Wersja do druku
Robert, George:
Sąd Boży panie, oglądaj, bo ciekawie, haha! Odpowiedział Normanowi jeden z członków załogi. Nie sprzeciwiłem się zakazom zakonnym, to ta niewiasta! Ehh... Odparł ksiądz, po czym wziął węgiel, który natychmiast puścił krzycząc z bólu.
Spytko:
Mimo to wolę nie zostawać z panią Agnes sama. Bardzo ją boli strata męża, a pamiętasz, kochany, jaki on nieobliczalny być potrafił. A ona tak go czasem przypomina... Och, ale nie powinnam tak mówić, to nasza seniorka.
Adalbert
Miałem kiedyś piękną wybrankę, ale przez zaistniałe okoliczności musiałem ją opuścić...
Sir George Srogi
Pierwszy grzesznik został ujawniony. Wstyd mi za ciebie. Teraz ty, panno, weź do ten węgiel do ręki aby udowodnić swą niewinność.
Robert
Gardził Aurorą i w jego opinii nie była godna traktowania jak kobieta,księdza zaś było mu nieco szkoda ale co mógł zrobić skoro było już po fakcie... - Nie moja to rzecz...Nie drzyjcie się tak bo panie śpią i je wybudzić możecie... - rzekł głośno tak by wszyscy oglądający tą wątpliwą rozrywkę go usłyszeli po czym udał się z powrotem do kajuty
Spytko po polsku
Pewno zmęczyłaś się oporządzając dwa konie, odpoczywaj więc Kochana, ja zaś pójdę się pożywić i po tem Twoją strawę do łoża przyniosę. Wstał i ruszył w kierunku jadalni.
George:
Aurora wzięła do ręki węgiel, ale również oparzyła się i pisnęła głośno. Oboje winni! Wykrzyczała podekscytowana załoga.
Robert:
Agnes siedzi na łóżku obok śpiącej Charlotte. Niezbyt interesuje się sytuacją na zewnątrz chyba... Bo nie rzekła ani słowa.
Spytko:
Dotarłeś do jadalni, gdzie można za brzęczącą monetę kupić sobie jadło. Ze znajomych osób, widzisz tylko Godwyna popijającego wino z butelki.
Adalbert:
Głupstwo! Jak to prawdziwa miłość, to nie musiałeś! Odparła Sybilla.
Sir George Srogi
Cóż zatem mamy z nimi uczynić? Chrystus był litościwy, ale czyn ten też jest paskudny. Lud Boży niech przemówi.
Robert
Westchnął ciężko siadając obok nich i bez słowa zaczął delikatnie głaskać ukochaną po włosach,skoro Agnes nie pytała to i nie miał zamiaru jej opowiadać co się dzieje na burcie...
Adalbert
Nawet prawdziwa miłość wymaga czasem ustępstw, szczególnie jeśli idzie o najbliższą rodzinę.
Spytko
Dajcie mi jakiejś sytej ciepłej strawy i kubek wina. Przysiadł się do Godwyna. Inni jeszcze głodu nie poczuli? Czy im Sąd Boży nad księdzem Charlesem i panienką Aurorą odebrał apetyt?
George:
Dziewkę do klasztoru, a klechę powiesić! Splamił swój honor i nauki Pańskie! Niech zginie! Krzyknął jeden z członków załogi.
Robert:
A w temacie urodzin... Kiedy twoje są? Spytała Agnes.
Spytko:
A to łojca Charlesa tam sądzą Bożo!? Ha! Wiedział żem, że jaki demon w nim siedzi skoro taki ponurak! Wykrzyknął rozbawiony Godwyn.
Adalbert:
Hihi... Jesteś panie dziwny. Nie chcesz mi chyba powiedzieć, że ustępujesz z miłości? Ja słuchałam wiele opowieści o miłości, znam się na tym!
Spytko
Demon jak demon. W końcu też chłop i swoje potrzeby ma. Chyba za długo żył w celibacie roześmiał się czekając aż przygotują mu zamówiony posiłek.
