Przed udzieleniem odpowiedzi mogłeś łaskawie przeczytać mojego posta ze zrozumieniem. Gdybyś to zrobił, wiedziałbyś ze nie napisałem, iż szmalcownicy byli większością.
W kwestii antysemityzmu Polaków w czasie II Wojny Światowej to proponuje polemikę z samym Janem Karskim, legendarnym emisariuszem polskiego rządu. W jednym z pierwszych raportów dla emigracyjnego rządu, już w 1940 roku, pisał o "szerokiej aprobacie" polskiego społeczeństwa dla polityki hitlerowców wobec Żydów. I niepokoił się, że brak reakcji na to zjawisko może mieć "demoralizujący wpływ na polskie społeczeństwo (szczególnie warstwy niższe)".
Ale wielcy bojownicy za naród polski, którzy nic nie widzieli, nic nie przeczytali, wiedzą najlepiej. Również broniłem kiedyś Polaków, ale poczytałem i przestałem. Niestety antysemityzm przed wojną, w jej trakcie, a nawet po niej był w Polsce ogromnym problemem, co potwierdzają źródła pisane. Polacy urządzali pogromy w przed 1914 rokiem, w 1920 roku, w dwudziestoleciu miedzy wojennym, w trakcie wojny i po wojnie. Już nie przekonują mnie bajki, że Polacy w Kielcach w 1946 roku zostali sprowokowani przez Milicję i UB. To fantastyczne tłumaczenia, które nawet jeśli byłyby prawdziwe, brzmiałyby jak tłumaczenia gwałciciela-mordercy, który został rzekomo sprowokowany skąpym strojem.
Osobiście w głowie mi się nie mieści jak po wyrżnieciu blisko 3 mln Żydów przez Niemców, Polacy wciąż mogli ich zabijać po zakończeniu wojny. A tak niestety było. Wciąż dochodziło do pogromów i samosądów. Można o tym przeczytać nie tylko w Sąsiadach czy Strachu Grossa, ale także w wielu innych książkach, także autorstwa rdzennych, 100% Polaków np. Wielka Trwoga.
I jeszcze to porównywanie się do innych. Żałosne. Tak. W kwestii postawy rządu, władz - zdaliśmy egzamin bo antysemityzm był przez władze tępiony. Jednak mowa tutaj o samym społeczeństwie, zwyczajnych ludziach. Jako naród, Polacy egzaminu nie zdali i nie zmienią tego tysiące Sprawiedliwych Wśród Narodów Świata bo stanowią oni wyjątek w społeczeństwie, które do Żydów było nastawione obojętnie, źle... wrogo.
I tutaj nie chodzi nawet o obojętność bo ona jest całkowicie zrozumiała i akceptowalna. Trzeba było chronić własną rodzinę, życie było trudne, a ryzyko związane z ewentualną pomocą znaczne. W Polsce problem był tego rodzaju, że bardzo dużo było postaw zwyczajnie wrogich wobec Żydów - i to nie miało żadnego związku z karą za pomoc Żydom bo obojętność karana nie była. Prędzej z nagrodą za ich denuncjację.
W kwestii ZSRR, pomijając poziom życia na kilka lat po wojnie domowej, a w latach 30' w łagrach i na Ukrainie podczas Wielkiego Głodu... nie sądzę, aby różnił się on od poziomu życia w Polsce. Głównym problemem życia w ZSRR był dyskomfort związany z możliwością wylądowania na Syberii albo skończenia w masowym grobie z kulą w głowie. Nie sądzę, aby nędza chłopów odbiegała w ZSRR od nędzy chłopów w Galicji czy na Kresach i nie sądzę też, aby poziom życia mieszkańców Moskwy czy Leningradu odbiegał od poziomu życia w polskich miastach. Trzeci świat był i tu i tu. U nas było o tyle lepiej, że panowała wieksza wolność i pluralizm. Należy pamiętać także o tym, że gdy Polska cierpiała kryzys, ZSRR nic sobie z tego nie robił i przeżywał prawdziwy boom gospodarczy, którego efektem ubocznym były co prawda tysiące sztuk ciężkiego uzbrojenia, ale ludność miała z tego chociaż to, że była praca i płaca pozwalająca na to, aby się najeść.






Odpowiedz z cytatem