Wersja do druku
Aurelia
Czuła że wciąż lekko drży i musiała przyznać jej rację choć wcale nie była z tego powodu zachwycona.... - No dobrze,jeśli masz się zamartwiać że spadnę to zrobię to dla Ciebie najdroższa.... - powiedziała powoli wstając i głaszcząc ją po policzku
Alda
Wsiadaj na niego, zaraz ci dam do ręki wodze twej klaczy - rzekła i zostawiła na chwilę Aurelię samą, odchodząc kawałek... Rozpłakała się gorzko. Sama nie wiedziala, co było konkretnym powodem, może było ich wiele, ale ta wojowniczka zaczęła wylewać w swe dłonie wiele łez...
Aurelia
Podbiegła do niej bez wahania objełą i poczęła głaskać po włosach mówiąc z przejęciem samą będąc na granicy płaczu - Aldo,kochanie najdroższe co się dzieje? Jak mogę pomóc? Proszę powiedz coś....
Alda
Oparła się o Aurelię, kładąc swe dłonie na jej. Mówiłam ci, wsiadaj na konia... Nic mi nie jest, już dobrze. Zaraz do ciebie dołączę, no idź - odparła ocierając swe łzy.
Rehlynn
Złapał się za głowę i westchnął Ech, z takimi pokazami to ja ochh...Żałosne, innego słowa na to nie mam. Za co? Za to, że uratowałem kobietę, do której coś tam czułem? Okrutny losie.
Aurelia
Scałowała łzy na jej twarzy i powiedziała z przejęciem - Przecież widzę skarbie że coś się dzieje....,albo powiesz co albo to Ty jedziesz ze mną a nie na odwrót!
Alda
Nic... To tylko emocje, dobre i złe, które od długiego czasu się we mnie zbierały, a teraz już nie mogłam ich opanować - odpowiedziała, dodając - wsiadaj już na Asandera, zaraz przyjdę.
Aurelia
Westchnęła ciężko choć głos był niezwykle łagodny i pełen współczucia - Wsiadamy razem albo w ogóle,nie zostawię Cię samej na krok w tym stanie!
Dagoth:
Po osiodłaniu swego wierzchowca pogłaskał go i wyszeptał mu po Wessyryjsku, patrząc czasami czy ktoś go tu nie podsłuchuje - Tyle lat mi już towarzyszysz w mej niekończącej się podróży... 10 długich lat, odkąd nakazano mi walczyć ze złem. Pamiętam jak jeszcze podróżowałem z Tobą po górach i dolinach Loharry, wraz z mymi braćmi... Tyle wspomnień, ale już zapewne nigdy nie powrócą, choć kto wie... Niezbadane są wyroki boskie.
Alda
Nie ustąpisz, co? Spytała i dosiadła swego rumaka, podając rękę Aurelii by ułatwić jej zadanie.