Sir George Srogi
Jest to statek, więc władza należy do kapitana. Cóż mamy uczynić?
Adalbert
Nie zajdziesz daleko polegając jeno na wiedzy z opowieści, panienko. Rzekł uśmiechając się nieznacznie z jej naiwności. A Ty masz już jakiegoś rycerza zabiegającego o Twe względy, jeśli o miłosnych podbojach gawędzimy?
Robert
Hmm,co? Ach,moje urodziny...Dopiero w przyszłym roku, wypadają w marcu... - odparł wyrwany z zamyślenia,wiedział że Agnes może się nie spodobać to że pozwolił na przeprowadzenie jakiegoś wyimaginowanego sądu Bożego na jej o zgrozo,przyjaciółce,jednak nie potrafił się przemóc do ratowania tej latawicy gdyż musiał by wtedy postąpić wbrew sobie...
Spytko:
Może się trochę rozrusza, ha! Odparł Godwyn. Po kilku chwilach, kucharz przyniósł Ci jakąś przygrzaną zupę. Jest z różnych warzyw, duża porcja, powinieneś się najeść. 5 miedziaków - rzekł.
George:
Kapitan zamyślił się na chwilę i rzekł donośnie - skoroś ty prowadził Sąd Boży, ubij klechę własnoręcznie!
Adalbert:
Nie. Już nie. Było trzech, ale dziwnym trafem wszyscy poumierali w dziwnych wypadkach. Jeden spadł z konia i uderzył się w głowę, drugi zachorował na grypę i zmarł, a trzeci się utopił w czasie kąpieli. Boję się, że zaczną mnie podejrzewać o to, żem czarownica...
Robert:
Nie udawaj że myślisz - rzekła uszczypliwie Agnes, szturchając Cię lekko.
Sir George Srogi
Uklęknij - rzekł spokojnie do księdza.
Spytko
Dał kucharzowi dziesięć miedziaków. Jak zjem to drugi raz to samo mi dacie. Zajął się posiłkiem.
Adalbert
A kto Cię tam wie... Wychodzi na to, żeś trefnych rycerzy miała, albo pijaków, bo o ile grypa się zdarza, o tyle ino nie po trzeźwemu można się w kąpieli utopić albo z konia spaść prosto łbem na kamień...
Robert
Phi,odezwała się myślicielka jedna... - odparł z kpiącym uśmiechem obejmując ją czule
George:
Przerażony kapłan ukląkł pytając drżącym głosem - chyba mnie nie zabijesz bracie? Boże... Nie czyń tego!
Spytko:
Ło! To mało ci tej pochlipaji jeszcze? Będziesz tak się zażerał, to koń pod tobą się przepołowi i zada z miejsca nie ruszy, ha!
Adalbert:
Na pijaków nie wyglądali - Sybilla wzruszyła ramionami.
Robert:
Agnes ochoczo przytuliła się do Ciebie, kładąc nogi na łóżku. Okazujesz mi więcej ciepła niż mój brat... Kiedyś było inaczej, zdawał się bardziej mnie kochać.
Robert
Twój brat dalej Cię kocha...Jemu też jest trudno,tyle się nie widzieliście...Myślę że powinnaś spróbować z nim porozmawiać,jestem pewien że też chce Twojego dobra tak jak ja czy Charlotte...
Sir George Srogi
Wybacz - po czym szybko uderzył.
Adalbert
No to czarownica. Równieź wzruszył ramionami i kontynuował podróż w ciszy.
Spytko
Roześmiał się. Jak będziesz się tak samotnie opijał, miast podzielić się trunkiem z kompanem z jednej chorągwi, to i konia po pijaku nie dosiądziesz. A ta druga pochlipaja nie dla mnie, tylko dla mej żony.
Robert:
Po co? Żeby znowu mi mówił, że wpędziłam ojca do grobu?
Sir George:
Ksiądz upadł bez życia na pokład, tryskając krwią. Stała się wola Boża! Rozległy się okrzyki. Dostrzegłeś spomiędzy członków załogi templariusza Oswalda, który patrzy na Ciebie groźnie...
