1. Dzielni żołnierze
Nasi żołnierze nie byli wcale dzielniejsi niż dzisiaj. Jeśli chodzi o 1920 rok to polecam lekturę roku 1920 Pruszyńskiego, który opisuje kilka mało chwalebnych zjawisk np. skalę dekownictwa wśród oficerów i żołnierzy, która znajdowała odzwierciedlenie w ilości żołnierzy przebywających jednorazowo na froncie. Leniwy jestem i chory więc po książkę 2 metry chodzić nie będę, ale wydaje mi się, że w polskiej armii w okopach siedziało około 10-12% stanu, a w bolszewickiej 20-25%.
W 1939 roku było jeszcze zabawniej. To co pokazali polscy oficerowie to jakaś totalna kompromitacja... Rydz Śmigły, Fabrycy, Rómmel, Dąb-Biernacki i wielu innych kwalifikuje się na sąd polowy i pluton egzekucyjny.
„Ucieczka Rydza-Śmigłego z kraju wywołała u polskich oficerów głębokie rozgoryczenie (...) Niektórzy z nich zamierzają rozstrzelać marszałka. Szczególne rozgoryczenie panuje w jednostkach polskich z powodu postawy części oficerów, którzy – gdy tylko sytuacja uległa pogorszeniu – rekwirowali wozy, samochody prywatne, by ratować się ucieczką przez granice rumuńską (...) we Lwowie wydano rozkaz, że uciekającego żołnierza może rozstrzelać każdy żołnierz” - depesza Wehrmachtu z września 1939 roku.
2. Zbiórki
Kiedyś zbierało się na działka przeciwlotnicze i czołgi, a dzisiaj zbiera się na WOŚP czy Caritas.
Zauważ, że żyjemy w troszkę innych realiach geopolitycznych. II RP miała za sąsiadów dwie największe potęgi militarne tamtego okresu, które były nastawione do Polski wrogo - tak samo do siebie nawzajem zresztą (mimo okresowej sztucznej przyjaźni) co również nam dobrze nie wróżyło bo przecież jak chcieli mieć wojnę to potrzebowali wspólnej granicy.
Jeśli chodzi o ostatnie 25 lat to generalnie okoliczne armie sypały się i zmniejszały potencjał w równym stopniu co WP (przecież Bundeswehra też jest w kryzysie). Najazd na Polskę był czymś z okolic s-f. Dopiero wydarzenia na Ukrainie wskazują na to, że może warto zwiększyć wydatki na obronność o 0,10 % PKB. Mimo to III wciąż nie wydaje się być chociaż w 1/10 zagrożona tak jak II RP.
Ludzie umierają w kolejkach na zabiegi, dzieci niedojadają, a temu się marzą zbiórki na czołgi...
No i ogólnonarodowe dyskusje nad tym jakie uzbrojenie i w jakiej ilości kupić. Tak. Może dyskutujmy także nad tym ile kupić przyrządów rezonansu magnetycznego ile tomografów ile inkubatorów. Od tego są specjaliści, a nie użytkownicy totalwar.org.pl czy panowie Mietkowie spod osiedlowej Żabki.
3. Niesprzedawanie uzbrojenia.
Poczytaj o teorii kosztów komparatywnych. Polska była za biedna, aby produkować wszystkie rodzaje uzbrojenia na skalę pozwalającą na zminimalizowanie kosztów. Po prostu WP nie stać by było, aby kupować każdy rodzaj uzbrojenia w dużej ilości, a tylko produkcja na masową skalę pozwalała na obniżenie kosztów. Dlatego eksport był opłacalny bo pozwalał na masową produkcję.
Np. WP potrzebuje 100 przeciwlotniczych Boforsów, które mogliśmy wyprodukować za 2000 $ za sztukę. Ale ta sama fabryka mogłaby wyprodukować 300 Boforsów za 1500$ za sztukę. Więc lepiej jest wyprodukować to 300 Boforsów bo WP zaoszczędzi 25% pieniędzy tudzież kupi więcej dział za tą samą kasę. No, a pozostałe działa należy sprzedać. Na każdym sprzedanym Boforsie zarabia budżet więc pojawiłyby się dodatkowe pieniądze na zakup uzbrojenia np. zza granicy od kogoś kto także produkuje na masową skalę i obniża koszty coś czego u nas się nie produkuje na masową skalę np. działka ppanc. Więc za kasę, którą zarobiliśmy na przeciwlotniczych Boforsach kupujemy od innego państwa działka ppanc. Każdy kraj próbował się specjalizować w jakiś rodzajach uzbrojenia i jak najwięcej eksportować. Eksport był na tyle ważny, że pozwalał na rozbudowę sektora zbrojeniowego - w razie wojny państwo miało fabryki i robotników, którzy mogli zacząć produkcje uzbrojenia w 100% na potrzeby własnej armii.
Przyjaźni? Wnioski takie wysuwasz z tej racji, że żyłeś w tamtych czasach?
W II RP przynajmniej połowa Polaków była antysemitami, z czego znaczna część patologicznymi. Skala szmalcownictwa, tak z pobudek ideologicznych jak i finansowych, była ogromna. Polacy pomagający Żydom to margines i musieli się oni niestety ukrywać nie tylko przed Niemcami, ale i przed innymi Polakami.
Życie w II RP było ciężkie. Byliśmy jednym najbiedniejszych krajów Europy - może przed Bułgarią i Rumunią. Warszawa, Poznań, Gdynia, potem Kraków, Wilno, Lwów i Łódź... a potem prowincja Wielkopolska i długo, długo, długo nic. Polska prowincja to był Trzeci Świat. Ogromne rozwarstwienie i niechęć chłopów do elit wywodzących się e szlachty. Chłopi nienawidzili sanacji o czym świadczą min. ich liczne wystąpienia antyrządowe. Zresztą II RP to tak naprawdę okres, w którym kończyła się na polskiej wsi kształtować świadomość narodowa. Lata 30' to także lata wielkiego kryzysu i wielkiego bezrobocia. Polski chłop napisał z Kanady do Polski list, że Kanada to piękny kraj bo można maszyny rolnicze zostawić na noc na polu i nikt ich nie ukradnie. W Brazylii i Argentynie "Polacas" stało się synonimem prostytutki - ot efekt działalności miedzynarodowego gangu "Warszawa" zajmującego się przerzutem młodych dziewcząt, bez perspektyw za ocean gdzie miały niby dostać pracę. W Polsce panowała bardzo duża przestępczość i bynajmniej mało w tym było romantyzmu, który znamy z filmów o "kasiarzach".
Polska trzymała się kupy przed wojną tylko z powodu sąsiedztwa ZSRR i III Rzeszy. Gdybyśmy mieli położenie Hiszpanii albo Włoch to wzięlibyśmy się za łby.






Odpowiedz z cytatem