Wersja do druku
Arstan, Erilla:
Archibald ze zdziwieniem spojrzał na zwiadowczynię, a poświata bijąca z jego oczu jeszcze bardziej się zaczerwieniła... Zatem miłego pobytu u nas, pani, liczę iż twa odwaga oraz umiejętności walki większe są, niż twa ogłada - rzekł, ukłonił się w siodle i zaczął spokojnie jechać dalej...
Arstan
Haha harda baba, nic to rozpytam się w obozie o to jeziorko i obaczę jak sprawy u was stoją co rzekłszy wjechał do obozu i jął się rozglądać
Techniczny
Języka na temat jeziorka chętnie zasięgnie u jakiejś niewiasty, może sam tam się nie uda xD
Kersijana
Elohira? Elfka zaczerwieniła się...Kusiło ją by pobiec na spotkanie, ale ostatecznie poczekała na siostry aż się spokojnie ubiorą... Pomogła jeszcze w tym młodszej siostrze, przy okazji przysłuchując się narzekaniom Cathy. Gdy dziewczyny się ubrały Kersi wyszła na spotkanie rycerzy..
Kersijana:
Wyszłaś wraz z Beatrice i Adelą, która jeszcze na pożegnanie ucałowała siostrę. Dostrzegłaś wtem dwóch jeźdźców... Jeden jest na pewno Noldorem, ma wspaniałą runiczną zbroję na sobie, dosiada zaś rumaka podobnego do Twojego. Jego uzbrojenie i koń wskazują na to, że jest rycerzem Brzasku. Drugi jest chyba człowiekiem... Ma urodę dorównującą noldorskiej, ale niepokoi czerwona poświata bijąca z jego oczu. Zarówno na jego zbroi, jak i kropierzu końskim są emblematy zakonu Gryfa. Obaj zatrzymali się na wasz widok.
Catherine:
Adela ucałowała Cię w policzek i wyszła wraz z Beatrice oraz Kersijaną. Lothiriel tymczasem coś robi, ale jako że jesteś odwrócona, to nie wiesz co. Słyszysz tylko cichy brzdęk buteleczek i jej szloch...
Arstan:
Napotkałeś kobietę w sukni, o bardzo wydatnych atutach i twarzy niczym rasowe kurwiszcze. Ma blond włosy, falujące, opadające na piersi. Przygląda Ci się z zaciekawieniem...
Arstan
Zsiadł z konia i podszedł do nieznajomej Ile...?
Arstan:
Kobieta weszła na chwilę do swego namiotu, po czym zaraz wróciła z niego trzymając w dłoni pergamin i podając Ci go. To cennik kochaniutki, umiesz czytać, prawda?
Catherine
Ehh,nie powinnam tego mówić,i chyba nawet tak nie myślę....,bo czy jej da się nie cierpieć?Ma dobre serce jak ta cała "Betty",no i troszczy się o mnie jak o córkę.... - pomyślała z lekkimi wyrzutami sumienia i tylko przekręciła się na drugi bok przymykając oczy....
Arstan
Nie umiem, ale za to co innego umiem uśmiechnął się radośnie do kobiety choć i tak za drogo pewno dla mnie, no cóż pozostaje tylko hołd urodzie oddać i zapytać gdzie tu jeziorko znajdę, podobno jakoweś jest
Catherine:
Zobaczyłaś, że Lothiriel przygotowuje jakiś napój. Gdy tylko się odwróciłaś, otarła swe łzy i po chwili rzekła - musisz to wypić Cathy, to lekarstwo.
Arstan:
Tak? A co takiego umiesz? Spytała lubieżnie oblizując swe pokaźne wargi.
Arstan
To co powinno Ci się spodobać mrugnął do niej porozumiewawczo