Adalbert:
Wróciliście do Tulonu. A więc, co zamierzasz teraz, panie?
Spytko:
A! No tak, wybacz mi, zamyśliłem się trochę. Chlej kompanie, ha! Tak w ogóle zastanawia mnie, jak to będzie wyglądać we Francji. Bo żona pod bokiem trochę będzie mnie wstrzymywać w eeee... Sztuce wojennej, ha!
Robert
Chcesz żebym z nim porozmawiał? - zapytał poważnym głosem,kładąc jej dłoń na policzku
Adalbert
Wrócę do karczmy i będę czekał na kolejne zlecenia. Oczywiście odpowiednio dobierając pracodawców. Odpowiedział nieco mocniej akcentując ostatnie zdanie i lekko uśmiechając się.
Spytko
Podniósł kubek napełniony przez Duńczyka. No to byśmy z następnej bitwy zwycięsko i z całą skórą wyszli. Wychylił wino jednym duszkiem, tak jak powinno się spełniać toasty. Ciekawym z kim przyjdzie nam w tej Francji walczyć.
sir George Srogi
Podszedł do ciała joannity i wytarł miecz, schował do pochwy po czym odszedł nie zwracając uwagi na załogę.
Robert:
Nie, to nie ma sensu... Odpocznijmy wszyscy, tak będzie na razie najlepiej - odparła Agnes, opierając się znów wygodnie o Ciebie.
Adalbert:
Pojadę z tobą, chcę zobaczyć jak to jest w karczmach! Powiedziała Sybilla pełna entuzjazmu.
Spytko:
Eeee... Co? Hm, no taaak, ciekawe, ha! Godwyn chyba nie za bardzo Cię zrozumiał.
Robert
Jak uważasz Agnes,to Twój brat i nie zrobię nic wbrew Twojej woli... - odparł całując ją czule w głowę i nie przestając troskliwie tulić
Adalbert
Jak to w karczmach, tłoczno, niewiele niewiast i śmierdzi. Wracaj na dwór panienko, jedynie się rozczarujesz... Jeszcze mi potencjalnych chlebodawców odstraszy, albo zacznie marudzić, eh...
Spytko
Dzięki temu, że udało się mu całkowicie skołować Duńczyka dokończył w spokoju posiłek, wziął drugą porcję zupy i ruszył z powrotem do żony.
Robert:
To dobrze... Kobieta przez chwilę jeszcze rozmyślała, by po tym skulić się i zasnąć wtulona wygodnie w Ciebie.
Adalbert:
Jak się rozczaruję, to trudno. Muszę zaznać czegoś nowego, myślisz panie, że po co wymknęłam się z dworu? Sybilla wciąż wydaje się podekscytowana.
Spytko:
Kiedy wróciłeś do kajuty, zastałeś swoją żonę... Nagą. Czekającą na Ciebie.
Robert
Ułożył ją delikatnie obok Charlotte po czym przysiadł na skraju łoża,jako że sam nie był zmęczony uznał że będzie czuwał nad ich snem...
Adalbert
Niech więc tak będzie... Rzekł wzdychając ciężko i udał się w stronę karczmy.
Spytko
Uśmiechnął się tylko, odstawił talerz z zupą, zamknął kajutę i szybko się rozdział by dołączyć do zony. Widać czego innego głodna, bo chyba nie wyczuła, że mnie Godwyn na dziewki chciał ciągać.
Robert:
Kobiety śpią spokojnie...
Adalbert:
Dotarliście do karczmy, gdzie usiedliście przy stole. Sybilla z zaciekawieniem przygląda się wszystkiemu, co jest wokół. Głodna jestem - rzekła.
Spytko:
Ale szybko rozdziać się potrafisz... Jestem pod wrażeniem - rzekła Katarina, siadając okrakiem na Tobie i palcami gładząc Twe ciało.
Adalbert
Wiedziałem że tak będzie, zabrać dworską dziewkę do karczmy... A zatem czego sobie życzysz? Pójdę i zamówię.