy dziewczynka urodziła się w siodle czy nie. Mirilla Lassi w każdej chwili Elfka może prowadzić głosem więc nie miała obaw, że mała zacznie jechać i nie będzie umiała się zatrzymać.
Malcolm:
Niech Astrea ma cię w swej opiece hehe - mruknął Ealdred, otwierając klatkę i wpuszczając Cię do niej. Gdy wszedleś, natychmiast zamknął ją z powrotem na klucz. Powodzenia Malcolmie! Krzyknęła Rita. Ogier parsknął, zagarniając ziemię kopytem. Na razie tylko się przygląda... Nie widzisz jeszcze jego męskości.
Catherine:
Lothiriel mruknęła, wtulając się w Ciebie i kładąc swoją dłoń na Twej, którą ją obejmujesz.
Kersijana:
Dziewczynka nie bała się w ogóle Twego rumaka, przeciwnie, z chęcią i radością dała się na nim usadzić. Gdy znalazła się w siodle, wyprostowała się dumnie, jak księżniczka, by zaraz zaśmiać się radośnie patrząc na Ciebie. Jest cudowny - powiedziała, uradowanym głosem, chwytając wodze oraz gładząc nogami jego boki, widocznie rozkoszując się miłym dotykiem jego sierści.
Catherine
Co robisz?! - powiedziała dość ostro,zaskoczona tym że zaczęła mruczeć i dotykać dłoń którą ją obejmuje....
Catherine:
Nic... Odparła królowa i znów zamruczała.