Wersja do druku
Charles de Tournemire
Zauważył go, po czym jej odparł - Tak pamiętam i mam zamiar w razie czego trzymać się przy ludziach barona. Co do konia to cóż... Rzeczywiście by się przydało, ale ja się na koniach nawet nie znam, to co mi łapać albo kupować arabskie i nawet, a jeździec ze mnie kiepski, ale dziękuje mimo wszystko za troskę - pochylił jej głową na znak podziękowania i skoncentrował się na dalszej jeździe.
Tomasz po arabsku do Suriyi
Zabiłaś go za szybko Pani, mógł nam coś rzec choćby czy konstabl żyje.
Ruszam ku obłokowi kurzu w oddali, ale trzymam się Lazarytów.
Energicznie konie swoje do biegu prędkiego goniąc, czmychnęliście razem jak burza przez połać oddzielającą was od widzianego z oddali kurzu, zwiastującego krzątaninę jeźdźców. Gdy już się nieco zbliżyliście, nadal nie mogąc dostrzec cóż tam się dzieje, usłyszeliście w dźwięku dudniących o ziemię kopyt, krzyk wydany głosem donośnym, oraz takoż męskim jak i pięknym - "Agnes! Agnes! Agnes!"
Wnet też wjechaliście w tuman opadającego powoli kurzu, który to malał zwłaszcza iż deszcz począł padać coraz gęściej. Waszym oczom ukazał się widok pięciu ciał zbrojnych, okrwionych niesamowicie i pięciu koni pozbawionych jeźdźców. Poza tym dostrzegliście... Konstabla zakonu świętego Łazarza - pana Boemunda de Moulins, któren bez hełmu, z włosami krwią zlepionymi, oraz odkrytą raną od trądu na twarzy pędzi dosiadając swego Fryza o imieniu Amalryk, ku cześci zmarłego króla, na ostatniego przy żywocie pozostałego ludzi księcia Antiochii - Reynalda de Chatillon. W jedną krótką chwilę dopadł go tnąc mieczem i z siodła wyrzucając. Konstabl już szykował się by go dobić, gdy nagle dostrzegł was i wstrzymując swego rumaka, począł spoglądać na wasze zdziwione oblicza...
Charles de Tournemire
...Toś ty przeżył? -pomyślał ze zdziwioną miną nie spodziewając się czegoś takiego... Ani pokonania tylu przeciwników samemu. Zaprawdę jesteś walecznym i silnym rycerzem, Boemundzie de Moulis...
Spytko po łacinie
Przemknął jak burza koło konstabla, pochylił się w siodle i wraził włócznię w pokonanego wroga wypuściwszy ją z dłoni. Po chwili nawrócił uspokoiwszy powoli bieg wiernej klaczy. Cieszem się, że żywego Waści widzę, zdążylim z odsieczą, choć potrzebna nie była! i wybuchnął gromkim śmiechem.
Surija
Och Panie przeżyłeś, nie wiesz nawet jak raduje się me serce
Tomasz
Witaj mości konstablu, zaiste Bóg jest Wielki. Oszczędź Panie zbrojnego księcia Chatillona, pomyślimy co z nim uczynić.
Katarina
Podjechała również do konstabla.
Nie była w stanie wysilić się na uśmiech, bo widok tego rannego i umęczonego człowieka wręcz ją przygnębiał. Mimo że patrzyła na niego jak na jakiegoś gościa z zaświatów cieszyła się w głębi serca, że widzi go żywego.
Panie...wykrztusiła z siebie. Radam żeś wyszedł z tego. Pomyśleć by można, że albo opaczność nad Tobą czuwała, albo sam diabeł miecz Twój trzymał.
Techniczny
Źle zrozumiałeś Aravenie, to nie książę oberwał.
Cytat:
na ostatniego przy żywocie pozostałego ludzi księcia Antiochii - Reynalda de Chatillon.
Chodzi o ostatniego z ludzi de Chatillona wysłanych na konstabla. Dałem posta bo nie tylko Ty się walnąłeś na tym, może rzeczywiście nie bardzo zrozumiale napisałem... Tak czy siak chodzi o zwykłego zbrojnego a nie księcia.
Spytko po polsku
Obawiam się Waści, że już na to za późno. Wątpię by przeżył nadzianie go na włócznię w pełnym cwale.