Wersja do druku
Kersijana
Co za cudowny widok... Wyglądacie razem przepięknie...Kersi nie ukrywała podziwu. wyraziła go szczerym uśmiechem. Adelo, chcesz sama się przejechać kawałek? zapytała elfka... Widziała, że dziewczynka nic a nic się nie boi. Prawdopodobnie dosiadała już konia ale na pewno nie takiego jak ten. Jedne z najlepszych koni jakie kiedykolwiek się narodziły.
Malcolm
Wziął jedno jabłko z kosza i oparł się plecami o ścianę klatki. Wziął gryza. Chcesz jabłko? Spytał przyjaznym głosem. Wziął kolejny owoc i potoczył go po ziemi pod kopyta zwierzęcia. Masz, zjedz sobie. Rzekł nie przestając gryźć co chwila swojego.
Catherine
Westchnęła ciężko po czym powiedziała oschle - Przytrzymaj się łęku PANI,zapomniałam wziąć Twoich butów,zaraz wracam.... - po czym sprawnie zsiadła z konia i udała się z powrotem nad rzekę,dość szybko odnalazła buty Lothiriel i już miała wracać kiedy ujrzała że i Adele zapomniała swoich.... - No jasne,zostawiam ją na chwilę i już zaczyna rzeczy gubić,ehh,roztargnione dziecko.... - wzięła je i podeszła do dziewczynki siedzącej na koniu Kersijany,zauważyła jak wielką radość sprawia jej dotykanie końskiej sierści dlatego powiedziała ze słodkim uśmiechem - Księżniczko,zapomniałaś swoich butów....i oczywiście ja musiałam o nich pamiętać....wezmę je ze sobą,możesz jechać boso jeśli chcesz.... - posłała jeszcze przyjazny uśmiech elfce po czym wróciła do Lothiriel i rzekła chłodno a uśmiech zniknął z jej twarzy - Chcesz jechać boso czy w butach?
Kersijana:
Gdy Adela wymieniła uśmiech z Catherine, rzekła do Ciebie - tak chcę! Ale... Nie wiem jak, nigdy nie jeździłam konno...
Catherine:
Adela odwzajemniła słodki uśmiech, a Ty wróciłaś do Lothiriel. Boso, ciepło jest i będzie nam milej... Odparła zmęczona, chwiejąc się nieco. Chyba bez Ciebie nie utrzyma się sama długo.
Malcolm:
Ogier nagle stanął dęba, a Ty ujrzałeś jego potężnych rozmiarów męskość... Zaczął powoli iść w Twą stronę, szczerząc zęby.
Catherine
Taaa,milej,jak by kiedykolwiek było choć by miło.... - odparła zimno chowając ich obuwie w jukach,po chwili na przekór swojemu tonowi dosiadła Rosie i znów objeła Lothiriel by przypadkiem nie spadła z konia....
Malcolm
Pogładził się po brodzie, mrużąc brwi. Nie no, wiesz Ty co? Ja nie lubię chłopców, a Ty co odwalasz? Fujarę będziesz z siebie robił? Zwrócił się do wierzchowca. Dobra, otwierajcie. Rzekł do marszałka.
Kersijana
Odwzajemniła ciepły uśmiech wojowniczce gdy Ta do nich przyszła. Gdy zostały same powiedziała podchodząc do ogiera.
Najważniejsze kochana masz za sobą. Pokazałaś mu, że nie boisz się a to już bardzo wiele. Koń wyczuwa ludzkie emocje i już jest pewien tego, że na żadne manowce go nie wyprowadzisz... Zaufał CI tak samo jak Ty jemu musisz zaufać. Delikatnie trzymaj wodze i upewnij się ze pewnie siedzisz w siodle. A teraz księżniczko powoli ruszymy. Udami musisz go lekko szturchnąć. To dla niego znak, że chcesz jechać.
Kersijana:
Dziewczynka postąpiła zgodnie z Twoimi słowami, obchodząc się z wierzchowcem bardzo delikatnie. Zaraz też ten ruszył stępem naprzód, a Adela krzyknęła radośnie - udało się! Haha! Jakie to cudowne uczucie!
Catherine:
Lothiriel znów się wtuliła w Ciebie, kładąc swoje stopy na Twoich. O spójrz, jaka ona szczęśliwa - powiedziała do Ciebie, wskazując na Adelę uczącą się podstaw jeździectwa pod okiem Kersijany.
Malcolm:
Robi się hehe - rzekł Ealdred z fałszywym uśmiechem. Wsadził klucz w zamek i dodał - wytrzymaj chwilę, otwieram! Tymczasem zaczynasz czuć oddech ogiera na swym karku...
Catherine
Musisz to robić?!Mówiłam Ci coś wczoraj,już zapomniałaś?! - odparła poirytowana,choć i jej widok szczęśliwej dziewczynki sprawiał radość,nie czuła nawet odrobiny zazdrości,Adele nie była jej własnością a siostrzyczką,wiedziała,że co się nie wydarzy i tak ją będzie kochała najbardziej a im więcej osób które darzy sympatią,tym lepiej,zwłaszcza że zarówno Kersijana jak i Lothiriel miały dobre serca i im także sprawiało radość przebywanie z jej maleństwem....
Catherine:
Co mówiłaś? Już zapomniałam, wybacz, to ze starości hihi - odparła Lothiriel, wzdychając po tym.